Στην Αμερική

Τι κι αν περάσαν 10 σχεδόν μήνες από τότε που "μπάρκαρα" για το Αμέρικα; Η διαδικασία της προσαρμογής σταματημό δεν έχει...

Ακόμα βλέπω πράγματα και καταστάσεις που μου προκαλούν εντύπωση. Ακόμα βλέπω στον εαυτό μου έναν Μπόρατ που ανακαλύπτει την Αμερική. Ακόμα παραξενεύομαι με την καθημερινή ζωή που ζουν εδώ οι αμερικανοί και οι αμερικανοποιημένοι...

Κίνητρο για αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια βόλτα που έκανα τις προάλλες (ωραία αόριστη έκφραση, την οποία μόνο η έννοια του τέρμινου ξεπερνάει σε αοριστία) όταν πήρα τη Μάσαβ(Μας Άβ < Mass Av < Massachusetts Avenue) κατευθυνόμενος -χωρίς λόγο και αιτία- προς την Porter Square. Εκεί από όλα τα μαγαζιά που παρουσιάστηκαν μπροστά μου, αποφάσισα να χαζέψω μέσα στο Blockbuster video το οποίο πουλούσε ντιβιντί για κάθε γούστο και κάθε βαλάντιο. Παλιά, καινούργια, καλά, κακά, άσχημα, φτηνά, ακριβά, μεταχειρισμένα, ποιοτικά, μη ποιοτικά, νταϊχαρντ-ικά, αγγελοπουλικά (εντάξει μην τρελαθούμε, αυτό ήταν πλάκα), γενικά πάντως ό,τι τραβάει η όρεξή σου.

Επάνω: Ντιβινί από 'δω...

Κάτω: Ντιβινί από 'κει...
Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως, δεν είχε να κάνει με τις ταινίες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είχε σχέση με το φαγητό (παρακαλώ;). Μάλιστα, το φαγητό. Γιατί στην έξοδο, λίγο πριν φτάσεις στο ταμείο να πληρώσεις, οι "πονηροί αμερικάνοι" σκέφτηκαν να "προσφέρουν" όλα αυτά τα σνάκ που παραδοσιακά -τουλάχιστον σύμφωνα με την αμερικάνικη κουλτούρα- απολαμβάνει ο θεατής κατά τη διάρκεια της ταινίας.

Ιδέ Τσαμπίκο:
Επάνω μπορούμε να θαυμάσουμε τις στοίβες με τα σνακ και τα σοκολατοειδή, όπως ακόμη και τους ΚΟΥΒΑΔΕΣ για τα ποπ-κορν (με κεφαλαία γιατί είναι τεράστιοι)...

Κάτω μπορούμε να αντιληφθούμε (καλύτερα από πριν) το μέγεθος του ΚΟΥΒΑ. Μπορούμε ακόμα να θαυμάσουμε το κοινωνικό μήνυμα "Get a Snack a Day" το οποίο αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς (γκουχ-γκουχ) έχει τοποθετήσει το κατάστημα πάνω από τα ράφια των σνακ.

Κάτω βλέπουμε την άλλη όψη του διαδρόμου (ακόμη πιο γλυκιά από την προηγούμενη). Σοκολάτες, σνακ, τσίχλες, αρχίδια-μύδια, ό,τι ήθελες έβρισκες. Μόνο μπαμπαλού με ζουμερή φρουτοσταγόνα δεν πουλούσαν...

Καθαρά και ξάστερα, ο παραπάνω είναι ένας από τους κρίκους της αλυσίδας που "δένει" τους αμερικανούς (και σιγά-σιγά και τους υπόλοιπους λαούς του "αναπτυγμένου" κόσμου) με την παχυσαρκία. Είναι αυτή η κουλτούρα που σου λέει "get a snack a day" (πραγματικά δηλαδή, πιο απροκάλυπτο μήνυμα και να θες δε βρίσκεις) και εσύ -ο μαλάκας- πάς και το παίρνεις. Και μετά παίρνεις κιλά, και τα παίρνεις στο κρανίο λέγοντας "πρέπει να αδυνατίσω", και παίρνεις τηλέφωνο το διαιτολόγο ο οποίος σου παίρνει τα λεφτά, και παίρνεις σβάρνα τα γυμναστήρια της γειτονιάς να δεις ποιό σε βολεύει και μετά (δια-)δρομο παίρνεις (δια-)δρομο αφήνεις μπας και χάσεις κανά κιλό, αλλά τελικά παίρνεις τον πούλο και το παίρνεις απόφαση ότι δεν τρέχει κάστανο αφού όλοι τα ίδια είναι...

Αυτά σκεφτόμουν και έβγαζα φωτογραφίες για να δείξω στον Τσαμπίκο και με κοιτούσε ο κόσμος περίεργα. Γι'αυτό Τσαμπίκο εκτίμα τις φωτογραφίες το καλό που σου θέλω...