Greek Independence Day
Υπότιτλος: Παλικάρι από τα λίγα...
Μη ρωτήσει κανείς πώς και τι και γιατί. Σήμερα (Κυριακή, 22 Απριλίου) αποφάσισε η ελληνική κοινότητα να γιορτάσει την 25 Μαρτίου, σήμερα τη γιορτάσαμε. Ήξερα ότι στη μία το μεσημέρι, κάπου στη Boylston street θα έπαιζε παρέλαση και αποφάσισα να του δώσω μια προσπάθεια (γκίβ ιτ α τράϊ).
Ξύπνησα λοιπόν γύρω στις δωδεκάμιση, έκανα μπάνιο (τώρα που κυνηγάω την κινέζα πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός) και έφυγα από το σπίτι 5 λεπτά πριν τη μία. Αναγκάστηκα να περπατήσω κανά μισάωρο πριν βρεθώ στον υπόγειο (αφού το ποδήλατο έχει πάθει λάστιχο [γαμώτι!]) και από κει σε 20-25 λεπτά έφτασα στη στάση Copley της πράσινης γραμμής (κέντρο Βοστώνης (πιο κεντρικά δεν γίνεται)). Μόλις ανέβηκα στον πάνω κόσμο είδα (στο τσακ την πρόλαβα! πάλι καλά!) την παρέλαση της ομογένειας. Αγοράκια, κοριτσάκια, παπάδες, γενικά ότι τραβάει η όρεξή σου. Αρκετός κόσμος επίσης βρισκόταν στην άκρη του δρόμου κρατώντας ελληνικές σημαίες, κάνοντας εμένα να ζηλεύω που δεν είχα μία να κουνήσω... Τότε είδα έναν ρασοφόρο να κρατάει γερά ένα μάτσο αμερικανικές και ελληνικές σημαίες! Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Πάω και του λέω
"πάτερ, μπορώ να έχω μια σημαία?"
"Βέβαια" μου κάνει εκείνος, "τι θέλεις, ελληνική ή αμερικάνικη?"
"Ελληνική" του απαντάω "αυτή μου λείπει"
Παίρνω λοιπόν τη σημαία, και εκεί που κάνω να απομακρυνθώ από την παρέλαση, μου λέει ο πατήρ "Έλα μαζί μας"
Σκέφτομαι κι εγώ: "Γιατί όχι?" και παρεισέφρυσα...
Μετά από λίγο μου λέει ο πατήρ: "Γιατί δεν πας μπροστά να κρατήσεις και το πανό"
"Γιατί να μην πάω", σκέφτηκα κι εγώ και πήγα.
Μέσα σε 10 λεπτά, λοιπόν, βρέθηκα να παρελαύνω με την ομογένεια, μπροστάρης του "orthodox church, cape cod, κοινότης αγίου γεωργίου κ.τ.λ" με σημαία ανά χείρας και χαμόγελο στα χείλη (είμαι παλικάρι από τα λίγα, παραδεχτείτε το...).
Η στιγμή (όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει) ήταν η καλύτερη δυνατή για δύο σουρεάλ τηλεφωνήματα, ένα από Ιταλία, ένα από Αγγλία όταν ο Φίλιππος και το αδέρφι πήραν τηλέφωνο στο κινητό να ρωτήσουν τι κάνω και εγώ απάντησα:
"Μάντεψε..."
"Τι?"
"Παρελαύνω..."
"...."
Τελοσπάντων, η παρέλαση (τουλάχιστον το δικό μου κομμάτι) διήρκεσε περίπου 20 λεπτά, μέσα στα οποία έπιασα κουβέντα με την Παναγιώτα (...) που με κάλεσε στο φεστιβάλ της κοινότητας (Ιούλιος μήνας, γλέντι, χορός, φαΐ).
Αμέσως μετά το πέρας της παρέλασης προσπάθησα να βγάλω κάποιες φωτογραφίες από το Boston Common (το κεντρικό πάρκο) όπου είχαν εισβάλ(λ)ει ένα σωρό Έλληνες. Ήθελα πραγματικά πάρα πολύ να απαθανατίσω κάτι μουστακαλήδες τσολιάδες, έναν άλλο ντυμένο αρχαίο, όπως ακόμη και έναν νεανία που φορούσε γαλανόλευκο καπελάκι και ολόσωμη σημαία (!) [σαν και αυτές που θα φοράνε στην ομόνοια οι Παναθηναϊκοί όταν σηκώσουμε το ευρωπαϊκό της Αθήνας...] και φωνασκούσε (πατέρα, μητέρα, το Κλασσικό Λύκειο Θηλέων Ψυχικό έκανε καλά τη δουλειά του) στη ντουντούκα "Μπράβο παιδιά! Ζήτω η Ελλάδα! Μπράβο παιδιά!". Τότε συνειδητοποίησα ότι με 50 προσανάμματα (αξία κινητού) δεν υπήρχε περίπτωση η μνήμη να υπερβαίνει το 1 γίγα, και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αφού μέχρι να σβήσω 4 φωτό τα αντικείμενα προς φωτογράφιση είχαν εξαφανιστεί. Μετά όμως πήγα χαρούμενος-χαρούμενος να φωτογραφίσω ένα μαγαζί το οποίο είχε μετατραπεί σε υπαίθριο σουβλακοπωλείο (4 ελληνικές σημαίες, 1 αμερικάνικη, άπειρη τσίκνα, άπειρος κόσμος, 4 USΠ το σουβλάκι, 1 USΠ η κοκα-κόλα) αλλά τότε με πρόδωσε η μπαταρία (αναξιόπιστο θηλυκό...). Αποφάσισα λοιπόν να απολαύσω το σουβλάκι μου μαζί με την κοκα-κόλα (ο δείκτης ελληνισμού πήγε από το κόκκινο στο κίτρινο) όταν είδα μια παρέα προπτυχιακών χαρβαρντιανών στο πάρκο. Με έπεισαν να πάμε για καφέ (πραγματικά η μέρα ήταν υπέροχη: λάμπων ήλιος [μα τον Τουτατή, το κλασικό μ'έχει στοιχειώσει...] θερμοκρασία στους 17βαθμούς Κελσίου, και αμέτρητος κόσμος στους δρόμους) οδηγώντας αυτή τη φορά τον δείκτη ελληνισμού στο πράσινο.
Κατά τη διάρκεια του καφέ, διαπίστωσα για μία ακόμη φορά γιατί οι Έλληνες θεωρούμε ότι είμαστε ο καλύτερος λαός. Γιατί εκεί που καθόμασταν στην καφετέρια (στο διπλανό τραπέζι κάθονταν δυο καλλίγραμες νεαρές κυρίες [χατ, χατ!]), είδαμε μια παρέα Ελλήνων (έκανε κρα από τη σημαία που κρατούσε ένας εξ'αυτών) να περνάει μπροστά απ'την καφετέρια και χωρίς δεύτερη σκέψη ο σημαιοκράτωρ σταματάει και απευθύνεται στις μορφονιές (greek kamaki) λέγοντας: "hello girls, we have a quiz today. Which country's flag is this?"! Για καλή ή κακή του τύχη, οι κοπέλες ήταν ελληνοαμερικάνες (!) πράγμα που έγινε αμέσως αντιληπτό όταν η μία απάντησε "ellada" (ενώ έπειτα από αυτό παρατηρήσαμε και το δαχτυλίδι στο χέρι της που είχε χαραγμένη την ελληνική σημαία...) Το καμάκι συνεπώς δεν προχώρησε και ιδιαίτερα, αλλά η όλη φάση ήταν -νομίζω- αρκετά ενδεικτική...
Τέλος, μετά τον καφέ, επέστρεψα στο γραφείο για να γράψω το ποστ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτό θα απαιτήσει βραδινό ύπνο στον καναπέ του MD321, κάτι που πλέον δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα...
Φωτογραφίες! :
1. γαλανόλευκες στο κέντρο της Βοστώνης. Ου γαία!
2. χωρίς αμερικάνικη σημαία όμως δεν πας πουθενά...
3. βλέπε τη λεζάντα της προηγούμενης φωτογραφίας
4. Holy Trinity Church
5. ο κλήρος, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...
6. Η μπάντα
7. Λεπτομέρεια από τη μπάντα (italian amerikan band...)
8. St. Nicholas κ.τ.λ
9. Παιδεία κ.τ.λ
Μη ρωτήσει κανείς πώς και τι και γιατί. Σήμερα (Κυριακή, 22 Απριλίου) αποφάσισε η ελληνική κοινότητα να γιορτάσει την 25 Μαρτίου, σήμερα τη γιορτάσαμε. Ήξερα ότι στη μία το μεσημέρι, κάπου στη Boylston street θα έπαιζε παρέλαση και αποφάσισα να του δώσω μια προσπάθεια (γκίβ ιτ α τράϊ).
Ξύπνησα λοιπόν γύρω στις δωδεκάμιση, έκανα μπάνιο (τώρα που κυνηγάω την κινέζα πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός) και έφυγα από το σπίτι 5 λεπτά πριν τη μία. Αναγκάστηκα να περπατήσω κανά μισάωρο πριν βρεθώ στον υπόγειο (αφού το ποδήλατο έχει πάθει λάστιχο [γαμώτι!]) και από κει σε 20-25 λεπτά έφτασα στη στάση Copley της πράσινης γραμμής (κέντρο Βοστώνης (πιο κεντρικά δεν γίνεται)). Μόλις ανέβηκα στον πάνω κόσμο είδα (στο τσακ την πρόλαβα! πάλι καλά!) την παρέλαση της ομογένειας. Αγοράκια, κοριτσάκια, παπάδες, γενικά ότι τραβάει η όρεξή σου. Αρκετός κόσμος επίσης βρισκόταν στην άκρη του δρόμου κρατώντας ελληνικές σημαίες, κάνοντας εμένα να ζηλεύω που δεν είχα μία να κουνήσω... Τότε είδα έναν ρασοφόρο να κρατάει γερά ένα μάτσο αμερικανικές και ελληνικές σημαίες! Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Πάω και του λέω
"πάτερ, μπορώ να έχω μια σημαία?"
"Βέβαια" μου κάνει εκείνος, "τι θέλεις, ελληνική ή αμερικάνικη?"
"Ελληνική" του απαντάω "αυτή μου λείπει"
Παίρνω λοιπόν τη σημαία, και εκεί που κάνω να απομακρυνθώ από την παρέλαση, μου λέει ο πατήρ "Έλα μαζί μας"
Σκέφτομαι κι εγώ: "Γιατί όχι?" και παρεισέφρυσα...
Μετά από λίγο μου λέει ο πατήρ: "Γιατί δεν πας μπροστά να κρατήσεις και το πανό"
"Γιατί να μην πάω", σκέφτηκα κι εγώ και πήγα.
Μέσα σε 10 λεπτά, λοιπόν, βρέθηκα να παρελαύνω με την ομογένεια, μπροστάρης του "orthodox church, cape cod, κοινότης αγίου γεωργίου κ.τ.λ" με σημαία ανά χείρας και χαμόγελο στα χείλη (είμαι παλικάρι από τα λίγα, παραδεχτείτε το...).
Η στιγμή (όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει) ήταν η καλύτερη δυνατή για δύο σουρεάλ τηλεφωνήματα, ένα από Ιταλία, ένα από Αγγλία όταν ο Φίλιππος και το αδέρφι πήραν τηλέφωνο στο κινητό να ρωτήσουν τι κάνω και εγώ απάντησα:
"Μάντεψε..."
"Τι?"
"Παρελαύνω..."
"...."
Τελοσπάντων, η παρέλαση (τουλάχιστον το δικό μου κομμάτι) διήρκεσε περίπου 20 λεπτά, μέσα στα οποία έπιασα κουβέντα με την Παναγιώτα (...) που με κάλεσε στο φεστιβάλ της κοινότητας (Ιούλιος μήνας, γλέντι, χορός, φαΐ).
Αμέσως μετά το πέρας της παρέλασης προσπάθησα να βγάλω κάποιες φωτογραφίες από το Boston Common (το κεντρικό πάρκο) όπου είχαν εισβάλ(λ)ει ένα σωρό Έλληνες. Ήθελα πραγματικά πάρα πολύ να απαθανατίσω κάτι μουστακαλήδες τσολιάδες, έναν άλλο ντυμένο αρχαίο, όπως ακόμη και έναν νεανία που φορούσε γαλανόλευκο καπελάκι και ολόσωμη σημαία (!) [σαν και αυτές που θα φοράνε στην ομόνοια οι Παναθηναϊκοί όταν σηκώσουμε το ευρωπαϊκό της Αθήνας...] και φωνασκούσε (πατέρα, μητέρα, το Κλασσικό Λύκειο Θηλέων Ψυχικό έκανε καλά τη δουλειά του) στη ντουντούκα "Μπράβο παιδιά! Ζήτω η Ελλάδα! Μπράβο παιδιά!". Τότε συνειδητοποίησα ότι με 50 προσανάμματα (αξία κινητού) δεν υπήρχε περίπτωση η μνήμη να υπερβαίνει το 1 γίγα, και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αφού μέχρι να σβήσω 4 φωτό τα αντικείμενα προς φωτογράφιση είχαν εξαφανιστεί. Μετά όμως πήγα χαρούμενος-χαρούμενος να φωτογραφίσω ένα μαγαζί το οποίο είχε μετατραπεί σε υπαίθριο σουβλακοπωλείο (4 ελληνικές σημαίες, 1 αμερικάνικη, άπειρη τσίκνα, άπειρος κόσμος, 4 USΠ το σουβλάκι, 1 USΠ η κοκα-κόλα) αλλά τότε με πρόδωσε η μπαταρία (αναξιόπιστο θηλυκό...). Αποφάσισα λοιπόν να απολαύσω το σουβλάκι μου μαζί με την κοκα-κόλα (ο δείκτης ελληνισμού πήγε από το κόκκινο στο κίτρινο) όταν είδα μια παρέα προπτυχιακών χαρβαρντιανών στο πάρκο. Με έπεισαν να πάμε για καφέ (πραγματικά η μέρα ήταν υπέροχη: λάμπων ήλιος [μα τον Τουτατή, το κλασικό μ'έχει στοιχειώσει...] θερμοκρασία στους 17βαθμούς Κελσίου, και αμέτρητος κόσμος στους δρόμους) οδηγώντας αυτή τη φορά τον δείκτη ελληνισμού στο πράσινο.
Κατά τη διάρκεια του καφέ, διαπίστωσα για μία ακόμη φορά γιατί οι Έλληνες θεωρούμε ότι είμαστε ο καλύτερος λαός. Γιατί εκεί που καθόμασταν στην καφετέρια (στο διπλανό τραπέζι κάθονταν δυο καλλίγραμες νεαρές κυρίες [χατ, χατ!]), είδαμε μια παρέα Ελλήνων (έκανε κρα από τη σημαία που κρατούσε ένας εξ'αυτών) να περνάει μπροστά απ'την καφετέρια και χωρίς δεύτερη σκέψη ο σημαιοκράτωρ σταματάει και απευθύνεται στις μορφονιές (greek kamaki) λέγοντας: "hello girls, we have a quiz today. Which country's flag is this?"! Για καλή ή κακή του τύχη, οι κοπέλες ήταν ελληνοαμερικάνες (!) πράγμα που έγινε αμέσως αντιληπτό όταν η μία απάντησε "ellada" (ενώ έπειτα από αυτό παρατηρήσαμε και το δαχτυλίδι στο χέρι της που είχε χαραγμένη την ελληνική σημαία...) Το καμάκι συνεπώς δεν προχώρησε και ιδιαίτερα, αλλά η όλη φάση ήταν -νομίζω- αρκετά ενδεικτική...
Τέλος, μετά τον καφέ, επέστρεψα στο γραφείο για να γράψω το ποστ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτό θα απαιτήσει βραδινό ύπνο στον καναπέ του MD321, κάτι που πλέον δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα...
Φωτογραφίες! :
1. γαλανόλευκες στο κέντρο της Βοστώνης. Ου γαία!
2. χωρίς αμερικάνικη σημαία όμως δεν πας πουθενά...
3. βλέπε τη λεζάντα της προηγούμενης φωτογραφίας
4. Holy Trinity Church
5. ο κλήρος, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...
6. Η μπάντα
7. Λεπτομέρεια από τη μπάντα (italian amerikan band...)
8. St. Nicholas κ.τ.λ
9. Παιδεία κ.τ.λ
posted by Kouretinho at 2:00 PM
4 Comments:
den sto sugxoro, pou den ipes kouventa. oxi.
Επίτηδες δεν ανέφερα τίποτα... Ήθελα να δω πόσο ελληνίδα είσαι...
Κάπως συμβατικούς βρίσκω τους Μποστόνιανς. Οι Σικαγιώτες παρέλασαν πάνω σε ....άρματα (μην περπατήσουμε και πάθει το ποδαράκι μας!), σαν αυτα που βγαινουν στους δρόμους της Πάτρας το καρναβάλι. Τα Σικαγιώτικα όμως ήταν καλυμμένα με μυριάδες λευκά και γαλάζια πλαστικά πουπουλάκια!
Επίσης η παρέλαση φιλοξένησε μια ομάδα ακροβατών, κάτι περίεργους με ολοσωμα πανώ που προειδοποιούσαν για τη δευτερα παρουσία και κάτι ωραιότατα γκρουπ κρουστών!
Όπως κάθε σωστός Έλληνας οφείλει να πράττει, έτσι κι εγώ πήγα καθυστερημένος...
Συνεπώς, δεν μπορώ να πω τι ακριβώς περιελάμβανε η παρέλαση από την έναρξή της (1:00 pm) μέχρι τη στιγμή που εγώ έφτασα στη Boylston str (1:50 pm).
Πάντως κάτι αυτοκινούμενα/άρματα τα πήρε κι εμένα το μάτι μου...
Post a Comment
<< Home