Στην Αμερική

Υπότιτλος: Για να μη γκρινιάζει η μάνα μου

Από τις γυναίκες είναι γενικά καλό (και ευεργετικό) να περιμένεις -που και που- παράλογες συμπεριφορές. Απλά όταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν παραλογίζονται, υψώνεις τα χέρια σου στο Θεό και κραυγάζεις "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ". Στη δική μου υπόθεση όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει γιατί μόλις δέχτηκα ημέιλ από τη μάνα μου που έλεγε ότι δεν γράφω συχνά στο μπλογκ! Τώρα; Τώρα τον Ιούνιο ρε μάνα που κοντεύω να κάνω συγγραφικό ρεκόρ; Τέσπα, αφού θα το'γραφα που θα το'γραφα το κείμενο, δεν έχει σημασία αν θα είναι μια μέρα πριν ή μια μέρα μετά, οπότε ας το γράψω τώρα να τελειώνουμε.
(Ο πραγματικός λόγος της γκρίνιας όμως δεν νομίζω πως είναι η έλλειψη επικοινωνίας, αλλά η ζέστη που έχει στην Αθήνα και το γεγονός ότι η μάνα μου κάθεται στο γραφείο για δουλειά, ενώ πατέρας και αδερφός ξεκινήσαν για τριήμερο στη Μύκονο...[τί να πεις Τσαμπίκο; άσ'το καλύτερα ασχολίαστο...])

Λοιπόν, αυτό που ήθελα να μοιραστώ με τον Τσαμπίκο και τους φίλους του είναι η τρέλα των αμερικανών. Έχω πει ότι ακόμη και μετά από αρκετούς μήνες στο Γιου-Ες-Έι, συνεχίζω να βλέπω πράγματα που με κάνουν να παραμιλώ και να μουρμουρίζω "Τί πράγματα είναι αυτά ρε μ@λ@κα;". Χτες για παράδειγμα πετάχτηκα μέχρι το Harkness Commons (γιατί εκεί το κλιματιστικό δούλευε καλύτερα από του γραφείου μας, που τώρα βέβαια το φτιάξανε και είμαστε κομπλέ) και είδα κάτι δεκάδες ανθρώπων να κάθονται απ'όξω (παιδί του λαού κι εγώ) και να συναναστρέφονται κοινωνικά (ΟΚ, το παραδέχομαι δεν έχω ιδέα γιατί ήταν μαζεμένοι εκεί).
Κάποια στιγμή βλέπω έναν από αυτούς να σέρνει στο γρασίδι ένα περίεργο στρωματάκι μαζί με κάτι στολές:


Μετά βλέπω έναν τύπο (είναι αυτός με την πράσιν μπλούζα) να φοράει ένα υπερμεγέθες, πλαστικό, γελοίο κράνος και να προκαλεί άλλους αμερικανούς να παίξουν μαζί του:

Αφού οι προσπάθειές του δεν έπιασαν τόπο το παράτησε και πήγε στους φίλους του και εγώ πήγα να φωτογραφήσω το ρινγκ:

Μετά πήρα και μια κοντινή τη στολή που θα φορούσαν οι αχαρακτήριστοι αμερικάνοι:

Και έπειτα σκεφτόμουν, ποιός διάολο σκαρφίστηκε αυτή τη μορφή διασκέδασης; Πώς του ήρθε να σχεδιάσει αυτές τις τεράστιες, αφράτες στολές με σκοπό να παίζουν ψευτο-μπουνίδια στο πλαστικό στρωματάκι;...

Το συμπέρασμά μου είναι ότι στην Αμερική ό,τι μαλακία σκεφτείς, μπορείς να την υλοποιήσεις. Όλο και κάποιος αμερικάνος χαμένος σε μια ανούσια απροβλημάτιστη καθημερινότητα θα βρει την ιδέα σου ενδιαφέρουσα και θα θελήσει να δοκιμάσει το καινούργιο και διαφορετικό...

Αυτά αφορούσαν το ψευτο-μπουνίδι που οι καμμένοι αμερικανοί προσπαθούσαν να παίξουν χτές μέρα μεσημέρι με 35 βαθμούς κελσίου.

Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό! Για να κάνω το κείμενο ακόμα πιο ενδιαφέρον, θα αναφέρω άλλη μια (υπερ-) περίεργη δραστηριότητα που έχουν σκαρφιστεί εδώ στο Αμέρικα. Η νέα αυτή δραστηριότητα ακούει στο όνομα "Σκιουρο-Ψάρεμα" (squirrel fishing).
Και ρωτάς Τσαμπίκο (είναι σαν να σ'ακούω) "Μα καλά είναι δυνατόν;"
Και απαντώ εγώ "Ναι είναι δυνατόν. Στην Αμερική όλα είναι δυνατά..."

Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από το επίσημο περιοδικό του school of engineering and applied sciences, το οποίο πήρα από τη στοίβα του δευτέρου ορόφου καθώς ανέβαινα ποδαράτος σήμερα προς το γραφείο.


Άλλες φωτογραφίες εγώ δεν έχω, αλλά το φαινόμενο του ψαρέματος σκίουρων έχει λάβει διαστάσεις...
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα της βικιπαίδειας που αναφέρεται σε αυτό ή τη σελίδα των δύο χαρβαρντιανών φοιτητών που ισχυρίζονται ότι αυτοί ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν το σκιουροψάρεμα...