Φάκελλος: subway

Η ανάρτηση ετούτη (ανάρτηση = post σύμφωνα με την ελληνική έκδοση του blogger) ασχολείται με τον υπόγειο σιδηρόδρομο [subway] της Βοστώνης (είπαμε, αν θες metro και όχι subway πρέπει να πας Καναδά).

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι θα μεταδώσει μια πλήρη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί κάτω εκεί στα παμπάλαια λαγούμια (ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1895) αλλά, να σου πω και την αλήθεια μου, δεν είχα ποτέ σκοπό να το παίξω "Γιώργος Αυγερόπουλος".

Θέλω μόνο Τσαμπίκο να σου δείξω κάποιες ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που τράβηξα κατά καιρούς σουλατσάροντας στην κόκκινη και πράσινη γραμμή.

Ας μη χρονοτριβούμε όμως άλλο. Φωτογραφίες τώρα!

1. Ξεμανίκωτοι τεντυμπόυδες, μοντέρνα πανκιά και soon-to-be κυράτσες στην πράσινη γραμμή

2. Αποχαυνωμένα αμερικανόπουλα σύμφωνα με τα οποία "η αλήθεια βρίσκεται στους Red Sox" (και όχι στους Sex Pistols)












3. Ναι, ναι, πιές το ρόφτυμά σου, βλαμένε...

4. Οι τυφλοί έχουν κι αυτοί δικαίωμα ύπαρξης και χρήσης των δημοσίων μέσων μεταφοράς [Τον συγκεκριμένο σκύλο βέβαια δεν θα τον εμπιστευόμουν και με κλειστά μάτια...]

5. Το πλέξιμο δε σταματά.











Παρατήρηση: Οι φωτογραφίες είναι από το ίδιο βαγόνι, και για την ακρίβεια τις τράβηξα από το ίδιο κάθισμα χωρίς μετακινηθώ καθόλου. Ήταν μάλιστα οι μόνες επιβάτισσες που κάθονταν απέναντί μου, και πλέκανε αμφότερες! Εντυπωσιακό;

6. Underground καλλιτέχνης της κόκκινης γραμμής.
Ο συγκεκριμένος είναι για τα μπάζα, μόνο ένα ρυθμό ξέρει να παίζει. Όσο για τη φωνή μπορεί και να τον "έχω". Καταλαβαίνεις Τσαμπίκο για τι υποκουλτούρα μιλάμε...

7. Underground καλλιτέχνης της πράσινης γραμμής.











Αυτός ήταν πολύ καλός. Άξιζε και τα τσέιντζ-ια μας και το γυναικείο κοινό του. Έκανε τη διαδρομή μας (για την ακρίβεια τη μετεπιβίβαση) πιο ευχάριστη και μελωδική. Μπράβο, μπράβο.


8. Μουσική self-service.








Αυτό ήταν από τα πιο αναπάντεχα. Στη στάση Kendall/MIT δίπλα στις αποβάθρες υπάρχει ένας περίεργος -'πυθαγόρειος' κατά πώς λέει- μοχλός. Κανείς δεν τον περιεργάζεται ούτε αναρωτιέται ποτέ για την χρησιμότητά του. Αν όμως διαβάσεις προσεκτικά την πινακίδα, καταλαβαίνεις πως ο μοχλός ελέγχει (μέσω αλυσίδας-συρματόσχοινου) έναν αριθμό [μουσικών] σφυροκεφαλών που βρίσκονται δίπλα σε ισάριθμους κρεμαστούς σωλήνες (το όλο 'όργανο' είναι τοποθετημένο στον κενό χώρο ανάμεσα στις ράγες των αμαξοστοιχιών). Αν συντονίσεις το χέρι σου με την κίνηση των σφυριών αυξάνεις σταδιακά την τροχιά που διαγράφουν, καταφέρνοντας τελικά να πετύχεις τον στόχο σου, δηλαδή τους σωλήνες. Διαφορετικοί ήχοι [γκλίνγκ από τα ψηλά, γκλάνγκ από τα χαμηλά σφυριά] ξεχύνονται τότε στον σταθμό και 'ξυπνάνε' τον κόσμο που περιμένει βαριεστημένος στις πλατφόρμες. Κοιτάζουν τότε ξαφνιασμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν από που έρχεται η μελωδία που ξύπνησε τις αισθήσεις τους. Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα εντυπωσιάζονται πραγματικά όταν διαπιστώνουν πως μπορούν κι οι ίδιοι να συμμετέχουν σ'αυτή την όμορφη ηχο-παραγωγική διαδικασία και δοκιμάζουν τις ικανότητές τους (στο λίκνισμα των σφυριών) ευθύς αμέσως...

9. [pinche] σύστημα κλιματισμού/εξαερισμού της πράσινης γραμμής...
Παρατήρηση πρώτη: Δεν πρόκειται περί αστείου. Είναι απλά η φαιδρή πραγματικότητα του σταθμού Park street. Οι ανεμιστήρες εκεί δουλεύουν [μονίμως] στο φουλ γιατί χωρίς αυτούς ο κόσμος θα πέθαινε σίγουρα από θερμοπληξία.
Παρατήρηση δεύτερη: Έκανε κανείς σύγκριση με το μετρό της Αθήνας;...


Υ.Γ. Τον ζητιάνο δεν τον 'μεταφόρτωσα' (το upload ελληνιστί) γιατί θα μου χάλαγε τη μόστρα...