Ο αγκαλίτσας

Είναι μερικές φορές που σκέφτομαι ότι θέλω να ζω πιο νορμάλ. να περνάω τις μέρες μου 'κανονικά' και να νοιώθω ότι δεν έχω να πω τίποτα στον Τσαμπίκο.

Έλα όμως που σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάτι περίεργο συμβαίνει, και σχεδόν κάθε μέρα έχω -σχεδόν- χρέος να γράψω στον Τσαμπίκο...

Χτες για παράδειγμα, βγαίναμε με τον Ιάσονα (τον κάναμε Έλληνα πριν καν παντρευτεί την ελληνίδα με την οποία 'τραβιέται') από τον σταθμό του μετρό, [κόμμα] και στα σκαλάκια ακριβώς έξω απ'τη στάση του Χάρβαρντ σκουέρ (εκεί που συνήθως μαζεύονται κάτι νεαροί τεντυμπόυδες) καθόταν μια κοπέλα (με συνοδεία και αυτή).

Με κοιτάει, την κοιτάω, συνεχίζει να με κοιτάει, καθώς περνάω από δίπλα της μου λέει "I love you", μου στέλνει ένα πετούμενο φιλί, απαντάω "I love you too", της στέλνω κι εγώ ένα πετούμενο φιλί, και προχωράω...

Καλό ε?

Σήμερα πάλι, προχωράω στην Χάρβαρντ σκουέρ, βλέπω μια κοπέλα να κρατάει ένα χαρτόνι που έγραφε "FREE HUGS", την πλησιάζω, την αγκαλιάζω, την ευχαριστώ και φεύγω. Αμέσως μετά περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, βλέπω μια ντουζίνα μαντραχαλέους να κρατάνε αντίστοιχα χαρτόνια, στέκομαι να τους βγάλω φωτογραφία,
(ιδού:)

με κοιτάζουν περίεργα [γιατί δεν ήξεραν ότι είχα εναγκαλιστεί την κοπελιά του απέναντι πεζοδρομίου] με καλούν για αγκαλίτσα, εκδηλώνω ενδιαφέρον για "triple hug", πετυχαίνω το στόχο μου [τον τριπλό εναγκαλισμό ντε], διαπιστώνω βέβαια ότι ο εναγκαλισμός ήταν πολύ σφιχτός (γιατί αλλιώς τα γένια μας δεν θα είχαν μπλέξει...), τους ευχαριστώ κι αυτούς και φεύγω.

Αυτά το ολίγα για σήμερα.

Τι λές Τσαμπίκο, άξιζε?