4η Ιουλίου

Υπότιτλος: Αμερικανίλες, Αμερικανιές, Αμερικανισμοί

Η τετάρτη Ιουλίου όπως σχεδόν όλοι ξέρουμε (από τις διάφορες ταινίες του Πουρναρόξυλου) είναι η Μέρα της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Την ημέρα αυτή επιβάλλεται να ζήσεις όσο πιο αμερικανικά μπορείς...

Η δική μου μέρα ξεκίνησε στις 10 το πρωί όταν με πήρε τηλέφωνο ο Μέχμετ (αφού την προηγουμένη του είχα υποσχεθεί πρωινό Ντάι Χάρντ). Όπως το είχαμε κανονίσει πήγαμε στην παράσταση των 11:20 (γιατί το πρωινό εισιτήριο κοστίζει 6 προσανάμματα [σε αντίθεση με τα 10 της κανονικής τιμής]) διασκεδάσαμε με την ταινία (χορτάσαμε δράση, έκρηξη κι αντρίλα) μετά κάναμε μούβι χόπινγκ στο Ratatouille, ύστερα πήγαμε για φαΐ στο γκριν ντράγκον (αμερικανιά κι αυτό) και μετά τον άφησα για να πάω στο μπάρμπεκιου του Θίο. Μπέργκερ, πατατάκια, μπύρα και κρασί συνέθεταν την εικόνα της απογευματινής αμερικανίλας.

Εκεί προς το τέλος βέβαια, το ελληνικό στοιχείο πήγε να 'σπιλώσει' την όλη αμερικανική ατμόσφαιρα προσθέτοντας μια καθαρά μη αμερικάνικη πινελιά. Αναφέρομαι στην αγορά, κατάτμηση και καταβρόχθιση ενός ολόκληρου καρπουζιού!

Εις μάτην όμως...

Γιατί εκεί που άρχισα να νοιώθω ότι αυτή η τελευταία δραστηριότητα θα ήταν χαρακτηριστικά ελληνική, ήρθε η αποκάλυψη ότι το καρπούζι ήταν άσπορο...

Κάτω: το άσπορο καρπούζι...

Περιττό να πω ότι η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, αφού ποτέ στο παρελθόν δεν είχα έρθει αντιμέτωπος με άσπορο καρπούζι. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν "τί άλλο θα δω Θεέ μου, τί άλλο θα σκεφτούν αυτοί οι αμερικάνοι;..."

Και η μέρα παρέμεινε αμερικανική, αμιγώς. Τελεία και παύλα.