Φάκελλος: φαγητό (ασιατικό)

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω...

Το ασιατικό φαγητό βασικά είναι πανταχού παρόν. Κάθε 50 μέτρα βρίσκεις και ένα διαφορετικό εστιατόριο: κινεζικό, ταϊβανέζικο, ταϊλανδέζικο, κορεάτικο, βιετναμέζικο, ινδικό, γενικά ό,τι τραβάει η όρεξή σου.

Είναι μάλιστα γεγονός (τουλάχιστον σύμφωνα με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς) ότι πιο συχνά τρώω ασιατικό φαγητό παρά αμερικάνικο. Ακούγεται σίγουρα περίεργο αλλά, νομίζω πως περισσότερες φορές την έχω βγάλει με διάφορα τσοπστικ-ικά γεύματα παρά με μπέργκερ και ελευθεριακές πατάτες.

Έχοντας μάλιστα ζήσει ήδη 10 μήνες (χωρίς μεγάλα διαλείμματα) στη Βοστώνη την αγαπημένη, το φαινόμενο της αφομοίωσης της ασιατικής κουζίνας από τον αμερικανικό πολιτισμό δεν μου προκαλεί πλέον αίσθηση. Το θεωρώ πια δεδομένο να βρίσκω σε καντίνες και σαντουϊτσάδικα, σούσι δίπλα σε σάντουϊτς και σαλάτες. Θεωρώ δεδομένο πως το ασιατικό βανάκι θα παρκάρει και αύριο έξω από το MD πουλώντας σέσαμι τσίκεν, μάρπο τόφου και άλλα κινεζικά καλούδια προς 5 [μόνο] προσανάμματα

Την επόμενη φορά επίσης που θα περάσω έξω από γήπεδο μπέηζμπολ και δω τους λουκανικάδες να προσφέρουν χοτ ντογκ παρέα με τσίκεν τεργιάκι(αριστερά) δεν θα μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Την πρώτη φορά που το είδα βέβαια, ομολογώ πως μου έφυγε το σαγόνι από την έκπληξη...


Στο φάκελλο λοιπόν του ασιατικού φαγητού, ακριβώς επειδή έχω συνηθίσει την κατάσταση που μόλις περιγράφηκε, δεν πρόκειται να παρουσιαστούν φωτογραφίες που να αποδεικνύουν τα παραπάνω. Πίστευε και μη ερεύνα Τσαμπίκο. Αλλά ακόμα και αν θες να ερευνήσεις, κάν'το ελεύθερα, στο τέλος θα δεις πως ό,τι έχω γράψει ισχύει στο ακέραιο.

Αντ'αυτού, θα παρουσιάσω με μισή ντουζίνα φωτογραφίες μία επίσκεψή μας (5 ασιάτες κι εγώ) σε ένα κορεατικό εστιατόριο της Innman square. Οι φωτογραφίες και τα σχόλια θα δώσουν απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα που [λογικά απασχολεί] τον κάθε ερασιτέχνη τσοπστικά, και επίσης θα εξηγήσει την συμπεριφορά μου κατά τη διάρκεια της θερινής παραμονής στην πατρίδα [μια συμπεριφορά που είμαι σίγουρος θα εκληφθεί ως γυφτιά, τσιγκουνιά, φιλαργυρία και φτήνια...]

Ιστορίας αρχή

1. Μπαίνουμε στο εστιατόριο (η καρδούλα στον πρώτο χαρακτήρα μου έδωσε έξτρα κίνητρο να τραβήξω αυτήν τη φωτογραφία)

2. Παραγγέλνουμε κάτι για τη μέση και μια μερίδα Κίμτσι ο καθένας για την πάρτυ του. Το Κίμτσι παρεμπιπτόντως θεωρείται το εθνικό φαγητό των Κορεατών. Είναι ουσιαστικά σπαγγέτι με μια περίεργη (και ομολογουμένως εξαιρετικά εύγεστη) κρεατοσάλτσα και αποτελεί το μόνο πιάτο που θα τολμούσα να προτείνω στον Τσαμπίκο (γιατί είναι το μόνο που ξέρω αφού έχω δοκιμάσει επανειλημένα) αν ποτέ βρισκόταν σε κορεατικό εστιατόριο. Επίσης ένα τιπ που μπορώ να δώσω για να θυμάσαι Τσαμπίκο το όνομα του πιάτου είναι ότι το φαγητό αναφέρεται στο σάουντ-τρακ του Moulin Rouge. Κι όμως!
Πρόσεξε μόνο το στίχο που λέει: "κίμτσι, κίμτσι, για για για"...

3. Έρχονται τα πιάτα δορυφόροι και το κάτι-για-τη-μέση. Μαζί κάνει την εμφάνισή του και ένα ψαλίδι κηπουρού (χωρίς να υπάρχει στο μενού σαλάτα κηπουρού).

Τσαμπίκο σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι (το οποίο θα έπρεπε να σε έχει ήδη απασχολήσει);


4. Ας το πάρει το ποτάμι. Το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε τσοπστικά είναι "Πώς διάολο κόβουμε τα μακαρόνια σε ασιατικό εστιατόριο; Τα τσόπστιξ δεν κάνουν δουλειά..."

5. Αφού έχουμε φάει και έχουμε χορτάσει, εκτός από το λογαριασμό ζητάμε και συσκευασίες για το σπίτι. Προσοχή, για το σπίτι και για μας τους ίδιους, όχι για την αυλή και για το σκύλο όπως προσποιούνται μερικοί-μερικοί που ντρέπονται να ζητήσουν το περίσσευμα. Δικό σου είναι ρε φίλε, τό'χεις πληρώσει και μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Γιατί να το αφήσεις να πάει στον κάδο απορρημάτων του καταστήματος; Είναι φτήνια δηλαδή που θέλω να πάρω μαζί το φαγητό μου;


6. Good to go! Το μαγαζί προμηθεύει όχι μόνο χαρτοσακούλες αλλά και συρραπτικό για ασφαλές πακετάρισμα. Nice... [how much?]

Ιστορίας τέλος

Και πριν το καλέσω για τη μέρα, πρέπει να παραδεχτώ πως δεν ήταν όλες οι εμπειρίες ασιατικού φαγητού τόσο ευχάριστες όσο η παραπάνω. Ένα βράδυ για παράδειγμα δειπνούσαμε με κάτι άλλους ασιάτες, κι εκεί που δοκίμαζα νέες γεύσεις και νέες εμπειρίες, μου ανακοινώθηκε πως έτρωγα τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, ένα σκύλο...

Φυσικά έμεινα αποσβολωμένος να κοιτάω τη μισή μπουκιά που μου είχε μείνει...
...προσπαθώντας να καταλήξω σε μια απόφαση για το αν αυτό που κάνω είναι ηθικά σωστό.
Τελικά τον έφαγα και τον υπόλοιπο σκύλο γιατί σκέφτηκα ότι ήταν ήδη νεκρός. Από το να καταλήξει στα σκουπίδια καλύτερα να κατέληγε στο στομάχι μου...

Ελπίζω μονάχα να ήταν κανά βρωμόσκυλο που άξιζε το θάνατο και όχι κανένα αξιολάτρευτο σαν κι αυτά που όλοι θέλουν για συντροφιά...