Η αρχή του τέλους

Τρίτη 3 Ιουλίου σήμερα και όλα κινούνται σε ρυθμούς της αυριανής μέρας ανεξαρτησίας (Φόρθ οφ Τζουλάι, ου, γιέ, γιέαααα, ουουουουου, ααααα [που κάνουν οι ηλίθιες ξανθές αμερικάνες]).

Προσωπικά, από τη στιγμή που δεν έχω ζήσει αρκετά σ'αυτή τη χώρα, η αυριανή μέρα δεν με συγκινεί ιδιαίτερα. Όμως είναι μια μέρα -ολίγον τι- ορόσημο, γιατί μου θυμίζει ότι το καλοκαίρι έχει φτάσει στη μέση του, ότι η έρευνα στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να αρχίσει να δίνει καρπούς, ότι οι διακοπές πλησιάζουν και ότι πρέπει οσονούπω να μπει ένας επίλογο στο ιστολόγιο...

Αυτό το τελευταίο, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω το μπλογκ, ήξερα ότι η ματιά ενός πρωτοετούς (άρτι-αφιχθέντα) φοιτητή είναι αυτή που θα εστίαζε σε όλα εκείνα που ο Τσαμπίκος (ο Ελληνάρας) πάντα ήθελε να μάθει. Μόνο ένας ψάρακας της Αμερικής -έχω την αίσθηση- θα μπορούσε να μεταφέρει εντυπωσιασμένος τις πρωτόγνωρες εμπειρίες του (και να εντυπωσιάσει με τη σειρά του τον Τσαμπίκο).

Συνεπώς ο ιστολόγος προαναγγέλει τον τέλος του ιστολογίου, για το οποίο ο Νοστράδαμος ο ίδιος προέβλεψε ότι: "θα έρθει πριν τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης", κάτι που πολύ με βολεύει αφού πετάω για Ελλάδα στις 12 Αυγούστου [και της Παναγίας θα τρώγω μαζί με τη φαμίλια μου ελληνικά εδέσματα για χαραματιανό (λόγω τζετ λαγκ...) πρωινό].

Από δω και στο εξής λοιπόν, θα εμφανιστούν καμπόσα (τι λέξη κι αυτή!) ποστ τα οποία θα περιλαμβάνουν συμπυκνωμένη εμπειρία, σχολιασμό, αναλύσεις και συμπεράσματα.

Εντζόι!