Φάκελλος: Ασιάτες...
Οι μήνες περάσαν, οι εμπειρίες συσσωρεύτηκαν, οι σκέψεις περί των Ασιατών συγκεντρώθηκαν, ταξινομήθηκαν, τακτοποιήθηκαν μέσα στο μυαλό μου, και τελικά το συμπέρασμα βγήκε:
Οι Ασιάτες έχουν πρόβλημα. Περίοδος (πίριοντ = period = τελεία και παύλα)
Αρχικά, βέβαια είχα καταλήξει στο πιο μετριοπαθές "απλή ασυμφωνία χαρακτήρων" αλλά μετά που το σκέφτηκα λίγο παραπάνω (και αφού ακολούθησα τη λογική σύμφωνα με την οποία "Α και Β είναι ασύμβατα, το Α είναι σωστό άρα το Β πρέπει να είναι λάθος") κατέληξα ότι δεν είμαι εγώ ο περίεργος αλλά εκείνοι.
Στο παρελθόν βέβαια έχω αναφερθεί στους ασιάτες και τη σχέση τους με τον Χριστιανισμό (τεραααααστιο πρόβλημα). Καλύτερα όμως να μη συζητάμε πάλι τα ίδια, γιατί στενοχωριέμαι όταν συλλογιέμαι τη μ@λ@κία του κόσμου.
Σήμερα θέλω να εστιάσω σε κάποια άλλα στοιχεία του χαρακτήρα τους και πιο συγκεκριμένα στην κοινωνικότητά τους, έννοια μάλλον άγνωστη στους περισσότερους εξ αυτών...
Και επειδή όσο τα σκέφτομαι τόσο φουντώνω και φορτώνω, αφήνω κατά μέρος τον καθωσπρέπει λόγο και γίνομαι λαϊκός.
Κορεάτες. Πρόβλημα
Γεγονός πρώτο. Έχουμε πήξει στους Κορεάτες. Τελεία. Δεκάδες έρχονται κάθε χρόνο για μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Το πρόβλημα είναι ότι όταν έχεις κάνει ήδη το προπτυχιακό σου στην Κορέα και είσαι τουλάχιστον 22-23 χρονών και το επίπεδο των αγγλικών σου χαρακτηρίζεται από τραγικό έως ψιλοϊκανοποιητικό [στην καλύτερη], τότε η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα είναι μάλλον αδύνατη. Γι'αυτό λοιπόν προτιμούν οι Κορεάτες είτε να κάνουν παρέα μεταξύ τους, ή να μην κάνουν παρέα με κανέναν...
Κινέζοι της Κίνας. Πρόβλημα
Αντίστοιχα, συναισθήματα έχω και για τους Κινέζους (τους γεννημένους εν Κίνα). Όσοι έρχονται εδώ σε μεγάλη ηλικία (εννοώ μετά τα 20) πολύ σπάνια λαμβάνουν μέρος σε δραστηριότητες κοινωνικής φύσης (εξαίρεση αποτελούν ίσως οι δραστηριότητες του γκρουπ χαρβαρντιανών κινέζων). Οι άνθρωποι δεν πίνουν, δεν καπνίζουν, δεν διασκεδάζουν. Δεν τους βλέπεις έξω, δεν μπορείς εύκολα να συναναστραφείς μαζί τους, δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορείς να κάνεις χαβαλέ. Με λίγα λόγια, "άλλος κόσμος", σοβαρός κι απόμακρος (άντε γεια...)
Κινέζοι της Αμερικής. Πρόβλημα
Από την άλλη βέβαια υπάρχουν και οι κινέζοι που έχουν έρθει στο αμέρικα ως μετανάστες σε μικρή ηλικία ή έχουν μεγαλώσει εδώ ως δεύτερη γενιά (και είναι πολλοί περισσότεροι από τους ορίτζιναλ κινέζους). Αυτοί είτε το παραδέχονται είτε όχι, είναι λιγότερο ασιάτες και περισσότερο αμερικάνοι (άλλο λαχείο αυτή η εθνικότητα, ας μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα...). Τέσπα, το θέμα είναι ότι παρά τη μίξη που έχουν υποστεί παραμένουν "άκυροι" ως χαρακτήρες και παραμένει αδύνατο το να κάνεις παρέα μαζί τους. Αυτοί οι άνθρωποι συνηθίζουν να συναναστρέφονται μόνο με άλλους του είδους τους (γιατί είναι όλοι άκυροι και καταλαβαίνονται) και να μη βγαίνουν έξω. Θυμάμαι μια φορά [προς το τέλος της χρονιάς που είχαμε χρόνο] έπεισα όλη την [κιτρινο-]παρέα να πάμε έξω για μπύρα, και όταν πήγαμε στο μαγαζί ένοιωθα τόσο άβολα (γιατί έκανε κρα πως ήταν όλοι έξω απ'τα νερά τους) που ήθελα να φύγω... Από την Τζανγκ, τον Άλεξ και τον Χάουαρντ που με συνόδευσαν στο tommy doyle's κανείς δεν με ξανασυνόδευσε έκτοτε.
Ασιάτες γενικότερα. Πρόβλημα
Οι παραπάνω κατηγορίες ανθρώπων (για άλλες κατηγορίες, π.χ. για γιαπωνέζους δεν μπορώ να μιλήσω αφού δεν έχω προσωπικές εμπειρίες) έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Το πιο σημαντικό από αυτά είναι τα παιχνίδια στο PC. Και δεν μιλάμε για μια επίκτητη τάση προς το gaming αλλά για ένα χαρακτηριστικό γραμμένο στον γενετικό τους κώδικα. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, Κινέζοι και Κορεάτες, έξυπνοι και ηλίθιοι, όμορφοι και άσχημοι, μεγαλωμένοι στην Αμερική και στην Ασία όλοι κάνουν σαν τρελοί για παιχνίδια όπως το World of Warcraft ή το Starcraft...
Η παρακάτω φωτό θα μου θυμίζει πάντα ότι οι άνθρωποι είναι σε άλλο μήκος κύματος...
Η φωτογραφία αυτή, που λες Τσαμπίκο, παρότι φαίνεται φυσιολογική, δεν είναι! Κι αυτό το λέω γιατί τα παλικάρια δεν βλέπουν ούτε τσόντες ούτε σάουθπαρκ (αυτό μάλιστα, θα ήταν φυσιολογικό). Αντιθέτως, ο παροξυσμός στο γραφείο 321 οφείλεται σε μια ανακοίνωση-έκπληξη της εταιρίας Blizzard (ανακοίνωση-έκπληξη σημαίνει ότι μια ανακοίνωση θα λάμβανε χώρα αλλά κανείς δεν ήξερε το περιεχόμενό της). Η Τζάνγκ, ο Άλεξ και ο Στηβ (ο Κλήφ που φαίνεται να μιλάει στο τηλέφωνο έχει ξεφύγει από το μένος του ιστολόγου...) περίμεναν με αγωνία την ανακοίνωση του νέου Starcraft γεγονός που θα κορύφωνε την ηδονή του Παρασκευατόβραδου... (γιεκ γιου, γιαν πατ τσι τσόι φέυ, γκέι μοκ γουάι, Starcraft2, Starcraft2, Starcraft2!!!)
Μία άλλη ενδεικτική του κλίματος φωτογραφία είναι η παρακάτω:
Άλεξ, Τζέημς και Στηβ επιδίδονται σε ιντερνετικό Στάρκραφτ. Ξεχάστε ποτά, γκόμενες, ξενύχτια. Starcraft will do. Πόρωση!...
Και επειδή "απεχθάνομαι τα ημίμετρα", θεωρώ ότι είναι σωστό να ολοκληρώσω το "θάψιμο" αναφέροντας τις -πέραν του Στάρκραφτ- ασχολίες τους. 'Ετσι, έχουμε και λέμε: ο Άλεξ όταν δεν διαβάζει (και φυσικά αν δεν είναι απασχολημένος με σφαξίματα/κοψίματα εργασιών) λιώνει στο guitar hero. Ο Στήβ λιώνει στο πόκερ (μεγάλο κάψιμο, δύσκολα περιγράφεται). Ο Τζέημς βρήκε γκόμενα και μαθαίνει να κάνει όλες του τις δουλειές με ένα χέρι γιατί με το άλλο κρατάει τη γλυκιά του κινεζοαμερικάνα. Βασικά το παιδί δεν είχε ποτέ στο παρελθόν γκόμενα [όχι σαν εμάς τους 'πάλιουρες' που έχει καεί η γούνα μας...] και με την πρώτη που του έκατσε, έπεσε με τα μούτρα και εξαφανίστηκε από προσώπου γής. Τον συναντάμε πλέον μόνο τυχαία, πάντα συνοδευόμενο από την κοπελιά του, και πάντα χειροκράτωρα (εκτός κι αν κουβαλάνε ψώνια οπότε εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να κυκλοφορούν χεράκι-χεράκι)
Τέλος, για να μη θεωρηθώ πως κάνω διακρίσεις λόγω φύλου, θα αφήσω τη μπάλα να πάρει και την Τζανγκ. Η Τζανγκ λοιπόν στον ελεύθερό της χρόνο [φυσικά και δεν βγαίνει έξω αφού ποτέ δεν ήξερε τι σημαίνει 'έξω', μια ζωή ζούσε έγκλειστη] μαγειρεύει κορεάτικο φαγητό σε μια ειδική φριτέζα, ρυζιέρα, φρυγανιέρα, πασπατιέρα, λαδιέρα (και δεν ξέρω γω τι άλλο) που βγάζει κορεατικές κραυγές (τύπου πικι πικι τσαν, πίκι πίκι τσααν) για να σε ενημερώσει ότι το φαΐ σου είναι έτοιμο ή ότι θέλει ακόμα 5 λεπτά κ.τ.λ
Επάνω: η φριτέζα-ρυζιέρα, που βράζει, τηγανίζει και σε μαθαίνει ξένες γλώσσες (κορεατικά στην περίπτωσή μας)
Τελευταία κουβέντα: οι ασιάτες είναι καλά παιδιά και ακίνδυνα, αλλά για παρέα εξωσχολική τα άτομα δεν παλεύονται. Με την καμία Τσαμπίκο, με την καμία...
Θάψιμο Τέλος.
Υ.Γ.1 Ελπίζω να μην μεταφράσει κανείς τους το κείμενο. Kouretinho-ρυζότο θα γράψει τότε το μενού...
Υ.Γ.2 Το ποστ γράφτηκε σε 3 δόσεις. Το πρώτο διάλειμμα περιελάμβανε φαγητό στου Ιάσονα. Το δεύτερο διάλειμμα περιελάμβανε μια 'εποικοδομητική' βόλτα (από άποψη γνωριμιών) στο Gypsy bar. Πρώτη φορά Τσαμπίκο έχω ιστορίες να σου διηγηθώ. [Μάνα, εσύ για σήμερα δεν θεωρείσαι Τσαμπίκος, μην μπεις στον κόπο να ρωτήσεις...]
Υ.Γ.3 Ξημερώνει Κυριακή. Ανυπομονώ να πάω εκκλησία. Αυτή τη φορά έχω έναν ακόμη λόγο: είναι το μελανούρι που έσκασε μύτη την προηγούμενη φορά στο ναό του Θεού και μας 'αναστάτωσε' όλους, πιστούς κι απίστους...
Οι Ασιάτες έχουν πρόβλημα. Περίοδος (πίριοντ = period = τελεία και παύλα)
Αρχικά, βέβαια είχα καταλήξει στο πιο μετριοπαθές "απλή ασυμφωνία χαρακτήρων" αλλά μετά που το σκέφτηκα λίγο παραπάνω (και αφού ακολούθησα τη λογική σύμφωνα με την οποία "Α και Β είναι ασύμβατα, το Α είναι σωστό άρα το Β πρέπει να είναι λάθος") κατέληξα ότι δεν είμαι εγώ ο περίεργος αλλά εκείνοι.
Στο παρελθόν βέβαια έχω αναφερθεί στους ασιάτες και τη σχέση τους με τον Χριστιανισμό (τεραααααστιο πρόβλημα). Καλύτερα όμως να μη συζητάμε πάλι τα ίδια, γιατί στενοχωριέμαι όταν συλλογιέμαι τη μ@λ@κία του κόσμου.
Σήμερα θέλω να εστιάσω σε κάποια άλλα στοιχεία του χαρακτήρα τους και πιο συγκεκριμένα στην κοινωνικότητά τους, έννοια μάλλον άγνωστη στους περισσότερους εξ αυτών...
Και επειδή όσο τα σκέφτομαι τόσο φουντώνω και φορτώνω, αφήνω κατά μέρος τον καθωσπρέπει λόγο και γίνομαι λαϊκός.
Κορεάτες. Πρόβλημα
Γεγονός πρώτο. Έχουμε πήξει στους Κορεάτες. Τελεία. Δεκάδες έρχονται κάθε χρόνο για μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Το πρόβλημα είναι ότι όταν έχεις κάνει ήδη το προπτυχιακό σου στην Κορέα και είσαι τουλάχιστον 22-23 χρονών και το επίπεδο των αγγλικών σου χαρακτηρίζεται από τραγικό έως ψιλοϊκανοποιητικό [στην καλύτερη], τότε η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα είναι μάλλον αδύνατη. Γι'αυτό λοιπόν προτιμούν οι Κορεάτες είτε να κάνουν παρέα μεταξύ τους, ή να μην κάνουν παρέα με κανέναν...
Κινέζοι της Κίνας. Πρόβλημα
Αντίστοιχα, συναισθήματα έχω και για τους Κινέζους (τους γεννημένους εν Κίνα). Όσοι έρχονται εδώ σε μεγάλη ηλικία (εννοώ μετά τα 20) πολύ σπάνια λαμβάνουν μέρος σε δραστηριότητες κοινωνικής φύσης (εξαίρεση αποτελούν ίσως οι δραστηριότητες του γκρουπ χαρβαρντιανών κινέζων). Οι άνθρωποι δεν πίνουν, δεν καπνίζουν, δεν διασκεδάζουν. Δεν τους βλέπεις έξω, δεν μπορείς εύκολα να συναναστραφείς μαζί τους, δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορείς να κάνεις χαβαλέ. Με λίγα λόγια, "άλλος κόσμος", σοβαρός κι απόμακρος (άντε γεια...)
Κινέζοι της Αμερικής. Πρόβλημα
Από την άλλη βέβαια υπάρχουν και οι κινέζοι που έχουν έρθει στο αμέρικα ως μετανάστες σε μικρή ηλικία ή έχουν μεγαλώσει εδώ ως δεύτερη γενιά (και είναι πολλοί περισσότεροι από τους ορίτζιναλ κινέζους). Αυτοί είτε το παραδέχονται είτε όχι, είναι λιγότερο ασιάτες και περισσότερο αμερικάνοι (άλλο λαχείο αυτή η εθνικότητα, ας μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα...). Τέσπα, το θέμα είναι ότι παρά τη μίξη που έχουν υποστεί παραμένουν "άκυροι" ως χαρακτήρες και παραμένει αδύνατο το να κάνεις παρέα μαζί τους. Αυτοί οι άνθρωποι συνηθίζουν να συναναστρέφονται μόνο με άλλους του είδους τους (γιατί είναι όλοι άκυροι και καταλαβαίνονται) και να μη βγαίνουν έξω. Θυμάμαι μια φορά [προς το τέλος της χρονιάς που είχαμε χρόνο] έπεισα όλη την [κιτρινο-]παρέα να πάμε έξω για μπύρα, και όταν πήγαμε στο μαγαζί ένοιωθα τόσο άβολα (γιατί έκανε κρα πως ήταν όλοι έξω απ'τα νερά τους) που ήθελα να φύγω... Από την Τζανγκ, τον Άλεξ και τον Χάουαρντ που με συνόδευσαν στο tommy doyle's κανείς δεν με ξανασυνόδευσε έκτοτε.
Ασιάτες γενικότερα. Πρόβλημα
Οι παραπάνω κατηγορίες ανθρώπων (για άλλες κατηγορίες, π.χ. για γιαπωνέζους δεν μπορώ να μιλήσω αφού δεν έχω προσωπικές εμπειρίες) έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Το πιο σημαντικό από αυτά είναι τα παιχνίδια στο PC. Και δεν μιλάμε για μια επίκτητη τάση προς το gaming αλλά για ένα χαρακτηριστικό γραμμένο στον γενετικό τους κώδικα. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, Κινέζοι και Κορεάτες, έξυπνοι και ηλίθιοι, όμορφοι και άσχημοι, μεγαλωμένοι στην Αμερική και στην Ασία όλοι κάνουν σαν τρελοί για παιχνίδια όπως το World of Warcraft ή το Starcraft...
Η παρακάτω φωτό θα μου θυμίζει πάντα ότι οι άνθρωποι είναι σε άλλο μήκος κύματος...
Η φωτογραφία αυτή, που λες Τσαμπίκο, παρότι φαίνεται φυσιολογική, δεν είναι! Κι αυτό το λέω γιατί τα παλικάρια δεν βλέπουν ούτε τσόντες ούτε σάουθπαρκ (αυτό μάλιστα, θα ήταν φυσιολογικό). Αντιθέτως, ο παροξυσμός στο γραφείο 321 οφείλεται σε μια ανακοίνωση-έκπληξη της εταιρίας Blizzard (ανακοίνωση-έκπληξη σημαίνει ότι μια ανακοίνωση θα λάμβανε χώρα αλλά κανείς δεν ήξερε το περιεχόμενό της). Η Τζάνγκ, ο Άλεξ και ο Στηβ (ο Κλήφ που φαίνεται να μιλάει στο τηλέφωνο έχει ξεφύγει από το μένος του ιστολόγου...) περίμεναν με αγωνία την ανακοίνωση του νέου Starcraft γεγονός που θα κορύφωνε την ηδονή του Παρασκευατόβραδου... (γιεκ γιου, γιαν πατ τσι τσόι φέυ, γκέι μοκ γουάι, Starcraft2, Starcraft2, Starcraft2!!!)Μία άλλη ενδεικτική του κλίματος φωτογραφία είναι η παρακάτω:
Άλεξ, Τζέημς και Στηβ επιδίδονται σε ιντερνετικό Στάρκραφτ. Ξεχάστε ποτά, γκόμενες, ξενύχτια. Starcraft will do. Πόρωση!...Και επειδή "απεχθάνομαι τα ημίμετρα", θεωρώ ότι είναι σωστό να ολοκληρώσω το "θάψιμο" αναφέροντας τις -πέραν του Στάρκραφτ- ασχολίες τους. 'Ετσι, έχουμε και λέμε: ο Άλεξ όταν δεν διαβάζει (και φυσικά αν δεν είναι απασχολημένος με σφαξίματα/κοψίματα εργασιών) λιώνει στο guitar hero. Ο Στήβ λιώνει στο πόκερ (μεγάλο κάψιμο, δύσκολα περιγράφεται). Ο Τζέημς βρήκε γκόμενα και μαθαίνει να κάνει όλες του τις δουλειές με ένα χέρι γιατί με το άλλο κρατάει τη γλυκιά του κινεζοαμερικάνα. Βασικά το παιδί δεν είχε ποτέ στο παρελθόν γκόμενα [όχι σαν εμάς τους 'πάλιουρες' που έχει καεί η γούνα μας...] και με την πρώτη που του έκατσε, έπεσε με τα μούτρα και εξαφανίστηκε από προσώπου γής. Τον συναντάμε πλέον μόνο τυχαία, πάντα συνοδευόμενο από την κοπελιά του, και πάντα χειροκράτωρα (εκτός κι αν κουβαλάνε ψώνια οπότε εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να κυκλοφορούν χεράκι-χεράκι)
Τέλος, για να μη θεωρηθώ πως κάνω διακρίσεις λόγω φύλου, θα αφήσω τη μπάλα να πάρει και την Τζανγκ. Η Τζανγκ λοιπόν στον ελεύθερό της χρόνο [φυσικά και δεν βγαίνει έξω αφού ποτέ δεν ήξερε τι σημαίνει 'έξω', μια ζωή ζούσε έγκλειστη] μαγειρεύει κορεάτικο φαγητό σε μια ειδική φριτέζα, ρυζιέρα, φρυγανιέρα, πασπατιέρα, λαδιέρα (και δεν ξέρω γω τι άλλο) που βγάζει κορεατικές κραυγές (τύπου πικι πικι τσαν, πίκι πίκι τσααν) για να σε ενημερώσει ότι το φαΐ σου είναι έτοιμο ή ότι θέλει ακόμα 5 λεπτά κ.τ.λ
Επάνω: η φριτέζα-ρυζιέρα, που βράζει, τηγανίζει και σε μαθαίνει ξένες γλώσσες (κορεατικά στην περίπτωσή μας)Τελευταία κουβέντα: οι ασιάτες είναι καλά παιδιά και ακίνδυνα, αλλά για παρέα εξωσχολική τα άτομα δεν παλεύονται. Με την καμία Τσαμπίκο, με την καμία...
Θάψιμο Τέλος.
Υ.Γ.1 Ελπίζω να μην μεταφράσει κανείς τους το κείμενο. Kouretinho-ρυζότο θα γράψει τότε το μενού...
Υ.Γ.2 Το ποστ γράφτηκε σε 3 δόσεις. Το πρώτο διάλειμμα περιελάμβανε φαγητό στου Ιάσονα. Το δεύτερο διάλειμμα περιελάμβανε μια 'εποικοδομητική' βόλτα (από άποψη γνωριμιών) στο Gypsy bar. Πρώτη φορά Τσαμπίκο έχω ιστορίες να σου διηγηθώ. [Μάνα, εσύ για σήμερα δεν θεωρείσαι Τσαμπίκος, μην μπεις στον κόπο να ρωτήσεις...]
Υ.Γ.3 Ξημερώνει Κυριακή. Ανυπομονώ να πάω εκκλησία. Αυτή τη φορά έχω έναν ακόμη λόγο: είναι το μελανούρι που έσκασε μύτη την προηγούμενη φορά στο ναό του Θεού και μας 'αναστάτωσε' όλους, πιστούς κι απίστους...
posted by Kouretinho at 12:38 PM
4 Comments:
μεγάλη μανία τους έχεις, ε; Λοιπόν ίσως να είναι και το αντικείμενό σου αλλά γενικά έχουν την τάση να δουλεύουν πολύ και να μη διασκεδάζουν καθόλου. Γιατί; Ίσως γιατί κατατρέχονται παιδιόθεν από την επιθυμία να είναι οι πρώτοι της τάξης (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Δες το χριστιανικά - μιας και πας κι εκκλησία. Αν είσαι καλός τώρα ο Θεούλης θα σε στείλει στον παράδεισο μετά θάνατον. Κινέζικη λογική: αν διαβάζεις/δουλεύεις 18ωρα τώρα αργά ή γρήγορα θα γίνεις καθηγητής στο Cornell και θα πάρεις ακριβό αυτοκίνητο. Άλλο ένα κόλλημα αυτό. Ακριβά αυτοκίνητα από τη μία και απίστευτα μικρά και στριμωγμένα (φτωχικά ενίοτε) σπιτάκια. Ας μη μιλάω όμως στον αέρα. Παράδειγμα 1: φίλη μου αμερικανοκορεάτισσα. Καλή, έξυπνη, εργατική κοπέλα, όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά ποιός είναι τέλειος; Γενικά τα είχε τα σουξέ της. Ξέρεις πως είναι κάποιου είδους μόδα - ειδικά στους αρχιτέκτονες - οι ασιάτισες γκόμενες; Είχε λοιπόν κι αυτοί τα σουξέ της. Όμως όχι, αυτή βράχος. Με τα πολλά αριστεύει, βρίσκει θέση PhD στο Berkeley και μαζί κι έναν αμερικανοκορεάτη τον οποίο παντρεύεται σε χρόνο dt. Φυσικά πλέον συναναστρέφεται μόνο αμερικανοκορεάτες. Ζουν σε μικροσκοπικό σπιτάκι κι οδηγούν ακριβό ευρωπαϊκό αυτοκίνητο. Περίπτωση 2: γνωστός μου κινέζος, από αυτούς που γεννήθηκαν Κίνα και μεγάλωσαν ΗΠΑ. Όπως αυτό που περιγράφεις. Ξαφνικά βρίσκει γκόμενα για πρώτη φορά. Πάνε παντού πακέτο. Ακόμα και για PhD στο Cornell. Ζουν σε σπιτάκι τρύπα και οδηγούν ακριβό ευρωπαικό αυτοκίνητο. Σεντόνι έγραψα. Πάντως δεν είναι όλοι έτσι. Οι γιαπωνέζοι σίγουρα όχι. Απλά είναι τρομερά επίμονοι κάποιες φορές. Για τους Ινδούς δεν έχεις τίποτα να δηλώσεις; Ενδιαφέρουσες περιπτώσεις επίσης...
Βρίσκω το χρόνο τώρα που το σφύριξα.
Βασικά θενξ για το "σεντόνι".
Αναφορικά με τους Γιαπωνέζους δεν μπορώ να μιλήσω, νομίζω δεν ξέρω κανέναν (μόνο μια γιαπωνέζα με τεράστιο κεφάλι έχω γνωρίσει...)
Ινδούς επίσης δεν έχει το Χάρβαρντ (δηλαδή όχι πολλούς). Αμα θές Ινδούς παίρνεις το subway και σε δύο στάσεις πας ΜΙΤ και βρίσκεις όσους τραβάει η όρεξή σου...
Γενικά πάντως το ασιατικό όνειρο δεν μου ταιριάζει. Και δεν θα έπρεπε να μου ταιριάζει [για να λέμε τα πράγματα με τ'όνομά τους...]
Γενικά οι Κινέζοι και οι Κορεάτες δεν παίζονται... Υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις βέβαια, αλλά σε γενικές γραμμές είναι έτσι όπως τα λες. Άλλη πάστα ανθρώπων από τη δική μας.
Από Αθήνα,
Ευχαριστώ φίλε μου.
Το χιούμορ σου, μου έφτιαξε τη μέρα!!!!!!!!!!!!!!!!!
Καλή συνέχεια στο Γκορίλα.
Post a Comment
<< Home