Ανταπόκριση από Νέα Ιερσέυ

Δεύτερη βραδιά στο Holiday Inn, ώρα 1:20 (το κάψαμε κι απόψε), ξαπλωμένος κι έτοιμος (αύριο το πρωί) για άλλη μια μέρα αγοροδουλείας (το workshop ελληνιστί).
Έτοιμος?
Ένας Θεός ξέρει.
Γιατί όπως τό'χω ξαναπεί, η ζωή η δική μου είναι "καταδικασμένη" να έχει μεγάλη εντροπία, δηλαδή μεγάλη αβεβαιότητα. Κι αυτό το λέω γιατί ξαφνικά τα δεδομένα αλλάξανε και πάλι και τελικά είναι πολύ πιθανό (ως βέβαιο θα έλεγε κανείς) να πιάσω -από Δευτέρα- δουλειά σε μια κομπανία (όπως το λέμε στα ελληνοαμερικάνικα) και να παρατήσω την καλοκαιρινή έρευνα, δηλαδή και το συνέδριο και όλα τ'άλλα που θα συντελούσαν επιτέλους στο να αποκτήσω κι εγώ μια ζωή χαλαρής ρουτίνας (που έχω τόσο επιθυμήσει) για τους επόμενους δυό μήνες...

Το θέμα είναι ότι τα νέα δεδομένα άλλαξαν άρδην απ'τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δεν επηρεάζουν μόνο τη μια μέρα ή την άλλη. Επηρεάζουν -πιθανώς- τη ροή των εξελίξεων. Εξελίξεων που δεν ξέρω ούτε εγώ, ούτε οι άλλοι πού θα με βγάλουν, ούτε πότε ούτε γιατί...

Κάθομαι λοιπόν και συλλογιέμαι τα διάφορα σενάρια του -νεφελώδους- μέλλοντός μου, και άκρη δεν μπορώ να βγάλω. Και σκέφτομαι, και συλλογιέμαι, και σκέφτομαι, και συλλογιέμαι, και γκόμενα δεν έχω (το γείωσα έ?). Τελοσπάνων, συνεχίζω να σκέφτομαι και να συλλογιέμαι και συμπέρασμα να μη βγάζω...

Κατάλαβες τώρα Τσαμπίκο (πρόσωπο φανταστικό) γιατί θέλω να έρθω στην Ελλάδα και να πιω κανά ουζάκι με φίλους και γνωστούς? Κατάλαβες τώρα Τσαμπίκο γιατί μου 'λείψανε οι φίλοι?...