Το που σου κου μου

Επεξήγηση: το Σαββατοκύριακό μου...

Όπως έχω ήδη αναφέρει, ζω επιτέλους στη Βοστώνη (που συνεχίζει να με εκπλήσσει με την ομορφιά της) μια ζωή φυσιολογική. Μέσα στο που-σου-κου λοιπόν, εκτός από τους δύο φραπέδες που ήπια στο Athan's (πολύ καλή ελληνοαμερικάνικη καφετέρια-ζαχαροπλαστείο), βρήκα το χρόνο, τη διάθεση (και το διαβατήριο) να πάω για κλάμπινγ στο ονομαστό Gypsy bar. Ωραίο μέρος, καλή μουσική, δυνατά ποτά, ωραία ατμόσφαιρα εν ολίγοις.

Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Στο Τζίπσι μπαρ για πρώτη φορά στη ζωή μου ήρθε κοπέλα στα ίσια και μου είπε "I think you're [very] hansom" (για το βέρυ δεν είμαι σίγουρος, δεν ενθυμούμαι καλά). Ακούς Τσαμπίκο? Έτσι, χύμα, πάρ'τα. Μετά το συζητήσαμε λιγάκι, αλλά τελικά δε γάμησα (κι ούτε πρόκειται). Όπως και νά'χει όμως, μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ήθελα να σου το πω. (Σε παρένθεση να αναφέρω ακόμη ότι πασπατεύτηκα από μια άλλη κοπέλα η οποία καθώς περνούσε από δίπλα μου έπιασε ό,τι ήταν δυνατό [πάντα σε φάση "συγγνώμη να περάσω"] αλλά αυτή αν την είδα καλά (κανόνας πρώτος: ποτέ, μα ποτέ δεν βγάζουμε συμπεράσματα για την ομορφιά μιας κοπέλας μέσα στο κλαμπ. Ποτέ. Τσιγάρο κάτω από κολόνα της ΔΕΗ και πάλι μέσα) δεν ήταν ωραία, οπότε το σκηνικό είναι ελλάσσονος σημασίας...). Τέλος, να σημειωθεί ότι η καλύτερη σωματάρα (λάμπουσα κι αναστατώνουσα [...]), ήταν -όπως αποδείχτηκε στο τέλος της βραδιάς- ελληνικής προελεύσεως (γκρικ αμέρικαν δηλαδή), γι'αυτό το λόγο όποιος αποφασίσει να "τα σπάσει" στη Βοστώνη καλύτερα να προσέχει όχι μόνο τα αγγλικά, αλλά και τα ελληνικά του.

Η Κυριακή και αυτή μου επεφύλαξε μια μικρή έκπληξη (άσχημη αυτή τη φορά). Αναφέρομαι στην εκκλησία που πήγα το πρωί (για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή [το ρεκόρ μου είναι τέσσερις συναπτές λειτουργίες, αλλά το'κοψα για ένα μήνα γιατί κόντεψα ν'αγιάσω...]). Εκεί διαπίστωσα ότι ο ορίτζιναλ ψάλτης είχε αντικατασταθεί! Στη θέση του κανονικού ψάλτη είχαν βάλει έναν -αν μου είπαν καλά- νεοκόρο. Κατ'εμέ ο άνθρωπος αυτός ήταν Βασανιστής με β κεφαλαίο. Τόσο άσχημα ήταν τα πράγματα, που δεν ντράπηκα καθόλου [καθόλου όμως?] να σηκωθώ και να φύγω από την εκκλησία μέσα σε 10 λεπτά (ίσως και λιγότερο)...


Κατα τ'άλλα, έπαιξα και το ποδοσφαιράκι μου Κυριακή απόγευμα και είμαι κομπλέ.

Ενδεικτικά πήρα δύο φωτογραφίες από τα ζήπεδα (είχαμε και έναν Κυπραίο στην παρέα) που όταν τα πρωτοαντίκρυσα άρχισα να σκέφτομαι τις αντιθέσεις με την ελληνική πραγματικότητα (αλλά μετά το παράτησα γιατί ήθελε πολύ σκέψη):

Επάνω βλέπουμε ένα εκ των ζηπέδων. Κάτω βλέπουμε μέσα από τα μάτια του καλλιτέχνη (και ταυτόχρονα μέσα από τα δίχτυα) ένα άλλο ζήπεδο.

Περισσότερα ζήπεδα βαριόμουν να φωτογραφήσω, αλλά πιστέψτε, με το μέρος ήταν τεράστιο, γρασιδάτο, ελεύθερο για χρήση από τον οποιονδήποτε και συνεπώς άκρως εντυπωσιακό...