Το δεύτερο αίμα

Η καταγραφή εμπειριών και σκέψεων συνεχίζεται με αμείωτη ένταση (αλλά διαφορετικό στυλ) στο kouretinho2.blogspot.com.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη...

Τελευταία πράξη

Αυτό ήταν... Τέρμα!

Το kouretinho τελεία blogspot τελεία com κλείνει τον βιολογικό του κύκλο (για τον κύκλο αυτό δεν χρησιμοποιήθηκαν λιπάσματα και χημικά), αφού ο ιστολόγος διαπιστώνει πως δεν έχει πια την άκρως απαραίτητη [για την συγγραφή των Εμπειριών Χαρβαρντιανών] φρεσκάδα του "φρεσκάνθρωπου".

Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να το φωνάξει "Κουίτς!" και να αποχαιρετήσει τους (γνωστούς και αγνώστους) φίλους του ιστολογίου στους οποίους μετέφερε τα νέα του καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς [με συνέπεια που τρομάζει ακόμα και τον ίδιο]. Η πορεία του κρίνεται αρκετά επιτυχής, "μα σα σουφί που λένε και οι Γάλλοι" που λέει κι ο Μαχαιρίτσας...

Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία του kouretinho, ενός παιδιού που έφυγε από τις φτωχογειτονιές του Παγκρατίου με 50 δολλάρια στην τσέπη [τα υπόλοιπα είχαν κατατεθεί σε λογαριασμό τραπέζης] για να πάει να 'ζήσει' επί 11 συναπτούς μήνες σε ένα γραφείο στο Maxwell Dworkin της οδού Oxford st, της περιοχής Cambridge, του πανεπιστημίου Harvard (να γιατί τα μπερδεύει ο κόσμος αυτά τα 3 πανεπιστήμια).

Μετά το τέλος της χρονιάς, ο -πλουσιότερος σε εμπειρίες, φτωχότερος σε χρήματα- kouretinho, έχει μόνο να δηλώσει ότι ήρθε στην Αμερική με όνειρα και φιλοδοξίες. Ελπίδα όλων, ήταν ότι το Χάρβαρντ θα μπορούσε να τον κάνει άνθρωπο, όμως ευτυχώς ή δυστυχώς, εκείνος παρέμεινε το ζώο της φωτογραφίας:

χαρβ - ααααααργκ!!

Αυτά! Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω, έχω την αίσθηση πως έγραψα όλα όσα θα μπορούσαν να γραφούν...

Θα ήθελα μόνο [τώρα στο τέλος] να ευχαριστήσω όλους εκείνους που εκφράστηκαν θετικά για το μπλογκ ετούτο. Τα θετικά σχόλια έδωσαν δύναμη και κουράγιο δείχνοντάς μου πως η όλη προσπάθεια άξιζε τον κόπο (άξιζε?).

Κλείνω με μια απαράδεκτη των Απαράδεκτων ατάκα: "Νά'στε όλοι καλά και μην ξεχνάτε....σας αγαπώ!"


Υ.Γ. Μηδέν...

Ούρμπαν λέτζεντ - Astikos my8os

Υπότιτλος: urban legend - αστικός μύθος ;;;

Μετά από 11 σχεδόν μήνες ιστολόγησης, θα ήταν κρίμα το χαρβαρντιανό μπλογκ να πάψει τη λειτουργία του μην έχοντας παρουσιάσει κάποια [εξωφρενικά] απίθανη ιστορία. Τώρα, στα γεράματα όμως, το ιστολόγιο έχει σκοπό να αφηγηθεί μια ιστορία που άνετα μπορεί να κάνει καριέρα ως αστικός μύθος. Ήρωάς της, είναι ο χαρβαρντιανός καθηγητής Navin Khaneja του οποίου η εργασιομανία ξεπερνά κάθε όριο... Τον συγκεκριμένο άνθρωπο έχω δει πολλάκις να δουλεύει στο γραφείο του μέχρι τις 3 ή 4 τα ξημερώματα, ενώ πρόσφατα τον είδα να έχει meeting με έναν φοιτητή του στις δώδεκα τα μεσάνυχτα!!

Η ιστορία όμως που θέλω εδώ να αφηγηθώ, διαδραματίστηκε προτού εγώ πατήσω το πόδι μου σε χαρβαρντιανό έδαφος. Μια ακαδημαϊκή χρονιά πριν έρθω, λέει η ιστορία, ήταν ένας φοιτητής που ήθελε να πάει να συζητήσει (δεν-ξέρω-γω-τι) με τον κύριο κα-Νίντζα.
Ήταν μέρα Δευτέρα όταν ο φοιτητής πλησίασε τον καθηγητή και του είπε:
- "θα ήθελα να σας μιλήσω για το τάδε και το δείνα θέμα"
Ο κα-Νίντζα του απαντάει:
- "βεβαίως να τα πούμε, αλλά δεν έχω χρόνο τώρα. Τι θά'λεγες να βρισκόμασταν την Παρασκευή;"
- "Οκέικ, κύριε καθηγητά" απαντάει ο φοιτητής "τα λέμε σε 4 μέρες, την Παρασκευή"
Οι μέρες έρχονται και φεύγουν, και μέχρι το βράδυ της Πέμπτης κανείς από τους δύο δεν έχει μεταθέσει ή ακυρώσει το ραντεβού. Ο φοιτητής, οργανωμένος ων, αποφασίζει τότε να στείλει ένα τυπικό μέλι στον καθηγητή για να επιβεβαιώσει το ραντεβού της επομένης. Το ίδιο βράδυ ο κα-Νίντζα απαντάει με άλλο μέλι που έλεγε (!)
"Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να ακυρώσουμε την αυριανή συνάντηση. Δυστυχώς συνειδητοποίησα πως δεν έχω καθόλου χρόνο, καθώς αύριο παντρεύομαι..."
.....
.......

Να σχολιάσω? Δεν νομίζω ότι χρειάζεται.

Θέλω μόνο να αναφέρω ότι σύμφωνα με τον Μέχμετ (ο οποίος μου μετέφερε το περιστατικό) το άλλο πρόσωπο της ιστορίας (ήτοι ο φοιτητής) είναι ο Αλεξέι, ο ρωσο-αμερικάνος [υπαρκτό πρόσωπο, μπορώ να το επιβεβαιώσω]. Ο Μέχμετ μάλιστα διηγήθηκε την ίδια ακριβώς ιστορία περισσότερες από δύο φορές (με μεγάλη χρονική διαφορά μεταξύ των διηγήσεων) κάτι που είναι ένδειξη ότι δεν μου αράδιαζε μπαρμπούτσαλα. Επίσης, για επιβεβαίωση μου είπε πως το περιστατικό έλαβε χώρα κάποια στιγμή κοντά στα Χριστούγεννα.

Υ.Γ. ένα...

Ποτ πουρί πριν το τέλος

Κατόπιν πόσεως ορισμένων μπυρών αποχαιρετισμού (για την Τζανγκγουκ που φεύγει για Κορέα) ο ιστολόγος βρίσκεται και πάλι στο γραφείο του (στο ίδιο γραφείο όπου ο Στηβ προσπαθεί να αυξήσει τα $1600 σε $2000) με σκοπό να γράψει τα ποστ Νο.2 και Νο.1 του ιστολογίου πριν ρίξει -επιτέλους- αυλαία.

Σε αντίθεση με τα αρχικά σχέδια, αποφασίστηκε τελικά να παρουσιαστεί ένα ποτ πουρί διαφόρων φωτογραφιών που δεν βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν την εμφάνισή τους νωρίτερα μέσα στην ακαδημαϊκή χρονιά.

Αδελάντε!

Αρχικά βλέπουμε μισή ντουζίνα φωτογραφίες που -κατά την ταπεινή μου άποψη- δείχνουν ότι στην Αμερική οι άνθρωποι δεν είναι οικολογικά αναίσθητοι.












Πάνω: το 1 από τα 5 πόστερ για τις νέες χαρβαρντιανές εγκαταστάσεις στο Allston, είναι αφιερωμένο στο sustainable design.
Κάτω: οικολογικοί διακόπτες, οικολογικοί κάδοι...










...και ακόμη έξτρα οικολογικοί κάδοι (με άδειες FAGE [προφέρεται Fa'-yeh! όπως αναγράφουν τα γιαουρτόκουτα] συσκευασίες ) και οικολογικά καζανάκια









Συμπέρασμα: έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας για να πάμε από την οικολογική συνείδηση μέχρι το οικολογικό living. Κάτι σαν τους Έλληνες εν Ελλάδι δηλαδή, που κατά κανόνα είναι 'περιβαλλοντικά' ευαισθητοποιημένοι και 'περιβαλλοντικά' ανενεργοί (σύμφωνα με άρθρο του in.gr).

Συνεχίζουμε με μια άποψη του γραφείου μου (κάργα Ελληνάρας και χωρίς να μοστράρω τον φραπεδικό Nescafe Classic...):


και μια άποψη από αίθουσα διδασκαλίας [στην τρίτη φωτό ποζάρει η μουτράκλα μου :-) ]:










Άξια μεταφόρτωσης επίσης, είναι η απόλυτη έκφραση της αμερικανικής ειλικρίνειας:

καθώς και κάποιες φωτογραφίες τραβηγμένες τις πρώτες μέρες της άνοιξης (αρχές Ιουνίου δηλαδή...) όταν όλα τα γάλατα βγήκαν έξω, όχι για να μαυρίσουν, αλλά για να πάρουν χρωματάκι (ροζ κατά προτίμηση...):










Τέλος, θέλω να ανεβάσω και δυο φωτογραφίες που μου θυμίζουν την κούραση του εξαμήνου. Γιατί μπορεί τώρα να 'πίνω κόφι και να γράφω post' (παραφράζοντας τους Locomondo στο 'Πίνω μπάφους και παίζω pro') αλλά κατά τη διάρκεια της χρονιάς και ιδιαίτερα στο δεύτερο εξάμηνο, θα έλεγα ότι είδα το Χάρη με τα μάτια μου...

Υπέρτατη κούραση Ι:

Υπέρτατη κούραση ΙΙ:
Οι φωτογραφίες πάρθηκαν Κυριακή απόγευμα, μετά την παράδοση ενός φάιναλ εξάμ (take home, διωρία 48 ώρες) που τέσταρε τα όρια της αντοχής και των ικανοτήτων μας.

Ποτ πουρί έλαβε τέλος.

Υ.Γ.1 "Do you prefer a hitter or a pitcher?"
Υ.Γ.2 Δύο...

[Ιδιάζουσα] περίπτωση Steve...

Η ιστορία ξεκίνησε πριν 3-4 εβδομάδες όταν ο Στηβ ήρθε στο γραφείο και άρχισε να παίζει online poker. Κάποια στιγμή του τη βίδωσε να παίξει με πραγματικά χρήματα. Καθώς όμως δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την αμερικάνικη Visa του (γιατί απαγορεύεται ο τζόγος σε αμερικανούς πολίτες) του μετέφερα εγώ 14 προσανάμματα από την ελληνική μου κάρτα.

Ενθουσιασμένος ο Στηβ ξεκινάει το πόκερ. Χάνει, κερδίζει, χάνει, κερδίζει, στο τέλος τα χάνει όλα.

Του ξαναβάζω.

Ξαναπαίζει ο Στηβ, ξανακερδίζει ο Στηβ, ξαναχάνει ο Στηβ, ξαναξεμένει ο Στηβ.

"ΟΚ", του λέω "θα σου μεταφέρω ακόμα 10 δολάρια και αυτό είναι όλο, αν τα χάσεις κι αυτά, τέρμα το πόκερ. Εντάξει?", "Εντάξει".
Για τρίτη φορά λοιπόν, μεταφέρω χρήματα (35 προσανάμματα έχει φτάσει τώρα το συνολικό χρέος) δίνοντάς του μια τελευταία ευκαιρία να δείξει την αξία του.
Σε λίγες μέρες όλα έχουν γίνει καπνός: τα χρήματα, η αυτοπεποίθησή του, η εμπιστοσύνη μας...


Μετά από μια βδομάδα ωστόσο, έχοντας ο Στηβ ανακτήσει τη χαμένη αυτοπεποίθησή του (και έχοντας παράλληλα χτυπηθεί από το σύνδρομο στέρησης) έρχεται πάλι στο γραφείο ζητώντας χρήματα. Εγώ με τον Μέχμετ όχι μόνο αρνούμαστε, αλλά του κάνουμε και καζούρα ηχογραφώντας τον καθώς αυτός εκλιπαρεί "για μια χούφτα δολάρια", υποσχόμενος να μας ξεπληρώσει ακόμα και "σε είδος"...

Αφού τον κοροϊδεύουμε και τον περιγελάμε, τον πιάνουμε χειροπόδαρα και τον τραβάμε από τον υπολογιστή που καθόταν για να τον σώσουμε από το καταστροφικό -όπως όλα δείχνουν- πάθος του. Ο Στηβ όμως είναι αποφασισμένος να παίξει. Κάθεται σε άλλον υπολογιστή και χρησιμοποιεί τη δική του κάρτα τζογάροντας 50 προσανάμματα. Εγώ κι ο Μέχμετ είμαστε πια πεπεισμένοι πως δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε...













Ο Στηβ συνεχίζει να παίζει, πότε κερδίζοντας και πότε χάνοντας. Εμείς τον θεωρούμε καμμένο χαρτί...

Το καμμένο χαρτί λοιπόν μέσα σε 5 μέρες έχει βγάλει $600...
σε 10 μέρες $1200...
ενώ σήμερα το βράδυ έφυγε από το γραφείο με τον λογαριασμό του να γράφει $1408...

Εγώ και ο Μέχμετ τώρα κοιταζόμαστε, γνέφουμε καταφατικά και ψελλίζουμε ο ένας στον άλλο: "ναι, είμαστε οι μεγαλύτεροι μ@λ@κες του κόσμου..."
Το μόνο που μας έχει μείνει, είναι οι ηχογραφήσεις που κάποτε ακούγαμε και γελάγαμε...

Υ.Γ.1 "The best thing of Harvard are the people you meet there." -Εφίξ
Υ.Γ.2 Γυναίκα από τον τόπο σου κι ας είν' καλιφορνέζα
Υ.Γ.3 Τρία...

Μ'αρέσει δε μ'αρέσει ΙV

Υπότιτλος: Για πολύ "ξενύχτηδες"

Ένα ακόμα μείον της Βοστώνης (και της Μασαχουσέτης γενικότερα) είναι το γεγονός ότι η πόλη κοιμάται πολύ νωρίς. Τα περισσότερα μαγαζιά (π.χ. φαγάδικα) κλείνουν πριν τα μεσάνυχτα, η συγκοινωνία (μιλάμε για το subway) κρατάει μέχρι τις δωδεκάμιση, ενώ τα κλαμπ δεν δουλεύουν μετά τις δύο!

Μια φορά μάλιστα που περπάταγα στη Mass Ave, είδα ένα πόστερ στα Wendy's που με έκανε να μειδιάσω αναρωτώμενος "Υπάρχουν ξενύχτηδες κι εδώ?"

1. Η σοβαρή πλευρά...

2. Η αστεία πλευρά...

Δηλαδή να μένουν ανοιχτά μέχρι τα μεσάνυχτα και να σου περηφανεύονται κι όλας. Ε, όχι! Εγώ ως Ελληνάρας είχα μάθει πως τα φαγάδικα (σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, goody's και τα ρέστα) οφείλουν να μένουν ανοιχτά τουλάχιστον μέχρι τη μία [μη σου πω και αργότερα...].

Τελοσπάντων, ας μην γκρινιάζω. Εδώ έχουμε CVS που δουλεύουν 24/7. Κάτι είναι κι αυτό.


Υ.Γ. Τέσσερα...

Φάκελλος: το άααααλλο Χάρβαρντ

Ειλικρινά δεν ξέρω [εάν και] κατά πόσο κατάφεραν οι "Εμπειρίες Χαρβαρντιανές" να διαμορφώσουν την εικόνα του Τσαμπίκου για το Χάρβαρντ. Ωστόσο, αν αυτός ακόμα θεωρεί πως το πανεπιστήμιό μας είναι ένα μάτσο καλοντυμένες φλωράτζες, αλαζονικά πλουσιόπαιδα, θιασώτες του αμερικανικού ονείρου και καπιταλιστές από κούνια (για να μην αναφέρω τις πριγκίπισσες απ'την Αραβία που προσωπικά αγωνιούσα να συναντήσω...) τότε μάλλον έχω αποτύχει οικτρά στο να μεταφέρω μια αντιπροσωπευτική εικόνα.

Το ποστ ετούτο αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια να φωτίσει εκ των έσω το "άλλο" Χάρβαρντ, παρουσιάζοντας μια σειρά φωτογραφιών [ασύμβατων με τις στερεότυπες αντιλήψεις].

1. Αναζητώντας την αλήθεια σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου:

2. Τα social events μπορούν και εδώ να καταλήξουν σε beer pong ή σε άλλες μορφές παιχνιδιάρικης αλκοολοποσίας:

3. Αναρωτώμενοι πόσοι Ιρακινοί έχουν πεθάνει:

4. Απεργία πείνας (!) από χαρβαρντιανούς φοιτητές για αύξηση των μισθών των χαρβαρντιανών σεκιουριτάδων:













Σημείωση: Πλήθος είναι οι φήμες που αναφέρουν ότι οι απεργοί δεν μπόρεσαν να αντισταθούν για πολύ στην πείνα και υπέκυψαν μέσα στο Σαββατοκύριακο. Σύμφωνα με τις ίδιες φήμες, Παρασκευή απόγευμα ο μετρητής έγραφε "3 μέρες απεργίας" και Δευτέρα απόγευμα έγραφε "5 μέρες απεργίας"...
Τζιμάνια τα παιδιά...

5. Αναζητώντας την αλήθεια σχετικά με το Ιράκ:

6. Κυνηγώντας τους "πραγματικούς παρανόμους"

7. Χορεύοντας στη χαρβαρντιανή γιάρδα [χωρίς λόγο και αιτία]:

Υ.Γ. Πέντε...

Η φαντασία στην ποδηλατοποιΐα

Για τα ποδήλατα δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γράψω. Τους τελευταίους μήνες όμως είδα στους δρόμους της Βοστώνης διάφορους σαλεμένους να κυκλοφορούν με περίεργες, ευφάνταστες ποδηλατοκατασκευές.

Χωρίς πολλά λόγια παρουσιάζω τα λιγοστά μεν (αφού η κάμερα του κινητού δεν τα καταφέρνει με κινούμενα αντικείμενα), εντυπωσιακά δε παραδείγματα ποδηλατοκατασκευαστικής τρέλας...

1. Ποδήλατο μεταμοντέρνο (περιοχή cambridge)

2. Ποδήλατο penny-farthing (περιοχή somerville)

3. Ο βασιλιάς της ποδηλατικής ανωμαλίας (όπως παρουσιάστηκε στο ποστ "Μόνο στο ΜΙΤ")

4. Ποδήλατο πολιτικοποιημένο (περιοχή cambridge, έξω από τη χαρβαρντιανή πισίνα) (παρένθεση ας του ας: οκέικ, σαν κατασκευή δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά το καλαθάκι μετράει)

Πι.Ες. Πολλά ακόμη είδαν τα μάτια μου, όπως για παράδειγμα ποδήλατα τύπου chopper (!), αλλά όπως προανέφερα, το φτωχοκινητό μου έχει περιορισμένες δυνατότητες. Ο επόμενος χαρβαρντιανός ιστολόγος [Σεπτέμβρη δίνω σκυτάλη Τσαμπίκο] πρέπει να προνοήσει για γκατζετιά...

Ο αντι-σπασίκλας

Υπότιτλος: Ο πιο καλός ο μαθητής...
Υπο-υπότιτλος: φυσικά και δεν ήμουν εγώ στην τάξη...

"Ο πιο καλός ο μαθητής" ήταν αναντίρρητα ο Μπέτας ο Ιρανός.

Το γεγονός αυτό μπορεί μεν να μη χωρά αμφιβολία, όμως σίγουρα σηκώνει πολλή κουβέντα. Πράγματι, για πολλούς "φτωχούς τω πνεύματι" χαρβαρντιανούς φοιτητές (όπως π.χ. εγώ κι ο Κλήφ), το μυαλό του Μπέτας έχει σταθεί ουκ ολίγες φορές αφορμή και κεντρικό θέμα συζήτησης.

Οι συζητήσεις μας περιστρέφονται γύρω από το πόσο φυσιολογικός μπορεί να είναι κάποιος υπερβολικά έξυπνος άνθρωπος και πόσο αυτό επηρεάζει αρνητικά τη ζωή του (τα θετικά τα ξέρουμε δεν χρειάζεται να τα συζητάμε).

Ευτυχώς και δυστυχώς, ο Μπέτας
[αυτός ο άνθρωπος:
-που στα 17 του πηρε χρυσό μετάλλιο στη διεθνή ολυμπιάδα φυσικής
-που όπως μας εκμυστηρεύτηκε "είναι πολύ απογοητευμένος από το επίπεδο των φοιτητών του ΜΙΤ"
-που αδικείται στις βαθμολογίες αφού το πλούσιο εμαϊτιανό Α+ στρογγυλοποιείται στο Χάρβαρντ και γίνεται σκέτο Α]
έχει αποδειχτεί πως είναι πολύ φυσιολογικός άνθρωπος και αντισπασίκλας φοιτητής. Ο Πέρσης φίλος μας έχει μακριά μαλλιά, καπνίζει, είναι κοινωνικός, έχει κοπέλα από την αρχή της χρονιάς, ακούει από παραδοσιακή ιρανική μουσική μέχρι μπλακ μέταλ και γενικά έχει ενδιαφέροντα "εξωσχολικά".

Παράλληλα ο Μπέτας είναι ερασιτέχνης μουσικός, παίζοντας εκτός από το περσικό μπουζούκι του και με κρουστά πυθάρια:

Η αποκορύφωση πάντως [της αντισπασικλότητας/ αντισπασικλοσύνης] ήρθε κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι όταν ο Μπέτας και άλλοι δύο χαρβαρντιανοί Ιρανοί αποφάσισαν να πάρουν τα μουσικά τους όργανα και να παίξουν/ τραγουδήσουν για τον κόσμο της Χάρβαρντ σκουέρ!
Τρεις καρέκλες από το Au bon pain και λίγα τετραγωνικά μέτρα χώρου μπροστά από την Cambridge Trust Company ήταν αρκετά για να πραγματοποιηθεί αυτή η περίεργη μίνι συναυλία περσικής μουσικής:
Εντυπωσιακά αντισπασίκλας και αντικομφορμιστής λοιπόν ο φίλος μας ο Behtash. Του ευχόμαστε (εγώ τουλάχιστον) να είναι καλά και να συνεχίσει να διαπρέπει. Τώρα που η επιστήμη είναι σε καλά χέρια, ο ιστολόγος [με καθαρή συνείδηση] μπορεί να γίνει σερβιτόρος στην Ισλανδία ή να επιδοθεί σε couch surfing...

Μ'αρέσει δε μ'αρέσει ΙΙΙ

Υπότιτλος: Me gusta mucho Boston

Μέχρι στιγμής στα ποστ "μ'αρέσει δε μ'αρέσει" έχω παρουσιάσει μόνο τα αρνητικά στοιχεία της αμερικάνικης ζωής μου. Επειδή όμως δεν θέλω να παρασυρθεί ο Τσαμπίκος και να νομίσει ότι η εδώ κατάσταση δεν έχει τίποτα άξιο λόγου, μνημόνευσης και θαυμασμού, πρέπει να αναφέρω και την άλλη πλευρά, την όμορφη και ελκυστική.

Πρώτο και σημαντικότερο: η πόλη αυτή καθεαυτή. Η Βοστώνη η αγαπημένη, έγινε "αγαπημένη" (από απλή Βοστώνη που ήταν αρχικά) γιατί είναι μια πόλη όμορφη, φιλική και ζωντανή.

Οι φωτογραφίες που είμαι έτοιμος να μεταφορτώσω (τι λέξη κι αυτή) συνηγορούν υπέρ της παραπάνω άποψης και ιδιαίτερα υπέρ της φιλικότητας και της ζωντάνιας της πόλης.

Α. Ζωντάνια.
Ήταν θυμάμαι Κυριακή απόγευμα. Είχα αποφασίσει να αφήσω για λίγο το γραφείο και να πάω μια βόλτα στο κέντρο της πόλης έτσι για να ξεσκάσω από το πολύ διάβασμα. Βγαίνοντας από τον σταθμό, άρχισα να κόβω βόλτες. Κάποια στιγμή είδα κόσμο μαζεμένο να κοιτάζει μια παρέα μαύρων που επιδείκνυαν τις ικονότητές τους στα "ακροβατικά του δρόμου". Ιδού Τσαμπίκο:

1. Η συμμορία αριστερά, ο ακροβάτης του δρόμου δεξιά











2. Ου! χωρίς χέρια! [αρ.] Ου! χωρίς πόδια! [δεξ.]












3. Επιδείξεως συνέχεια [αρ.] και φιλοθεάμον κοινό [δεξ.]












4. Αυτές οι κοπελιές δεν κατάλαβα τι κάνανε στην πλατεία (ήταν εκεί πριν αρχίσουν να προσφέρουν θέαμα οι μαύροι). Όπως και'να χει πάντως, μερικές καλλίγραμμες νεαρές ποτέ δεν βλάπτουν...


Β. Φιλικότητα προς τον πολίτη. Σεβασμός προς τον πεζό.
Το άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η ατμόσφαιρα φιλικότητας που αποπνέει η πόλη, με τα μεγάλα πεζοδρόμια και τις λωρίδες για τους ποδηλάτες (όχι μόνο αυτά δηλαδή, αλλά τώρα δεν μού'ρχεται κάτι άλλο να γράψω). Γενικότερα, έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι δεν ζουν εδώ από εξαναγκασμό (οποιουδήποτε είδους) αλλά από προσωπική επιλογή (γιατί όχι;).

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι κάτοικοι απολαμβάνουν και ορισμένα έξτρα Σαββατοκυριακάτικα προνόμια:

1. Κάθε Κυριακή μεσημέρι ο παραποτάμιος δρόμος κλείνει για τα αυτοκίνητα...

2. ...και παραχωρείται σε πεζούς, ποδηλάτες, skateboard-άδες, rollerblade-άδες, μάνες που σπρώχνουν καροτσάκια και πάει λέγοντας.









3. Ο δρόμος είναι ό,τι πρέπει για ρομαντικές βολτούλες δίπλα στο ποτάμι, δίχως τη βουή των αυτοκινήτων.









4. Και ξανά, πράσινο γρασιδάκι, γαλάζιο ποταμάκι, χαρούμενο ανθρωπάκι κου-του-λου κου-του-λου









Σημείωση: περίεργη όψη της Αμερικής, Τσαμπίκο, δεν συμφωνείς;

Υ.Γ.1 Το μελανούρι που περίμενα σήμερα το πρωί στην εκκλησιά την έκανε λάμο. Για την ακρίβεια δεν εμφανίστηκε καθόλου.
Υ.Γ.2 Καθώς έγραφα το δεύτερο υστερόγραφο που αναφερόταν στις ελπίδες μου to get L.A.id, στο ακμαίο ηθικό και στην καπότα της κωλότσεπης, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα που εξανέμισε τις ελπίδες και κονιορτοποίησε τα όνειρά μου...
Υ.Γ.3 Πουτάνα ζωή