Φάκελλος: τζάμπα, δωρεάν, στη φτήνια

Είναι αλήθεια ότι η έννοια του "δωρεάν" πολύ με δυσκολεύει σε αυτό το ποστ. Θα ήθελα να γράψω δυο γραμμές για τα δωρεάν ρούχα, φαγητά και βιβλία που μπορεί να βρεί ένας χαρβαρντιανός φοιτητής και μετά να αραδιάσω ένα σωρό φωτογραφίες, όμως ξέρω ότι αυτή η έννοια του δωρεάν μπορεί να ξεκινήσει ατέρμονες συζητήσεις σχετικά με το τι είναι τζάμπα και τι όχι σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, όπως επίσης τι πληρώνεις σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο (καθώς ακόμη ποιές είναι οι διαφορές τους, ποιά προσέγγιση είναι καλύτερη, ποιός έχει τα λεφτά, ποιός είναι αριστερός και ποιός δεξιός και ούτω καθ'εξής, μέχρι να αρχίσει το καλό κομμάτι [ο κομμουνισμός δε στέκει ρε μαλάκες, είστε φασίστες, ποιόν είπες φασίστα γαμώ το σπίτι σου, δεν ξέρεις που παν'τα 4, κοίτα στην Κούβα το σύστημα υγείας κ.τ.λ]).

Για αυτό το λόγο οι λέξεις τζάμπα και δωρεάν εδώ θα χρησιμοποιηθούν πολύ συγκεκριμένα: όταν κάνεις μία συμφωνία, πληρώνεις για ένα αγαθό Α και εκτός από το αγαθό Α είτε σου δίνουν είτε παίρνεις από μόνος σου ένα αγαθό Β, τότε το αγαθό Β θεωρείται "τζάμπα".

Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, μπορώ πια να παρουσιάσω φωτογραφικό υλικό που αφορά σε τρεις κατηγορίες δωρεάν αγαθών.

Α. Δωρεάν βιβλία

Α.1 [μη χαρβαρντιανός] κάδος με τζαμπέ βιβλία και βίντεο σε πεζοδρόμιο του Somerville:


Α.2 Ισόγειο του MD, δίπλα στις σκάλες, την πόρτα εξόδου και τα αυτόματα μηχανήματα πώλησης αναψυκτικών. Εκεί είναι το σημείο διακίνησης δωρεάν βιβλίων. Μπορείς να αφήσεις όποιο βιβλίο δεν έχεις σκοπό να διαβάσεις, ή να πάρεις όποιο από τα υπάρχοντα βιβλία έχεις σκοπό να διαβάσεις. (Το αντίστοιχο σημείο στο ΜΙΤ βέβαια ήταν τουλάχιστον 30 φορές πλουσιότερο [γεγονός όμως που δε μειώνει ιδιαίτερα την αξία της φωτογραφίας])

Α.3 Ισόγειο MD, ακριβώς έξω από τον ανελκυστήρα. Μία κούτα βιβλίων αγνώστου δωρητή, και αγνώστου παραλήπτη είναι έτοιμα να μεταφερθούν σε άγνωστη τοποθεσία (πολύ μυστήριο, ε, Τσαμπίκο;)

Β. Δωρεάν ρούχα

HLS σημαίνει Harvard Law School. Τα υπόλοιπα, Τσαμπίκο, τα διαβάζεις και μόνος σου (ούτε κι εγώ ξέρω περισσότερα)


Μια ακόμη φωτό για να φανεί ο ρουχοσυλλέκτης

Γ. Δωρεάν φαγητό

Σε πρώτη φάση, το πιο κουλό πρωινό που μπορείς να φας. Midnight Pancake Breakfast στις 11:00 το βράδυ...

...από το οποίο [Αμερική είμαστε] δεν λείπουν τα μπέηκον, η ομελέτα και τα πάνκεηξ (αυτό το ξ αντί για κς στο τέλος των λέξεων πολύ το γουστάρωι...)

ενώ εδώ φαίνεται μια γενικότερη εικόνα του χώρου που φιλοξενούσε τους -πάντα πεινασμένους για δωρεάν φαγητό- χαρβαρντιανούς φοιτητές.

Σε μια άλλη περίπτωση, βγαίνοντας από το MD, είδαμε κόσμο πολύ συγκεντρωμένο σε τραπεζάκια που είχαν στηθεί πάνω στο γρασίδι. Δίπλα βρίσκονταν κάτι ψήστες και λοιποί υπάλληλοι εταιριών catering, που προσέφεραν απλόχερα φαΐ στους πεινασμένους.
Όπως κάθε άλλη φορά, αρχίζεις αυθόρμητα να ψελλίζεις σε φίλους και γνωστούς "free food, free food" και τελικά είναι σχεδόν αδύνατο να μη βρεις συνοδεία.

Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται ο Μέχμετ επί το έργον, όπως επίσης και το δικό μου απογευματινό γεύμα (τα πατατάκια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής κουζίνας...).











Για την ιστορία αξίζει να πω, πως προσπαθήσαμε να μαντέψουμε ποιο τμήμα του πανεπιστημίου είχε διοργανώσει το φαγοπότι. Είδαμε όμορφες κοπέλες, καλοντυμένους φλώρους και νεαρούς που -πιθανότατα- καίγανε τη βάτα τους. Ακόμη προσέξαμε την ανυπαρξία γενειοφόρων. Τέλος παρατηρήσαμε μια γενική υπεροψία στα βλέμματα των παρευρισκομένων οπότε καταλήξαμε ότι μάλλον ήταν φοιτητές της νομικής...

Άλλα παραδείγματα δωρεάν διάθεσης φαγητού, φαίνονται στις επόμενες φωτογραφίες.

Η πρώτη είναι από τον δεύτερο όροφο του MD. Κάποιος ήρθε και είπε "free food στον δεύτερο, κατεβείτε" (και φυσικά κατεβήκαμε...)

Η δεύτερη και τρίτη δείχνουν την καλύτερη "αρπαχτή" (έβερ) που κάναμε στο MD κάπου μέσα στον Απρίλιο. Η αρπαχτή αυτή μάλιστα δεν θεωρείται παράνομη, αφού μετά το φαγοπότι του ισογείου, οι διοργανωτές άφησαν ευγενικά τα περισσευούμενα σε κοινό χώρο και κοινή θέα. First come, first serve ένα πράγμα...

Και εμείς ήμασταν οι πρώτοι...

Τέλος, παρουσιάζεται το τελευταίο -όπως όλα δείχνουν- τζάμπα γεύμα της χρονιάς. Πάλι στο ισόγειο το MD είχε οργανωθεί φαγοπότι μετά τη λήξη του οποίου είχαν περισσέψει 3 πίτσες. Δύο εξ αυτών έφτασαν μέχρι το MD321 (όπου και φαγώθηκαν μέσα σε δύο μέρες από έναν Έλληνα, έναν Τούρκο, έναν Κολομβιανό και έναν Κινζεζο-Καναδό), ενώ η τρίτη έγινε δωρεά στο γραφείο του Μπέτας (μαζί με δυο σακούλες πατατάκια).

Γενικά πάντως αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι η έννοια του δωρεάν φαγητού είναι "κοινωνικά αποδεκτή" από τον φοιτητόκοσμο. Κανείς δεν το θεωρεί "φτήνια" να περιμένει στην ουρά για το τζάμπα φαγητό, το τζάμπα αναψυκτικό, το τζάμπα παγωτό (δωρεάν κάθε Πέμπτη στις 3:30 στον δεύτερο όροφο του MD).
Μια φορά μάλιστα άκουσα έναν [μη χαρβαρντιανό] καθηγητή να λέει "ω, το δωρεάν φαγητό... έχω συνηθίσει να τρώω τζάμπα από την εποχή που ήμουν μεταπτυχιακός φοιτητής!".
Συνεπώς, Τσαμπίκο, μην παραξενευτείς όταν, με το καλό, συναντηθούμε στο Ελλάδα. Σου λέω από τώρα ότι η συμπεριφορά μου στο θέμα αυτό ίσως να'ναι αρκετή για να χαρακτηριστώ φτηνιάρης και τζαμπατζής. Εσύ όμως θα ξέρεις πως δεν φταίω εγώ, το Χάρβαρντ μ'έκανε έτσι...