Μ'αρέσει δε μ'αρέσει ΙΙΙ

Υπότιτλος: Me gusta mucho Boston

Μέχρι στιγμής στα ποστ "μ'αρέσει δε μ'αρέσει" έχω παρουσιάσει μόνο τα αρνητικά στοιχεία της αμερικάνικης ζωής μου. Επειδή όμως δεν θέλω να παρασυρθεί ο Τσαμπίκος και να νομίσει ότι η εδώ κατάσταση δεν έχει τίποτα άξιο λόγου, μνημόνευσης και θαυμασμού, πρέπει να αναφέρω και την άλλη πλευρά, την όμορφη και ελκυστική.

Πρώτο και σημαντικότερο: η πόλη αυτή καθεαυτή. Η Βοστώνη η αγαπημένη, έγινε "αγαπημένη" (από απλή Βοστώνη που ήταν αρχικά) γιατί είναι μια πόλη όμορφη, φιλική και ζωντανή.

Οι φωτογραφίες που είμαι έτοιμος να μεταφορτώσω (τι λέξη κι αυτή) συνηγορούν υπέρ της παραπάνω άποψης και ιδιαίτερα υπέρ της φιλικότητας και της ζωντάνιας της πόλης.

Α. Ζωντάνια.
Ήταν θυμάμαι Κυριακή απόγευμα. Είχα αποφασίσει να αφήσω για λίγο το γραφείο και να πάω μια βόλτα στο κέντρο της πόλης έτσι για να ξεσκάσω από το πολύ διάβασμα. Βγαίνοντας από τον σταθμό, άρχισα να κόβω βόλτες. Κάποια στιγμή είδα κόσμο μαζεμένο να κοιτάζει μια παρέα μαύρων που επιδείκνυαν τις ικονότητές τους στα "ακροβατικά του δρόμου". Ιδού Τσαμπίκο:

1. Η συμμορία αριστερά, ο ακροβάτης του δρόμου δεξιά











2. Ου! χωρίς χέρια! [αρ.] Ου! χωρίς πόδια! [δεξ.]












3. Επιδείξεως συνέχεια [αρ.] και φιλοθεάμον κοινό [δεξ.]












4. Αυτές οι κοπελιές δεν κατάλαβα τι κάνανε στην πλατεία (ήταν εκεί πριν αρχίσουν να προσφέρουν θέαμα οι μαύροι). Όπως και'να χει πάντως, μερικές καλλίγραμμες νεαρές ποτέ δεν βλάπτουν...


Β. Φιλικότητα προς τον πολίτη. Σεβασμός προς τον πεζό.
Το άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η ατμόσφαιρα φιλικότητας που αποπνέει η πόλη, με τα μεγάλα πεζοδρόμια και τις λωρίδες για τους ποδηλάτες (όχι μόνο αυτά δηλαδή, αλλά τώρα δεν μού'ρχεται κάτι άλλο να γράψω). Γενικότερα, έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι δεν ζουν εδώ από εξαναγκασμό (οποιουδήποτε είδους) αλλά από προσωπική επιλογή (γιατί όχι;).

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι κάτοικοι απολαμβάνουν και ορισμένα έξτρα Σαββατοκυριακάτικα προνόμια:

1. Κάθε Κυριακή μεσημέρι ο παραποτάμιος δρόμος κλείνει για τα αυτοκίνητα...

2. ...και παραχωρείται σε πεζούς, ποδηλάτες, skateboard-άδες, rollerblade-άδες, μάνες που σπρώχνουν καροτσάκια και πάει λέγοντας.









3. Ο δρόμος είναι ό,τι πρέπει για ρομαντικές βολτούλες δίπλα στο ποτάμι, δίχως τη βουή των αυτοκινήτων.









4. Και ξανά, πράσινο γρασιδάκι, γαλάζιο ποταμάκι, χαρούμενο ανθρωπάκι κου-του-λου κου-του-λου









Σημείωση: περίεργη όψη της Αμερικής, Τσαμπίκο, δεν συμφωνείς;

Υ.Γ.1 Το μελανούρι που περίμενα σήμερα το πρωί στην εκκλησιά την έκανε λάμο. Για την ακρίβεια δεν εμφανίστηκε καθόλου.
Υ.Γ.2 Καθώς έγραφα το δεύτερο υστερόγραφο που αναφερόταν στις ελπίδες μου to get L.A.id, στο ακμαίο ηθικό και στην καπότα της κωλότσεπης, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα που εξανέμισε τις ελπίδες και κονιορτοποίησε τα όνειρά μου...
Υ.Γ.3 Πουτάνα ζωή