τα εικοσιπέντε (25)

Μάιος 3 (όπως λέγεται η ημερομηνία με τον αμερικάνικο τρόπο) και πλέον η καμπούρα μετράει 25 ολάκερα χρόνια ζωής. Αφήνω προς το παρόν την -επίσημη- απάντηση στον απαράδεκτο ανώνυμο που θέλω να γράψω εδώ και δύο μέρες και γιορτάζω.

Γιορτάζω τα γενέθλιά μου, αφού δεν υπάρχει και τίποτα άλλο να χαρώ (αν εξαιρέσει κανείς τους καφέδες που μου έφερε η Λάιλα-Αλεξάνδρα [ου, την κάναμε ελληνίδα] από το Ελλάδα). Γιατί κατά τ'άλλα, η μέρα περιλαμβάνει μία παρουσίαση (αυτή θα είναι καλή, την έχουμε δουλέψει), μία εργασία (αυτή παίρνει ντε-φάκτο παράταση) και ένα διαγώνισμα (που θα πάρει τον πούλο).
Δίχως να ξέρω το λόγο, συνεχίζω να διατηρώ την ψυχραιμία μου και την καλή μου διάθεση, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που για το βράδυ έχω καλέσει περίπου 15 άτομα από το "σπίτι" (δηλαδή το γραφείο MD321).

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η στρογγυλοποίηση της ηλικίας σε πολλαπλάσιο του 10 με φέρνει -για πρώτη φορά στα χρονικά!- αντιμέτωπο με τα 30 (αντίλαλος: τριάντα, τριάντα, τριάντα, τριάντα...) και από τη μία δυσκολεύομαι να το χωνέψω, από την άλλη όμως κάνω χαζούρα.

Κλείνω το σύντομο αυτό άρθρο, ευχαριστώντας όσους μου ευχήθηκαν ήδη και ευχόμενος και στα δικά τους (...). Να περνάτε καλά και πάντα με υγεία.

Πι.Ες: προκαταβολικά δηλώνω πως δεν κρατώ κακία σε όσους δεν "καταφέρουν" να ευχηθούν. Ξέρω από πρώτο χέρι πως πολλά αναπάντεχα συμβαίνουν σ'αυτόν τον κόσμο. Τις προάλλες για παράδειγμα, ο σκύλος ενός εμαϊτιανού φοιτητή του έφαγε τις διαφάνειες του πάουερπόιντ ("I'm sorry professor, my dog ate my slides"...) γι'αυτό και ο φοιτητής εκείνος δεν "κατάφερε" να παρουσιάσει τα αποτελέσματά του (παρά μόνο όσα θυμόταν από μνήμης...)