Αμερικής περίεργα - Εισαγωγή
Όταν έρχεσαι σε ξένη χώρα και ξένα μέρη, ξέρεις ότι θα αντικρύσεις πράγματα που θα σου κάνουν μεγάλη εντύπωση. Δεν ξέρεις όμως τι είδους θα είναι αυτά (γιατί πολύ απλά αν το γνώριζες εκ των προτέρων δεν θα σου προκαλούσαν καθόλου εντύπωση).
Αφήνω τη φιλοσοφία και περνάω στο ψητό (όχι σαν αυτό του προηγούμενου άρθρου) αλλά στο ψητό με εισαγωγικά. Η κατάσταση λοιπόν έχει ως εξής: μετά από 7 ολάκερους μήνες (and counting...) συνεχούς παραμονής στην "καλύτερη χώρα του κόσμου" (όπως θεωρούν οι Αμερικάνοι) συνεχίζω να κουβαλάω μέσα μου έναν Μπόρατ που κάθε μέρα ανακαλύπτει τον εδώ πολιτισμό, και κάθε μέρα κάνει συγκρίσεις με τον "ανώτερο πολιτισμό" της Ελλάδας (όπως θεωρούν οι Έλληνες).
Ευτυχώς & δυστυχώς, πολύ συχνά συναντώ πράγματα και καταστάσεις που άλλοτε με κάνουν να μένω με το στόμα ανοιχτό (ανίκανο να αρθρώσω λέξη), άλλοτε με κάνουν να αναφωνώ "έλεος", και άλλοτε να απορώ "καλά πόσο μαλάκες είναι οι άνθρωποι?" (βέβαια μερικές φορές σκέφτομαι "πόσο μαλάκες είμαστε εμείς στην Ελλάδα", αλλά αυτό καλύτερα να μην το θίξω...).
Το συγκεκριμένο ποστ, ανακοινώνει με ύφος πομπώδες ότι η συλλογή περίεργων αμερικανικών ιστοριών και φωτογραφιών έχει μεγαλώσει τόσο που πρέπει να φύγει πάραυτα από το μυαλό μου και τον υπολογιστή μου.
Χαβ Φαν!
Αφήνω τη φιλοσοφία και περνάω στο ψητό (όχι σαν αυτό του προηγούμενου άρθρου) αλλά στο ψητό με εισαγωγικά. Η κατάσταση λοιπόν έχει ως εξής: μετά από 7 ολάκερους μήνες (and counting...) συνεχούς παραμονής στην "καλύτερη χώρα του κόσμου" (όπως θεωρούν οι Αμερικάνοι) συνεχίζω να κουβαλάω μέσα μου έναν Μπόρατ που κάθε μέρα ανακαλύπτει τον εδώ πολιτισμό, και κάθε μέρα κάνει συγκρίσεις με τον "ανώτερο πολιτισμό" της Ελλάδας (όπως θεωρούν οι Έλληνες).
Ευτυχώς & δυστυχώς, πολύ συχνά συναντώ πράγματα και καταστάσεις που άλλοτε με κάνουν να μένω με το στόμα ανοιχτό (ανίκανο να αρθρώσω λέξη), άλλοτε με κάνουν να αναφωνώ "έλεος", και άλλοτε να απορώ "καλά πόσο μαλάκες είναι οι άνθρωποι?" (βέβαια μερικές φορές σκέφτομαι "πόσο μαλάκες είμαστε εμείς στην Ελλάδα", αλλά αυτό καλύτερα να μην το θίξω...).
Το συγκεκριμένο ποστ, ανακοινώνει με ύφος πομπώδες ότι η συλλογή περίεργων αμερικανικών ιστοριών και φωτογραφιών έχει μεγαλώσει τόσο που πρέπει να φύγει πάραυτα από το μυαλό μου και τον υπολογιστή μου.
Χαβ Φαν!


0 Comments:
Post a Comment
<< Home