[καναδο] γραφή (1/n)

Τετάρτη βράδυ και είμαι πάλι στο γραφείο. Θα περίμενε κανείς ότι όλα θα ήταν τα ίδια όμως όλα είναι διαφορετικά. Δεν είμαι μόνο το γεγονός ότι το κάμπους έχει σχεδόν αδειάσει λόγω καλοκαιριού. Είναι ακόμη το ταξίδι στον Καναδά που έδωσε -όπως και να το κάνουμε- άλλον αέρα, είναι η ανακάλυψη, για πρώτη φορά μετά από 9 μήνες στην Βοστώνη, της πρώτης καφετέριας που σερβίρει φραπέ (γιές, γιές, γιές !!) [γιατί τα γήπεδα του τένις (βλ. προηγούμενο ποστ) ήταν όλα πιασμένα, και τελικά οι τέσσερις Έλληνες αποφάσισαν (τι άλλο?) να πάνε για καφέ...], είναι τέλος το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό δεν έχω κάποια υποχρέωση για αύριο (απίστευτο συναίσθημα...).

Τελοσπάντων η ώρα ήρθε για να καταγράψω τα απομνημονεύματα ενός από τα πιο περίεργα ταξίδια που έχω ποτέ πραγματοποιήσει...

Η προετοιμασία
Προετοιμασία στην πραγματικότητα δεν υπήρχε για το ταξίδι. Το μόνο που υπήρχε -με περίσσεια- ήταν ο ενθουσιασμός για την επικείμενη βίζιτα. Ο Στηβ ο φίλος μου που είχε σπουδάσει στο Μοντρεάλ, ευγενικά μου είπε "τον πούλο" όταν ευγενικά του ζήτησα να φιλοξενηθώ από τους εκεί φίλους του, και η επιμονή ήταν το μόνο όπλο μου για να επισκεθφώ τον -υπέροχο- κόσμο του Μοντρεάλ. Επιμονή και τρέλα (και υπέρμετρη αισιοδοξία ότι όλα θα πήγαιναν καλά) ήταν τα στοιχεία που με οδήγησαν να κάνω κράτηση για ένα γιουθ-χοστελικό κρεβάτι στις 6 το πρωί του Σαββάτου, να φορέσω την τελευταία καθαρή -σχετικά πάντα- αλλαξιά ρούχα, να πάρω τον ταξιδιωτικό οδηγό (που μου είχε στείλει η μάνα πριν κάτι μήνες [μαζί με τα φακελάκια του φραπέ]) και να φύγω στις 7 το πρωί από το σπίτι προσπαθώντας να προλάβω το λεωφορείο που -σύμφωνα με τις φήμες- έφευγε στις 8 από το South Station της Βοστώνης. Τελικά όλα πήγαν κατ'ευχήν (έφτασα στα εκδοτήρια στις 7:45) και το ταξίδι ξεκίνησε κανονικά (στις 8 κατά πως λέγαν οι φήμες, δηλαδή ο Στηβ)

Μέρα πρώτη
Φτάνοντας στο Μοντρεάλ, εφτάμιση ώρες μετά, με ανακούφιση διαπίστωσα ότι ο σταθμός του μετρό (στα γαλλικά λέγεται Metro και όχι Subway όπως το λέμε εδώ στο Αμέρικα) ήταν ακριβώς δίπλα στο σταθμό των λεωφορείων (για την ακρίβεια ήταν κάτω από τον σταθμό των λεωφορείων) οπότε εύκολα και γρήγορα βρέθηκα στον ξενώνα Globetrotter (το γιουθ χόστελ ντε!) που βρισκόταν κοντά στη στάση Mont Royal. Από την πρώτη στιγμή η πόλη με ενθουσίασε αφού στο δρόμο άκουγες γαλλικά (και ρωτάω εγώ: δεν προσδίδει μια μαγεία στην εικόνα της πόλης όταν ακούς γαλλόφωνο πληθυσμό [ιδιαίτερα δε όταν προέρχεσαι από την απολιτισμική αμερικανόφωνη βαρβαρίλα...]) έβλεπες κόσμο -και κοσμάκη- να καπνίζει, συναντούσες μικρά αυτοκίνητα (πόσο καιρό είχα να δω Toyota Yaris και γκολφάκια...) ο καιρός ήταν υπέροχος, τα πεζοδρόμια είχαν αρκετό χώρο για να φιλοξενούν δεντράκια, ενώ ορισμένα σπίτια είχαν τις πόρτες ανοιχτές και τους κατοίκους αραχτούς σε μπαλκόνι, πεζοδρόμιο ή βεραντούλα...

Ο ενθουσιασμός έγινε ακόμη μεγαλύτερος όταν διαπίστωσα ότι ο ξενώνας είχε ηλεκτρονική κλειδαριά, πράγμα που σήμαινε ότι θα μπορούσα να επιστρέψω ό,τι ώρα επιθυμούσα και ότι δεν θα κλειδωνόμουν έξω από το δωμάτιο (όπως συνέβη πριν 4 χρόνια στη Βενετία, τότε που έστειλα τον Γκωτιέ να βρει καμιά Ιταλίδα πρόθυμη να μας φιλοξενήσει γιατί δεν είχαμε πού να μείνουμε...).

Αργότερα την ίδια μέρα επισκέφθηκα το πανεπιστήμιο του McGill και μετά άρχισε το περπάτημα (μιλάμε για πολύ περπάτημα, όχι μόνο την πρώτη μέρα, αλλά γενικά) που περιλάμβανε αυτό που στον οδηγό αναφερόταν ως "μια πρωινή βόλτα σε Chinatown και Quartier Latin", δηλαδή st. Patrick, rue de la Gaucheterie, avenue de Viger, ποτό στο Jardins Chinois του Holiday Inn, st. Laurent, Chinatown, st. Denis, Quartier Latin.

Ουφ! Κούραση. Όμως η εικόνα για ακόμα μια φορά ήταν πολύ όμορφη αφού μπορούσες να δεις κόσμο στους δρόμους, τραπεζάκια και καρέκλες στα πεζοδρόμια, μύριζες μπάφους στα πάρκα και τις ερημικές γωνίες (θα μέτρησα γύρω στις 6 φορές μπάφου ευωδία [από τις οποίες δεν ξέρω με σιγουριά πόσες ήταν μπάφος-μπάφος και πόσες ήταν false alarm, αφού προσωπικά δεν είμαι πότης, και συνεπώς η εμπειρία μου είναι πολύ περιορισμένη]) και γενικά η κατάσταση ήταν πολύ "εναλλακική", ζωντανή και ξεσηκωτική. Προσωπικά το όλο σκηνικό μου θύμιζε ατμόσφαιρα ελληνικού νησιού σε high season :-)

Νύχτα πρώτη
Η ώρα για τα κλαμπ (και τα ξενύχτια) είχε έρθει. Στον ταξιδιωτικό οδηγό έλεγε και ξανάλεγε ότι το Μοντρεάλ είναι μια πόλη φιλική προς τους γκέι, με πολλούς ομοφυλόφιλους, πολλά γκέι μπαρ, γκέι κλαμπ, γκέι στριπτίζ, μέχρι και γκέι χωριό (έτσι λέγεται η περιοχή: le village...). Θεώρησα κι εγώ καλή ιδέα να μπουκάρω στο club sky για να δω τι παίζει. Και μπήκα. Και ήταν καλά. Ήταν τίγκα στους ομοφυλόφιλους που χόρευαν και γούσταραν και δεν πείραζαν κανέναν που δεν ήθελε να πειραχτεί... Πού και πού έβλεπες κανά "έκτρωπο" (τύπου φάση φιλί αλά Παπακαλιάτης) αλλά προσωπικά αποδείχτηκα αρκετά απαθής απέναντι σε παπακαλιατικά φιλιά. Αν μάλιστα ήθελα να περιγράψω τα συναισθήματά μου, θα έλεγα ότι ήταν σαν να έβλεπα κροκόδειλο να κατασπαράσσει μωρό παιδί. Δηλαδή στην αρχή, με το που βλέπεις τι γίνεται αυθόρμητα μουρμουρίζεις "όχι ρε πούστη, αυτό δεν είναι σωστό", μετά όταν συνεχίζεις να παρατηρείς το θέαμα, σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα και παραμιλάς προφέροντας μόνο "κρίμα...κρίμα...κρίμα...". Τέλος όταν όλα έχουν τελειώσει, γυρίζεις στη δουλειά σου σαν να μη συνέβη τίποτα...
Αυτά σκεφτόμουν και ήμουν χαρούμενος που και αυτοί ήταν χαρούμενοι και κανείς δεν προσπάθησε να με "ανωμαλιάσει" με οποιονδήποτε τρόπο, και είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι καλό οι άνθρωποι να εκφράζονται όπως νοιώθουν γιατί έτσι κάνουν ότι γουστάρουν, δεν καταπιέζονται, δεν στερούνται και τελικά, νομίζω, αυτό βοηθά στο να έχουν μια πιο ευχάριστη καθημερινότητα και τελικά μια πιο ισορροπημένη ζωή.
Βέβαια ομολογώ ότι παρά την καλή μουσική, τις καλές σκέψεις και το ευχάριστο περιβάλλον, ξενέρωσα απίστευτα όταν είδα κάτι τρανσέξουαλ (4 συνολικά, οι 3 εκ των οποίων αποτελούσαν τον ορισμό του αποτυχημένου τρανσεξουαλισμού) να τραγουδούν σε playback (άλλη τραγική αποτυχία αυτό) διάφορα ανεβαστικά τραγούδια που ξεσήκωναν το ενθουσιώδες γκέι κοινό...
Μ'αυτά και με τ'άλλα πήγα και στον πάνω όροφο όπου έπαιζε διαφορετική μουσική από διαφορετικό ντι τζέι, διαφορετικό πλέημπακ από διαφορετικές τρανσέξουαλ, εξίσου αποτυχημένο όμως όπως και του κάτω ορόφου. Σ'αυτόν τον όροφο είχαμε και την πρώτη "κατάκτηση" όταν ένας απλός γκέι, ήρθε φάτσα κάρτα και άρχισε να μου χορεύει. Ευγενικά-ευγενικά του είπα "I'm not what you're looking for" και του εξήγησα ότι ήρθα στο μαγαζί απλά από περιέργια και ότι είμαι ευθύς και ευθυτενής. Ψιλοαπογοητευμένος έδειξε κατανόηση κάτι που εκτιμήθηκε δεόντως από εμένα. Κατόπιν τούτου όμως, μου παρουσιάστηκε η μία τρανσεξουαλισμένη, η οποία χωρίς να χάσει καιρό μου έκανε κάτι νοήματα για πεολειχία και αιδοιολειχία (τώρα αυτό πώς είναι δυνατόν?) και αφού του/της έκανα κι εγώ νοήματα που σήμαιναν "όχι", πήγα και του/της εξηγήθηκα λέγοντας ότι είμαι τουρίστας και ακολούθησα τον τουριστικό οδηγό. Είπα βέβαια ότι "είναι καλό, κατ'εμέ, που έχουν τέτοιο μαγαζί και εκφράζονται ελεύθερα γιατί στη δική μου πατρίδα είναι καταπιεσμένοι". Συζητώντας με την πεταλουδίτσα (butterfly ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο) με ρώτησε από πού είμαι, και στο άκουσμα της λέξης Greece, μου απάντησε ρωτώντας "Ti kaneis? Kala?", και μετά μου εξήγησε ότι έχει Έλληνες γείτονες...

Έφυγα από το sky (σκεφτόμενος ότι ναι μεν αμφότεροι ο γκέι και η πεταλουδίτσα έδειξαν κατανόηση, όμως ποτέ δεν πρέπει να προκαλείς την τύχη σου όσον αφορά ενδεχόμενα ανωμαλιάσματα) και πήγα στο κλαμπ stereo. Στον οδηγό το παρουσίαζε ως ένα "ένα από τα πιο δυνατά συστήματα ήχου σε οποιοδήποτε κλαμπ στη βόρεια αμερική συνεχίζει να γεμίζει με κόσμο αυτή την πίστα χορού για τις πρώτες πρωινές ώρες". Εγώ θα πω ότι όντως η μουσική ήταν καλή (πολύ καλή) για όλους (ακόμη και για μένα που δεν είμαι παιδί της ελεκτρόνικ, τρανς σκηνής) αλλά ήταν ιδανική για ρέηβ πρεζάκια και "μανιταριασμένα" χορευτάκια...Γενικά όμως έκανες κέφι...

Το τέλος της πρώτης βραδιάς είχε στο μενού μισή ώρα περπάτημα προς τον ξενώνα (αφού το μετρό σταματά να δουλεύει στη μία και τα κλάμπ παύουν τη λειτουργία τους στις 3) και ύπνο, ύπνο, ύπνο.