επιστήμονας, δουλευτής ή πιτσαδόρος?

Υπότιτλος: πώς αλλάζουνε τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη...

Επειδή η ιστορία δεν είναι και ιδιαίτερα απλή, θα πάρω τα πράγματα με τη σειρά (άκου Τσαμπίκο με προσοχή...)
Πριν από ένα-ενάμιση μήνα, εκεί που παρακολουθούσα το μάθημα του καθηγητή Β, διαπίστωσα ότι ήταν ενδιαφέρον και πήγα και του πρότεινα να με πάρει στην ομάδα του την καλοκαιρινή, ώστε να κάνω έρευνα (δεν πιστεύω να ψάρωσες Τσαμπίκο με τη λέξη "έρευνα").

Μου είπε "οκ, να το συζητήσουμε, εγώ πάντως σε ξέρω ότι είσαι καλός και έχω πολύ δουλειά για το καλοκαίρι" (κάτι που σήμαινε κατά 90% είχα βρει δουλειά).

Μετά όμως από αυτό και πριν προχωρήσουν πολύ οι συζητήσεις (για παράδειγμα ποιό ακριβώς θα ήταν το πρότζεκτ πάνω στο οποίο θα εργαζόμουν, πόσες ώρες, τι λεφτά κ.τ.λ) μου λέει ο υπεύθυνος καθηγητής μου (καθηγητής Α) ότι έχει υπ'όψιν του μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών που "ψάχνεται" για υπαλλήλους ("πολύ καλή περίπτωση, pre-IPO company, καλός μισθός, πιθανότατα μετοχές, μόνιμη δουλειά και πράσινη κάρτα").

"Ενδιαφέρεσαι" μου λέει
"Ενδιαφέρομαι" του λέω κι εγώ (που ένοιωθα ότι δεν είχα ακόμη δεσμευτεί με τον καθηγητή Β). Έστειλα λοιπόν ένα μέηλ, με κλάσανε από την εταιρεία, ύστερα ο καθηγητής Α (που είναι φιλαράκι με τον αντιπρόεδρο) έριξε ένα τηλεφώνημα, μετά με πήραν αυτοί τηλέφωνο, μετά ήρθε η συνέντευξη, και μετά περίμενα. Όλη η διαδικασία όμως έπαιρνε καιρό και όσο πλησίαζε η πρώτη Ιουνίου τόσο εγώ δεσμευόμουν περισσότερο με τον καθηγητή Β. Από την εταιρεία εντωμεταξύ, με παίρνανε κάτι τηλέφωνα και λέγανε "ενδιαφέρεστε ακόμα Παναγκιότης" και εγώ απαντούσα "ενδιαφέρομαι ακόμα Κέλλυ".

Επίσημη πρόταση όμως δεν είχε έρθει στα χέρια μου και εγώ δεν μπορούσα να τα ρισκάρω όλα για όλα, οπότε 3 μέρες πριν την πρώτη Ιουνίου (το ίδιο πρωί που επέστρεψα από Καναδά) συναντήθηκα με τον καθηγητή Β, του είπα το τελικό ΟΚ, τα μιλήσαμε τα συμφωνήσαμε, "υπέγραψα", και όλα διευθετήθηκαν (δηλαδή έτσι νόμιζα...).

Πρώτη Ιουνίου, που ήταν επισήμως και η πρώτη μέρα δουλειάς, με πήρε η Κέλλυ και μου ρωτάει "ενδιαφέρεσαι" και εγώ απαντώ "όχι πλέον" (εξηγώντας εν συντομία την κατάσταση).

Και τώρα αρχίζει το καλό κομμάτι (Τσαμπίκο μην κοιμάσαι)

Η Κέλλυ ενημερώνει το αφεντικό της ότι απέρριψα την πρόταση, το αφεντικό μένει μαλάκας, επικοινωνεί με τον καθηγητή μου [καθηγητή Α], αυτός τα παίρνει κρανίο [γιατί νομίζει ότι τον εξέθεσα που πήρε τηλέφωνο στον φίλο του ζητώντας να με προσλάβουν] και μου λέει "γιατί αγόρι μου?".

Πάω κι εγώ στο γραφείο του καθηγητή Α, Σάββατο μεσημέρι (υπενθυμίζω Παρασκευή ήταν η πρώτη επίσημη μέρα δουλειάς με τον καθηγητή Β), και του λέω "απέρριψα την πρόταση γιατί δεν υπήρχε (επίσημη) πρόταση" (και του εξηγώ κι αυτουνού την κατάσταση με τον καθηγητή Β κ.τ.λ). "Ε, τότε λέει καλό είναι να γράψεις ένα μέηλ στον φίλο μου στην εταιρεία εξηγώντας τι έχει γίνει (ότι δεν είχες δηλαδή επίσημο job offer) και γιατί έγινε ό,τι έγινε. Γιατί ο φίλος μου νομίζει ότι του παίξαμε παιχνίδια...".

Και τον ρωτάω τον καθηγητή Α, "τώρα τι να κάνω, να του πω ότι ενδιαφέρομαι αλλά αργήσανε? Κι αν μου στείλει τώρα επίσημη πρόταση? Τι θα κάνω, θα παρατήσω τον καθηγητή Β?". "Ε, μη φοβάσαι, εμείς οι καθηγητές είμαστε πολύ flexible και δεν τρέχει κάστανο" (σε ελεύθερη μετάφραση...) "εγώ νομίζω πως αξίζει να πας εκεί" ήταν η απάντησή του...

Στέλνω κι εγώ το ημέιλ το Σάββατο το απόγευμα και Κυριακή ξεκινάω με τους άλλους 3 φοιτητές του καθηγητή Β για το γουόρκσοπ στη Νέα Ιερσέυ ("κι όμως είμαι ακόμα εδώ"). Όντας στη Νέα Ιερσέυ, λαμβάνω τη Δευτέρα το μεσημέρι ημέιλ με επίσημη προσφορά!

Και τώρα Τσαμπίκο ξεκινάει το πολύ καλό κομμάτι της ιστορίας. Υπενθυμίζω ότι στην αρχή του γουόρκσοπ από τις 3 ιδιότητες που αναφέρονται στον τίτλο είμαι πιο κοντά στην πρώτη ("επιστήμονας ο γιόκας μου, στο Χάαααρβαρντ", όπως σκέφτεται η μάνα μου [κάτι που όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μερικές φορές το εκφράζει με τον τρόπο της άμα τολμήσουν να την πικάρουν οι άλλες κλώσσες που συναναστρέφεται, οι κλώσσες οι επιδεικνύουες τα πλούτη της τσέπης (Λουί Βουτόν, Μπέρμπεριζ) και τη φτώχια του μυαλού τους]).

Ο επιστήμονας λοιπόν, τη Δευτέρα επικοινωνεί με την Κέλλυ και της λέει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αλλάξει την ιδιότητά του σε δουλευτή (αφού ο μισθός ήταν 46 κατοστάρικα το μήνα σε αντίθεση με τα 23 κατοστάρικα [μισθός της πείνας για αμερικάνικα δεδομένα] που παίρνουν οι επιστήμονες). Παράλληλα ένα ημέηλ φεύγει με προορισμό τον καθηγητή Β, λέγοντας πως "η κατάσταση είναι περίεργη(που να του εξηγώ τώρα τα πάντα από την αρχή), πάντως έχω μια πρόταση (επίσημη), που σύμφωνα και με τον καθηγητή Α, δεν πρέπει να απορρίψω".

Τότε ο καθηγητής Β, φορτώνει άσχημα και μου απαντάει ηλεκτρονικά Τρίτη ξημερώματα, λέγοντας πως θα έπρεπε να είμαι πιο ειλικρινής (γιατί νόμιζε πως έψαχνα δουλειά αφού υπέγραψα μαζί του) απέναντί του" και ένα σωρό τέτοια. Λεπτομέρεια: ο καθηγητής Β, έχει κάνει cc τον καθηγητή Α... Εγώ πάντως, παρά την έντονη αντίδραση του καθηγητή Β, παραμένω πιο κοντά στην ιδιότητα του δουλευτή (με τα πολλά λεφτά και τα λοιπά και τα λοιπά).

Την ίδια μέρα όμως λίγο αργότερα, στέλνει μέηλ ο καθηγητής Α, λέγοντας πως "δεν θέλω να μεσολαβήσω σε τίποτα που να δυσαρεστήσει τον καθηγητή Β"! Και έτσι όπως έχει η κατάσταση ή θα έπαιρνα τη δουλειά (δυσαρέσκεια του καθηγητή Β) ή δεν θα έπαιρνα τη δουλειά (δυσαρέσκεια του φίλου του στην εταιρεία) ["This is NOT good" όπως ακριβώς μου έγραψε στο ημέηλ]. Μετά ακολούθησε και δεύτερο ημέηλ από τον καθηγητή Α, ο οποίος στο μεταξύ (είναι και πολύ σαΐνι ο άνθρωπος) είχε προσέξει πότε έγινε τί, και είχε καταλάβει την παρεξήγηση. Στο δεύτερο ημέηλ έλεγε πως τελικά είναι πρέπον να μην αποδεχτώ την πρόταση της εταιρείας (η ιδιότητα του δουλευτή πάει περίπατο), και ότι καλό είναι να ασχοληθώ με τα του καθηγητή Β (ως επιστήμονας).

Το θέμα είναι όμως ότι ο καθηγητής Β δεν είχε απαντήσει στα τελευταία ημέηλ (συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου με το οποίο τους ενημέρωνα ότι τελικά απέρριψα μια και καλή την εταιρεία), προσδίδοντας έτσι μια εβεβαιότητα στο μέλλον μου ως επιστήμονα, φέρνοντας παράλληλα την τρίτη εναλλακτική (αυτή του παράνομου υπαλλήλου σε κουζίνα ελληνικής μποστόνιαν πιτσαρίας) πιο κοντά στην πραγματικότητα από ποτέ....

Το ίδιο απογευματόβραδο, όλοι όσοι ήμαστε στο Holiday Inn είχαν κάπου να πάνε, και έτσι έμεινα μόνος κι έρμος να σκέφτομαι -και να συλλογιέμαι- το ζοφερό μου μέλλον. Όπως συνηθίζω σε τέτοιες περιπτώσεις, βγήκα έξω να τριγυρίσω σαν την άδικη κατάρα και άρχισα να περπατάω, μέχρι που ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μωλ, όπου και έκανα shopping therapy: πέντε σώβρακα, αφού για ακόμη μία φορά είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου [πλέον έχω γίνει εξπέρ στην "αγορά σωβράκων μακριά από τη μόνιμη κατοικία" (η τιμή [$2 ανά σώβρακο] τα λέει όλα)] τρία στρατιωτικά σορτς, και ένας φορτιστής ήταν ο απολογισμός της βραδιάς.

Ο Τρίτη έφτασε στο τέλος της με τον ιστολόγο να σκέφτεται πώς θα συστηθεί στον Χόρχε, τον Πέδρο, τον Χουάν και τα άλλα παιδιά που δουλεύουν ήδη στην κουζίνα.

Με το ξημέρωμα της Τετάρτης όμως (σήμερα δηλαδή), τα δεδομένα αλλάξανε και πάλι. Ο καθηγητής Β έστειλε νέο ημέηλ, λέγοντας πως κατάλαβε την όλη κατάσταση, πως δεν υπήρχε λόγος να τα πάρει κρανίο και πως είναι χαρούμενος που συνεχίζουμε να δουλεύουμε όπως τα έιχαμε εξαρχής κανονίσει.

Εν ολίγοις, εν μία νυκτί έγινα ξανά από πιτσαδόρος επιστήμονας...

Αυτή τη στιγμή (1:30 έι έμ, Τετάρτη βράδυ) είμαι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου για το τελευταίο βράδυ, και σκέφτομαι αν κάνω καλά που γράφω το μπλογκ ή αν θα έπρεπε να κοιμάμαι ώστε να μπορέσω να παρακολουθήσω τις αυριανές διαλέξεις. Κρίνοντας πάντως από την μέχρι τώρα ύπνηλία (μα την Παναγία τόσο πολύ δεν κοιμόμουν ούτε στα μαθήματά μου κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, όταν ο βραδινός ύπνος διαρκούσε 5 ώρες ή και λιγότερο) κατά τη διάρκεια του γουόρκσοπ, μου φαίνεται πως ότι και να κάνω, δεν θα αλλάξω το αποτέλεσμα...

Τελοσπάντων, "τέλος σχετικά καλό, όλα σχετικά καλά" δηλώνω και είμαι έτοιμος να κλείσω το ποστ ετούτο.

Ένα από τα άσχημα του γουόρκσοπ πάντως, είναι ότι δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ αύριο στην τελετή αποφοίτησης του ΕφΙξ και ορισμένων άλλων φίλων μου, κάτι που συνεπάγεται ότι θα χάσω την ευκαιρία να δω από κοντά δύο διάσημους Βασίληδες που θα μιλήσουν στα πλαίσια της τελετής. Οι Βασίληδες αυτοί είναι οι Bill Gates και Bill Clinton...

Και επειδή τα βλέφαρα βαραίνουν με τον ίδιο γλυκό τρόπο που βαραίνουν όταν κάποιος ομιλητής του συνεδρίου προσπαθεί να εξηγήσει τη δική του συμβολή στην επιστήμη, νομίζω πως κάπου εδώ πρέπει να το λήξω, να καληνυχτίσω τον Τσαμπίκο και να πάω για ύπνο (η ώρα κοντεύει 2 έι εμ).

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία 4 βράδια η ιδιότητά μου αλλάζει συνεχώς:
από "επιστήμονας" (Κυριακή), έγινα "δουλευτής" (αυτή τη Δευτέρα), "πιτσαδόρος" (την Τρίτη) και σήμερα Τετάρτη κάνω κουάλιφάϊ ξανά για "επιστήμονας".

Όρεξη νά'χει κανείς...