Τα απωλεσθέντα

Το σημερινό κείμενο αποτυπώνει τις σκέψεις μου σχετικά με τα απωλεσθέντα αντικείμενα σε χαρβαρντιανό περιβάλλον καθώς και την επιστροφή των (...) στους νόμιμους ιδιοκτήτες των (μήπως το παράκανα με το 'των';).

Πρόσφατα (χτες για την ακρίβεια) την ώρα που ετοίμαζα την τσαντούλα μου για το κολυμβητήριο, συνειδητοποίησα ότι τα γυαλάκια μου είχαν κάνει φτερά! Ψάχνω από 'δω, ψάχνω από'κει, τίποτα. "Θα τα ξέχασα στην κολυμπήθρα" σκέφτομαι. "Άντε τώρα να τα βρεις". Πηγαίνω λοιπόν στην πόλη των σπορ (city sports) και αγοράζω με 6.14 προσανάμματα (6.50 συν φόρους μείον φοιτητική έκπτωση) άλλο ένα ζεύγος γκόγκλς (goggles) γιατί θα ήταν μεγάλη ξενέρα να πάω για κολύμπι και να αναγκαστώ να βουτήξω τα ευαίσθητά μου μάτια (μην ξεχνάμε, τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής[συνειδητά γραμμένος με 'π' ο καθρέπτης]) στο καθαρό μεν, χλωριωμένο δε νερό της πισίνας.

Για να μην το κουράζω, το θέμα είναι ότι αφού τελείωσα με τη γυμναστική μου βρήκα τα γυαλάκια μου τα μαύρα [και τώρα τα έχω και σε διαφανές και σε μαύρο (ΓΕΫ!)].

Ο συλλογισμός μου όμως ήταν ακόμη πιο βαθύς από τον παραπάνω, αφού ενθυμήθηκα το γεγονός ότι πριν κάτι μήνες, στην αρχή της χρονιάς, είχα ξεχάσει το πορτοφόλι μου στο Language Resource Center της βιβλιοθήκης Lamont και ο ευρετής αυτού όχι μόνο δεν κράτησε ως εύρετρα (Κουρετίνιο - Μάνα : 1 - 0 [σχετικά με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας]) τα μετρητά ή το πορτοφόλι το ίδιο (παραδίδοντας έτσι μοναχά τις κάρτες), αλλά αντ'αυτού το παρέδωσε αυτούσιο στους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης, απ'όπου και το παρέλαβα λίγες ώρες αργότερα.

Υπάρχουν, είμαι σίγουρος, κι άλλες περιπτώσεις που ξέχασα κάτι κάπου, χωρίς κανείς να το βουτήξει, αλλά αν είσαι τόσο αφηρημένος ώστε να ξεχνάς πράγματα απο'δω κι από κει, είναι μάλλον απίθανο ότι στη συνέχεια θα θυμάμαι πότε ξέχασες τί και πού...
Επίσης όταν πηγαίνω σε γυμναστήρια, κολυμβητήρια ή ό,τι άλλο μου κατέβει στην κάρα (Κουρετίνιο - Μάνα : 2 - 0 [κι ας μην τέλειωσα ποτέ το κλασικό]) ποτέ δεν χρησιμοποιώ λουκέτο (παρομοίως πράττουν και πολλοί άλλοι χαρβαρντιανοί συναθλητές) γιατί ξέρω/ ξέρουμε, τρόπον τινά, (αυτό δεν μετράει ήταν οφσάϊντ) ότι κανείς δεν θα τα πειράξει/ βουτήξει/ ξαφρίσει.

Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι ότι προσωπικά έχω ένα αίσθημα ασφάλειας όταν βρίσκομαι μέσα σε χαρβαντιανούς χώρους πως δεν πρόκειται να με κλέψουν. Το παραπάνω δεν μπορεί να εξηγηθεί με την απλή λογική ότι "στο Χάρβαρντ είναι όλοι πλούσιοι γι'αυτό και δεν χρειάζεται να κλέψουν", για τον απλό λόγο ότι στο Χάρβαρντ δεν είναι όλοι πλούσιοι. Η μεγάλη πλειοψηφία των διδακτορικών φοιτητών, θα τολμούσα να πω, δεν θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να έρθουν για σπουδές εδώ αν δεν έπαιρναν το στιπένδο τους (Κουρετίνιο - Μάνα : 2 -1 [αυτογκόλ]) κάθε μήνα.

Συνεπώς, δεν είναι μόνο η οικονομική ευπραγία (χατ τρικ και σκορ στο 3 - 1 [α, θένκ γιου]) ενός τμήματος των χαρβαρντιανών φοιτητών που ευθύνεται για τη δημιουργία αυτού του κλίματος ασφάλειας. Είναι κατά κύριο λόγο ο σεβασμός των θεμελιωδών ηθικών αξιών που διαπνέει τους φοιτητές του πανεπιστημίου μας, και η πνευματική ανωτερότητα και μεγαλοψυχία των μελών της κοινότητός μας. Τελεία. Παύλα. Χειροκρότημα. Τσαμπίκο έχεις συγκινηθεί, το ξέρω. Κι εγώ κοντεύω να κλάψω μ'αυτά που μόλις έγραψα...

Και επειδή το κείμενο τελικά πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες του προβλεπομένου, και επειδή το φραπεδάκι μου κοντεύει να τελειώσει (αυτό δεν είναι και τόσο λόγιο όσο τα ανωτέρω, αλλά αυτή η παρένθεση που αναφέρεται στα ανωτέρω [ανωτέρω, ανωτέρω, ανωτέρω...] ίσως και να το σώζει αφού η λέξη ανωτέρω [ανωτέρω, ανωτέρω, ανωτέρω...] είναι πιο λόγια από τη λέξη παραπάνω) και επειδή πρέπει να κάνω και λίγη δουλειά, ήρθε η ώρα να παρουσιάσω την φωτογραφία που τόσο καιρό παρέμενε στα αζήτητα του υπολογιστή μου:


Και λέω τώρα εγώ: "Να επιστρέψεις ομπρέλα, τοστ, κάλτσες, γιου-εζ-μπι στικ, τετράδιο, βιβλίο το καταλαβαίνω. Αλλά το να βγάζεις ανακοίνωση προσπαθώντας να βρεις τον δικαιούχο του iPOD, ε, αυτό παραπάει..."

Ακόμα θυμάμαι δηλαδή που όταν ήμουν φοιτητής στα Χανιά (όχι δεν τελείωσα εκεί, πήρα μεταγραφή για Πάτρα στο τρίτο έτος) ένας συμφοιτητής είχε βρει ένα κινητό και όταν τον ρωτήσαμε τι θα κάνει μας είπε:
- "θα βγάλω ανακοίνωση"
- "Μπράβο" του είπαμε εμείς, "και τι θα λέει η ανακοίνωση?"
- "Α", συνεχίζει αυτός, "θα γράψω 'Όποιος ξέχασε το κινητό του παρακαλείται να ξεχάσει και τον φορτιστή του' "...

Συνεπώς γίνεται αντιληπτό ότι στα Χανιά (παρότι ο φίλος μου τελικά δεν προχώρησε στην πραγματοποίηση της προαναφερθείσας καφρίλας) δεν επικρατούσε -τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό- το ίδιο αίσθημα ασφάλειας...