Η επιστροφή

Τα πράγματα είναι πλέον δύσκολα, πολύ δύσκολα. Το εξάμηνο οδεύει προς το τέλος του και όλα σχεδόν τα μαθήματα απαιτούν δουλειά και πρότζεκτ. Γι'αυτό και το ιστολόγιο δεν έχει ανανεωθεί -ουσιαστικά- για 2 βδομάδες. Ένας άλλος λόγος που δεν μπήκα στη διαδικασία συγγραφής νέων ποστ ήταν ο ιδιότυπος περιορισμός που αυτο-επέβαλλα σχετικά με την επιστολή προς ανώνυμο. Και εξηγούμαι: μετά το ενοχλητικό σχόλιο του ανώνυμου στο προτελευταίο ποστ μου [τίτλος: Συνθέτοντας τα κομμάτια] αποφάσισα να μην το αφήσω να περάσει στα κουτουρού, αλλά να γράψω μια απάντηση στο σχόλιο που έλεγε ότι "στην Αμερική δεν υπάρχει αξιοκρατία, και είμαστε για μούντζες, και να τα βράσει τα καλά πανεπιστήμια και κάτι τέτοια", πριν κάνω την οποιαδήποτε ανανέωση στο μπλογκ. Τώρα βλέπω πως αν δεν γράψω ευθύς αμέσως την απάντησή μου, δεν θα την γράψω ποτέ.

Και η απάντηση έχει ως εξής:
Η άσκηση που παρουσιάστηκε στις προηγούμενες φωτογραφίες (ξεσκισμένη αρχικά, ξανακολλημένη στη συνέχεια) αποτελεί το δέκατο και τελευταίο πρόμπλεμ σετ του εξαμήνου που είχαμε να κάνουμε για το μάθημα Decision Theory (θεωρία αποφάσεων ελληνιστί). To μάθημα αυτό περιλαμβάνει εκτός των 10 αυτών πρόμπλετ σετ, ένα διαγώνισμα πάνω στα 3 πρώτα κεφάλαια του βιβλίου [διαγώνισμα με κλειστά βιβλία, κλειστές σημειώσεις που μετράει 15% του τελικού βαθμού], ένα διαγώνισμα πάνω στα 3 επόμενα κεφάλαια του βιβλίου [διαγώνισμα με κλειστά βιβλία, κλειστές σημειώσεις που μετράει 15% του τελικού βαθμού], μία τελική εξέταση [που καλύπτει όλη την ύλη που καλύπτει ο καθηγητής στη διάρκεια του εξαμήνου και μετράει κατά 20% για τον τελικό βαθμό (closed book-closed notes ξανά)] και ένα πρότζεκτ που πιάνει 30%. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι όλα τα πρόμπλετ σετ (τα οποία δίνονταν σε εβδομαδιαία βάση) αποτελούν το 20% του τελικού βαθμού, συνεπώς το κάθε σετ ασκήσεων αξίζει 2% του τελικού βαθμού. Αν αναλογιστεί κανείς ότι κάθε σετ ασκήσεων είχε συνήθως 4 ασκήσεις, τότε αυτό σημαίνει ότι αν αντέγραφα μία άσκηση από το σετ του Άλεξ τότε -ω, του θαύματος- θα αντέγραφα κάτι που είχε αξία 0.5%... Αν αναλογιστεί [ο ίδιος κανείς που το έκανε και νωρίτερα] ότι οι ασκήσεις συνοδεύονταν κι από κώδικα Matlab που δεν είχαμε στην διάθεσή μας, καταλαβαίνει ότι για να πάρουμε αυτό το 0.5% δεν αρκούσε να αντιγράψουμε. Θα έπρεπε να καταλάβουμε το πρόβλημα και να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα μας. [Για την ιστορία θα αναφέρω ότι από τις τέσσερις ασκήσεις λύσαμε σωστά τουλάχιστον τις 3, εντοπίζοντας ένα λάθος στο ξεσκισμένο πρωτότυπο, και επιβεβαίοντας τα αποτελέσματα με τον δικό μας κώδικα].

Αυτά από το μάθημα όπως διδάσκεται στην Αμερική. Ας κάνουμε όμως και μια σύγκριση με το μάθημα όπως εγώ το έκανα στην Πάτρα (νομίζω το πήρα στο 4 έτος) με καθηγητή τον Λυκοθανάση. Τι περιελάμβανε το μάθημα εκεί? Απλά τα πράγματα:
1. Παρακολουθήσεις
2. Μηδέν εργασίες στη διάρκεια του εξαμήνου
3. Μηδέν πρότζεκτ
4. Μηδέν προόδους
5. Μία τελική εξέταση (δεν είμαι σίγουρος, νομίζω ήταν με ανοιχτά βιβλία αλλά χωρίς σημειώσεις)

Αξίζει να αναφέρω ακόμη, ότι η ύλη όλου του ελληνικού μαθήματος αντιστοιχούσε στην ύλη του πρώτου κουίζ του αμερικάνικου μαθήματος (και προκαλώ όποιον έχει στοιχεία για το μάθημα να τα στείλει για να συγκρίνουμε). Επίσης, θυμάμαι ότι για το μάθημα εκείνο είχα διαβάσει περίπου 3 μέρες πριν την τελική εξέταση ("διαβάζω" = καταλαβαίνω τις ασκήσεις που υπάρχουν στον ιστότοπο του μαθήματος, και τις λύνω μία φορά από μόνος έτσι για να τις εμπεδώσω) και κατάφερα αρκετά εύκολα να πάρω τον εντυπωσιακό (για μερικούς) βαθμό 10/10 όπως έγινε και με τους περισσότερους φοιτητές που παρουσιάστηκαν στην εξέταση (ε, Αχιλλέα?) γιατί αν ήσουν λίγο διαβασμένος καταλάβαινες ότι τα θέματα υπήρχαν ήδη λυμένα είτε στο βιβλίο είτε στις σημειώσεις. Για μένα βέβαια ήταν κάπως πιο εύκολο να πάρω το 10/10, αφού στην αρχή του εξαμήνου (θέλοντας ο καθηγητής να δώσει κίνητρο στους φοιτητές να παρακολουθούν και να συμμετέχουν) είπε "όποιος βρει πώς καταλήγουμε από την μαθηματική έκφραση 1 στη μαθηματική έκφραση 2 σε λιγότερο από 10 λεπτά, παίρνει μπόνους δύο μονάδες στον τελικό βαθμό". Σε 7 λεπτά είχα σηκώσει χέρι και είχα πάρει 2 μονάδες στον τελικό βαθμό...

Αντιθέτως, για να πάρεις εδώ στο αμερικάνικο μάθημα το πολυπόθητο Α, πρέπει να παρακολουθείς τακτικά, να κάνεις τις ασκήσεις σου κάθε βδομάδα (προσωπικά υπολογίζω ότι ξόδευα κατά μέσο όρο τουλάχιστον 10 ώρες σε κάθε πρόμπλεμ σετ [το οποίο συνήθως είχε ντεντλάϊν Δευτέρα πρωί, οπότε μας χάλαγε το Σαββατοκύριακο]), να έχεις προετοιμαστεί καλά για το πρώτο διαγώνισμα, να έχεις προετοιμαστεί καλά για το δεύτερο διαγώνισμα, να προτείνεις μία ιδέα για πρότζεκτ, να γίνει δεκτή η ιδέα σου και να δουλέψεις πάνω στο πρότζεκτ, και τέλος να προετοιμαστείς για την τελική εξέταση που περιλαμβάνει της Παναγιάς τα μάτια και να κάνεις και παρουσίαση του πρότζεκτ σου μπροστά σ'όλους τους συμφοιτητές σου (που υποχρεωτικά θα βρίσκονται εκεί για να σε βαθμολογήσουν όπως θα τους βαθμολογήσεις και εσύ).

Συμπέρασμα: οκ, να έχουμε χιούμορ. Οκ, να έχουμε διάθεση για αυτοσαρκασμό, καλό είναι. Το να βγάζει όμως ο κάθε άκυρος (βλ. ανώνυμος) άκυρα συμπεράσματα για την αξιοκρατία των πανεπιστημίων και να λέει ότι είμαστε για μούντζες, σόρρυ αλλά είναι μαλακία...
Αφήστε το σε μένα να κάνω τις συγκρίσεις, να βγάλω συμπεράσματα και να καταλήξω σε μυθοποιήσεις/απομυθοποιήσεις. Γιατί εγώ έχω την ολόκληρη εικόνα και όχι κάποιος που διαβάζει τις χαρβαρντιανές εμπειρίες μέσω του ιστολογίου τούτου. Γι'αυτό λέω και τελειώνω την επιστολή προς ανώνυμο (που τελικά βγήκε αρκετά μακροσκελής) λέγοντας ότι το κουρετίνιο τελεία μπλόγκσποτ τελεία κομ δεν έχει όρεξη να φιλοξενεί φαφάρες (φαφάρες είναι ο λεξικολογικός μέσος όρος των λέξεων 'φανφάρες' και 'παπάρες'), γι'αυτό πριν ο κάθε ανώνυμος γράψει το μακρύ του και το κοντό του, καλείται πρώτα να σκεφτεί και μετά να πληκτρολογήσει...

Ευχαριστώ.