Κυριακή πρωί - Εκκλησία - Γέλιο - Ελληνισμός

Τώρα είναι Τρίτη βράδυ αλλά τώρα αξιώνομαι να γράψω για το κυριακάτικο πρωινό μου. Λίγο η δουλειά, λίγο η μπάλα (ε ναι λοιπόν, έχω αρχίσει να βρίσκω τη φόρμα μου σιγά-σιγά), λίγο το μπάρμπεκιου στου Θεόδουλου (περισσότερο κυπριακό γίνεται; δε γίνεται!) δεν είχα βρει διάθεση και χρόνο να καταγράψω τα της Κυριακής, που μου χορήγησαν μια -αναπάντεχη- δόση ελληνισμού και δημιούργησαν ένα κλίμα ευθυμίας...

Η Κυριακή ξεκίνησε με χαραματιανό ξύπνημα στις 10:30 (ελληνισμός 1). Με δυσκολία έσυρα το σαρκίο μου μακριά από το κρεβάτι (ελληνισμός 2) [ένα κρεβάτι διπλό, που βουλιάζει στο κέντρο και σε κάνει να φχαριστιέσαι (έτσι λαϊκά, με φ) τον ύπνο σου όσο τίποτα άλλο] και με βλέφαρα βαριά και στομάχι άδειο κατευθύνθηκα προς την Εκκλησία (ελληνισμός 3 [απόδημος όμως γιατί ο μητροπολιτικός ελληνισμός απαγορεύει εκκλησιασμούς...]). Παρεμπιπτόντως ήταν η τέταρτη συνχόμενη φορά που πήγαινα στο ναό του Θεού (χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι τέσσερις συνεχόμενες φορές κατάφερα να μπω μέσα, αφού την τελευταία Κυριακή έφτασα όταν οι πιστοί βγαίναν έξω μασουλώντας το αντίδωρο...)

Εκεί λοιπόν ενημερώθηκα για δύο τινά, για τα οποία είχα μερική ή ολική άγνοια. Πρώτον, εκείνη τη μέρα τιμούσαμε τη μνήμη του Ιωάννη του Προδρόμου (ολική άγνοια) και δεύτερον, αυτή έμελλε να είναι η τελευταία λειτουργία του παπά (μερική άγνοια), ο οποίος μετά από 7 χρόνια καθοδήγησης του ποιμνίου κλήθηκε από το μητροπολίτη να καθοδηγήσει άλλο ποίμνιο.

Τα περίεργα, άκρως ελληνικά και μνημονεύσιμα όμως, ξεκινούν μετά την παραλαβή του αντίδωρου και την επίσημη λήξη της λειτουργίας. Τότε, παρέα με τον ιδιοκτήτη του 3 Aces (τον κυρ Σταμάτη), ανεβήκαμε στην αίθουσα δεξιώσεων όπου το ποίμνιο θα παρέθετε γεύμα προς τιμή του αποχωρούντος παπά. Εκεί ήταν που ήρθα αντιμέτωπος με τις ρίζες μου και άρχισα να γελάω με τα όσα έβλεπα και ζούσα, τα οποία συνοψίζονται στα παρακάτω:
1. Κλαρίνα στις 12 το πρωί (ελληνισμός 4)
2. Μπουζούκια στις 12 το πρωί (ελληνισμός 5)
3. Φωνές του τύπου "Άντε ρε παπά, πεινάμε. Έλα, να αρχίσουμε" (κάργα ελληνισμός)
4. Η απίθανη, αναπάντεχη, ανεπανάληπτη ατάκα "Α, ρε Ρηνούλα, ένα γαμπρό χρειάζεσαι" όταν η Ρηνούλα ανέβηκε στο βήμα να πει δημοσίως δυο ευχαριστήριες κουβέντες στον παπά και έμπηξε τα κλάματα από τη συγκίνηση
5. Το φαί που περιελάμβανε ένα είδος σαλάτας αλλά τέσσερα είδη κρεατικών (ελληνισμός 6)
6. Τα γλυκά τα οποία στην πλειοψηφία τους ήταν σπιτικά, ετοιμασμένα από τις διάφορες κυρίες της γειτονιάς (ελληνισμός 7)
7. Οι συστάσεις σε ελληνοαμερικάνες κορασίδες που έχουν πάντα μια χροιά νυφοπάζαρου (ανεξαρτήτως "συναισθηματικής κατάστασης" της κορασίδας) (ελληνισμός 8)
8. Το πακετάκι με φαγιά για το σπίτι, σκεπασμένα με -τι άλλο;- αλουμινόχαρτο (ελληνισμός 9)
9. Το κάλεσμα για σπιτικό καφέ από την ογδοντάχρονη κυρά Μαρία που μένει δύο στενά μακριά από την Εκκλησία (ελληνισμός 10)

Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα. Εγώ πήγα να εκκλησιαστώ και τελικά δυό ώρες μετά βρέθηκα να κουβαλάω δυο πακέτα φαΐ, τα οποία θα καταναλώνω τουλάχιστον επί εφταημέρου προτού εξαντληθούν...

ΦΩΤΟΖ:

Ο πάγκος με τα γλυκά:

Τα πακετάκια για το σπίτι (που ετοίμασε η κυρία Ελένη)

Ντομάτα, καλαμπόκι, ψωμί, κρέας, κρέας, κρέας: