[καναδο] γραφή (3/n)

Υπότιτλος: [...] et devant la beaute du paysage qui s'offrait a ses yeux, il lui donna le nom de mont royal "d'ou la ville de montreal prit son nom"

Βασικά καλά τα ποστ για τον Καναδά, αλλά πολύ με κουράσανε...Τελοσπάντων, ας γράψω και για την τελευταία μέρα να συμπληρώσω.

Μέρα τρίτη
Για την τρίτη μέρα αποφάσισα να περπατήσω το parc du mont-royal. Ξεκίνησα από το κέντρο κατευθυνόμενος βόρεια όταν κάποια στιγμή είδα έναν όμορφο πεζόδρομο. "Τι ωραίο μέρος" σκέφτομαι, "ας το περπατήσω να δω τι έχει". Ο πεζόδρομος τελικά ήταν πεζόδρομοι και η γειτονιά είχε κάτι απο Ελλάδα (κάτι τα τραπεζάκια έξω από τα μαγαζιά, κάτι οι τέντες κάτι τα πέντε (!!) ελληνικά μαγαζιά από τα είκοσι περίπου που θα υπήρχαν εκεί). Το μόνο που ακόμη δεν καταλαβαίνω είναι αν η ελληνικότητα του μέρους προσέλκυσε τους Έλληνες μαγαζάτορες ή αν οι Έλληνες μαγαζάτορες προσέδωσαν αυτήν την ελληνικότητα στο μέρος εκείνο (μόνη παραφωνία στην ελληνική ατμόσφαιρα ήταν οι ταμπέλες "apportez votre vin" που όλα τα ελληνικά μαγαζιά είχαν στην είσοδό τους).
Συνέχισα προς το parc du mont-royal, πέρασα έξω από ένα κτίριο στο οποίο ήταν ηλίου φαεινότερο πως γυριζόταν ταινία λόγω των αναρίθμητων ταμπελών αναγραφουσών (Παναγίτσα μου, με τρομάζω μερικές φορές μ'αυτά που γράφω)
"Tournage cinematographique
Titre:
B. Button
Date
...."

Έπειτα έφτασα στο πάρκο ("1380 στρέμματα προστατευόμενου δασώδους βουνού με πλούσιες εκτάσεις πρασίνου, θάμνων και λουλουδιών, καθώς και φυσικό περιβάλλον για εκατοντάδες είδη πουλιών και άλλων άγριων ζώων") το οποίο και περπάτησα απ'άκρη σ'άκρη (από la croix και Belvedere Kondiaronk, μέχρι maison Smith και Lac aux castors). Μετά την έξοδο από το πάρκο, περιπλανήθηκα λίγο ακόμα, πλήρωσα μια βίζιτα πενταλέπτου στο νεκροταφείο των καθολικών και συνέχισα προς το μετρό. Αυτή το φορά αποφάσισα να επισκεφτώ την ιταλική συνοικία η οποία σύμφωνα με τις φήμες βρισκόταν κοντά στη στάση Jean Talon του μετρό. Το μόνο που βρήκα ήταν κάτι μαγαζιά κινέζικα, ταϊβανέζικα, ταϊλανδέζικα καθώς και ένα ελληνικό σουβλατζίδικο. Όπως γίνετα κατανοητό, μία "πίτα γύρο χοιρινό" κόρεσε με τον πιο παραδοσιακό ελληνικό τρόπο την πείνα μου στην καρδιά μιας -υποτιθέμενης- ιταλικής συνοικίας.

Εν συνεχεία πήγα ξανά στην place Jacques Cartier για να πάρω εκείνο το εξαιρετικό παγωτό που είχα δοκιμάσει μία μέρα νωρίτερα. Εκεί [στην place J.C.] είδα το αρκετά αστείο θέαμα ενός πλανώδιου 30άρη -και βάλε- τροβαδούρου του οποίου προφανώς δεν του βγήκε το παιδικό όνειρο να γίνει ροκ σταρ, και κατέληξε να τραγουδάει σε παγκάκια και πλατείες. Το αστείο ήταν ότι ο τροβαδούρος τραγουδούσε τόσο καλά που όλες -ανεξαιρέτως- οι κοπέλες/υποδοχείς των ρεστοράντ λιώνανε στο άκουσμα της μελωδικής φωνής και της ρομαντικής μουσικής του. Εγώ παρατηρούσα -μειδιών- τις κοπέλες, αυτές παρατηρούσαν τον τροβαδούρο, και ο τροβαδούρος δεν παρατηρούσε κανέναν. Καλή φάση...

Νύχτα τρίτη
Νύχτα τρίτη και φαρμακερή. Πριν ξεκινήσει η -καθιερωμένη- αλκοολοποσία (η οποία θα ήταν πολύ περιορισμένη λόγω οικονομικής δυσπραγίας και έλλειψης χρόνου) πήγα να πιω έναν καφέ στη St.Denis. Εκεί βρέθηκα προ εκπλήξεως, όταν στην τουαλετική συνάντησή μου με τον άρτι ξαλαφρώσαντα μαγαζάτορα, εκείνος με ρώτησε χωρίς αιδώ "συγγνώμη κύριε είστε πελάτης του μαγαζιού?". Του απάντησα κι εγώ απλά και κατανοητά (χωρίς περιθώρια για άλλα λόγια) "Ουί" και συνέχισα για το θεάρεστο έργο της αποχωρήσεως σε αποχωρητήριο ζαχαροπλαστείου...[δεν πάει να γ*μ*θεί που θα με ρωτήσει κι όλας αν είμαι του μαγαζιού. Δηλαδή ήθελα νά'ξερα, αν δεν είχα τα μούσια θα με ρώταγε ο πιπίδης?]

Τέσπα, μ'αυτά και με τ'άλλα, η ώρα της επιστροφής είχε πλησιάσει. Μία και μόνο μπύρα ήταν ο απολογισμός της βραδιάς στο la distillerie (και πάλι) ώστε να αποχαιρετήσω την καναδεζο-ινδιάνα μπαργούμαν και όποιον άλλον τυχόν έβρισκα στο μαγαζί.

Τσάντα στο χέρι, λεφτά πουθενά (είχαν όλα σχεδόν εξαφανιστεί), διάθεση ανεβασμένη, τύχη στο πλευρό μου (που βρήκα άδεια θέση στο λεωφορείο) και 7 ώρες ταξίδι γυρισμού στη Βοστώνη την αγαπημένη.

Καναδάς και Μοντρεάλ έχουν περάσει στο συνειδητό και το υποσυνείδητο ως καλές αναμνήσεις. Όποιος έχει την ευκαιρία, να πάει, δεν θα χάσει.

Αδελάντε!