Παρασκευή βράδυ

Άλλη μια βδομάδα έφτασε στο τέλος της. Εφτά ακόμη μέρες αφαιρέθηκαν από το μαρτύριο που απομένει. Τώρα -ευτυχώς- είναι Παρασκευή βράδυ και το ηθικό είναι κάπως ανεβασμένο. Οι εφτά πάντως προηγούμενες μέρες ήταν λίγο ενδιαφέρουσες, αρκετά διδακτικές και πολύ κουραστικές. Εν συντομία αυτές είχαν ως εξής:

Παρασκευή.
Η Παρασκευή ήταν δύσκολη. Από άποψη εργασιών είχα να διαβάσω για το διαγώνισμα των ρωσικών (9 το πρωί ως συνήθως) καθώς και να ετοιμάσω μια παρουσίαση για το μιτ σχετικά με το project proposal του μαθήματος. Η μέρα ξεκίνησε άσχημα αφού ξύπνησα στον καναπέ του γραφείου στις 9:15 και φυσικά πήγα καθυστερημένος στο διαγώνισμα. Μετά προσπάθησα να σκεφτώ τι θα γράψω για την παρουσίαση, αλλά τα πράγματα ήταν (κάπως) δύσκολα, αφού ακόμα δεν είχα καταλήξει τι ακριβώς θα κάνω, 3 ώρες μόλις πριν την παρουσίαση! Τελικά κατάφερα να διακριθώ αφού στην παρουσίαση ήμουν ο μόνος που δεν είχε ετοιμάσει πάουερ πόιντ...
Τέλοσπάντων, ακαδημαϊκά τα πράγαματα δεν ήταν καταστροφικά και συνέχισα τη μέρα μου σκεφτόμενος Την Κινέζα (αχ, έρωτα...). Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν επιβεβαίωσα ότι θα έβγαινα βόλτα μαζί της ήταν να πάρω τηλέφωνο την ξαδέρφη στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας (η απόλυτη ενσάρκωση του my big fat greek wedding "ιδεώδους") και να της πω τα -καλά για μένα, κακά για εκείνη- νέα (για δέκα λεπτά μόνο γελούσα όταν τσίτωνα την ξαδέρφη και εκείνη απαντούσε "θα σε σκοτώσω", "όχι με κινέζα", "τουλάχιστον είναι Χριστιανή?"κ.τ.λ). Η μέρα επίσης ήταν και πολύ τζάμπα: τζάμπα φαγητό (μπουρίτος) (άλλο ένα σόσιαλ άουορ που διοργανώθηκε στον πρώτο όροφο του MD), τζάμπα αλκοόλ (ένα βαρέλι μπύρα καθώς και περιορισμένος αριθμός βοτκών, στο ίδιο σόσιαλ άουορ). Το ίδιο βράδυ για πρώτη φορά είχα τη δυνατότητα να τεστάρω τις δυνατότητές μου στο guitar hero (ουου γαία!)

Σάββατο.
Το Σάββατο ήταν επίσης μια καλή μέρα. Το μεσημέρι αρπάξαμε με τον Μέχμετ και την Τζανγκ κάτι χυμούς και σάντουϊτς από το ισόγειο του MD όπου είχαν κανονίσει σύναξη τα μέλη του HGWISE (www.hcs.harvard.edu/hgwise). Προσωπικά μου φαίνεται διαστροφή το σκηνικό γυναίκες μηχανικοί να προσπαθούν να πείσουν άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Ξέρω ότι ουκ ολίγες θα σπεύσουν να με θεωρήσουν φαλλοκράτη, αλλά εγώ επιμένω ότι γυναίκα και engineering είναι στη γενική περίπτωση έννοιες μη συμβατές (συνήθως, όχι πάντα. υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. σύμφωνοι). Και για να υποστηρίξω και άλλο την άποψή μου, θα πώ ότι και το αντίστροφο μου φαίνεται εξίσου ηλίθιο: σκέψου δηλαδή να έβγαιναν οι άντρες νηπιαγωγοί και να κάνανε συνέδρια στα οποία θα εκθείαζαν το ρόλο των πρώτων διδαξάντων... (μαλακία, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ).
Κατόπιν του δωρεάν φαγητού, η Τζάνγκ ενημέρωσε για το δωρεάν παγωτό (έτσι για να μη νομίζει ο κόσμος ότι στο Χάρβαρντ δεν υπάρχουν τζαμπατζήδες), ενώ εγώ είχα κρατήσει στο ντουλαπάκι μου ένα λουλούδι που είχα κόψει από έναν κήπο για να δώσω στην Κινέζα (δωρεάν κι αυτό). Το ίδιο βράδυ πήγα παρέα με την Κωνσταντίνα, έναν Βέλγο και έναν μπουτσεκά από το Περού (μπούτσεκ< γιουράι Μπούτσεκ, τερατώδης πρώην τερματοφύλακας της Ξάνθης που δηλώνει τις γυναίκες αντρικών διαστάσεων [που παύουν να θεωρούνται γυναίκες αν είναι αρκετά νταρντάνες ώστε να θεωρούνται μπουτσεκάδες]) στο πάρτυ που διοργάνωναν, από κοινού, οι σύλλογοι των Ελλήνων και Λιβανέζων προπτυχιακών φοιτητών. Για πρώτη φορά μετά από Πάρα Πολύ καιρό, I didn't get carded όπως το λένε εδώ (δηλαδή δεν ζήτησαν ταυτότητα που να αποδεικνύει την ηλικία). Πλήρωσα μόνο τα 5 προσανάμματα της εισόδου και μπορούσα να πάρω όσο αλκοόλ ήθελα. Επίσης για πρώτη φορά μετά από -επίσης- Πάρα Πολύ καιρό είδα κάτι κοπέλες να καπνίζουν σε κλειστό χώρο (αδιανόητο, αδιανόητο, αδιανόητο!) και τις πλησίασα λέγοντας στα ελληνικά "Ε, εσείς είστε σίγουρα Ελληνίδες". Τον πούλο όμως, οι κοπέλες αποδείχτηκαν Λιβανέζες... Στο τέλος της βραδιάς (έχοντας καταναλώσει μόνο ένα ποτό) γύρισα στο γραφείο για διάβασμα αλλά τελικά κατέληξα να σερφάρω στο ίντερνετ όπου βρήκα και την κορυφαία διεύθυνση www.pbfcomics.com.

Κυριακή.
Η Κυριακή περιελάμβανε εκκλησιασμό (έχω κάνει το 4x4 [εξίσου αδιανόητο με τις κοπέλες που κάπνιζαν σε κλειστό χώρο]) και πλέον καταλαβαίνω τον λόγο για τον οποίο πραγματικά συμπαθώ τον παπά της εκκλησίας. Και ρωτώ εσένα φίλε χριστιανέ (σχήμα λόγου, μην παρεξηγηθεί κανείς), αν πήγαινες στην εκκλησία έστω και για τα τελευταία λεπτά της λειτουργίας (όπως έγινε την τελευταία Κυριακή) και ο παπάς σου έλεγε (αυτολεξί) "Χαίρομαι που σε βλέπω. Ευχαριστώ που έρχεσαι", δεν θα τον συμπαθούσες? (Δηλαδή πόσες φορές έχει ακούσει κανείς τους παπάδες να λένε ευχαριστώ στο ποίμνιο?). Τέλοσπάντων, μετά και από αυτό πήγα στο γραφείο για να αρχίσω τα διαβάσματα της εβδομάδας. Στο γραφείο ήταν ο Κλήφ, ο Μέχμετ και ο κινέζος προφέσσορας που καίει τη βάτα. Συγκινητικό ήταν το απόγευμα εκείνο, αφού ο κινέζος μάζευε τα πράγματά του και ετοιμαζόταν να την κάνει μία και καλή για την Κίνα. Συνεπώς, τέρμα οι (εν δυνάμει) ροζ ιστορίες. Μας άφησε μόνο κάτι χάρτες, ούτως ώστε όταν/αν ποτέ επισκεφτούμε τον τόπο του, να ξέρουμε πού να πάμε και τί να δούμε.

Δευτέρα-Πέμπτη.
Εδώ κάπου έχασα τη μπάλα. Το μόνο που ξέρω και μπορώ να πω είναι ότι τα τέσσερα από τα πέντε βράδια κοιμήθηκα στον καναπέ του γραφείου (πραγματικά αυτός ο καναπές ήταν σπουδαία ιδέα, και σπουδαία -στρατηγική σχεδόν- αναβάθμιση του ρόλου του γραφείου MD321). Το πέμπτο βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου, οπότε δεν μετράει. Χα! Μέσα στην βδομάδα είχαμε άλλες δύο εργασίες να ετοιμάσουμε. Ακόμα νοιώθω ηλίθιος. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος. Ήταν και άλλοι που κοιτούσαν τις ασκήσεις και απορούσαν. Τελικά κατέληξα να αναλάβω το Matlab με τον Gihan (αμερικάνος γιος Σρι-Λανκανών μεταναστών). Επίσης αφιέρωσα κάποιο χρόνο σε άλλη μία άσκηση, αλλά οι υπόλοιπες 3 αντιγράφηκαν. Το πρόβλημα αυτή τη φορά ήταν ότι δεν μπορούσαμε να αντιγράψουμε εξώφθαλμα (όπως κάναμε την προηγούμενη φορά οι οχτώ φοιτητές που συνεργαστήκαμε [από τους 11 που έχει η τάξη...]) γιατί ο ρωσοεβραίος Τι-Εφ μας ενημέρωσε ότι την προηγούμενη φορά το παρακάναμε (αν έβλεπε κανείς τα παραδοτέα, δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει [όσο, μα όσο και να ήθελε...]) με αποτέλεσμα να πάρουμε ζήροου κρέντιτ σε όσες ασκήσεις θεωρηθούν αντιγραφή. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν με απασχολεί. Καθόλου. Το μάθημα θα το περάσω. Ο βαθμός να πάει να γαμηθεί...

Και εκεί που τελείωνα τη συγγραφή του ποστ, θυμήθηκα το σημαντικότερο ίσως γεγονός της εβδομάδας, που δεν είναι άλλο από τη σφαγή στο Virginia Tech. Τα ξέρετε και εσείς όπως τα ξέρω και εγώ. Ένας πειραγμένος Κορεάτης πήρε το όπλο του (πήρε και ιδέες από μερικές φαντασμαγορικές ταινίες του πουρναρόξυλου [γιατί το Χόλλυγουντ γράφεται με δύο λάμδα, όπως οξυδερκώς παρατήρησε ο Φίλιππος]) και τα έκανε όλα ίσωμα... Πολλές συζητήσεις είχαν ως κεντρικό θέμα τη φρικιαστική αυτή ιστορία όπως επίσης και την Τζανγκ η οποία λόγω καταγωγής δέχτηκε πολλά πειράγματα...(π.χ. Hey Jung the printer doesn't work. Can you please go there and shoot it?).

Κυνισμός, ξεκυνισμός, η επίσημη στάση του πανεπιστημίου ήταν πιο σεμνή και ταπεινή, όπως φαίνεται και στο ημέιλ που λάβαμε μεσοβδόμαδα:

Dear GSAS students:
We have just learned that Memorial Church will host a service in memory
of those who died in the terrible shootings at Virginia Tech. This service
will be held at 10PM on Thursday night (April 19), beginning with a
vigil on the south park steps of Memorial Church and continuing in the church
(which will be open all evening). The choir will participate, and
Reverend Gomes will speak.

Προσωπικά δεν είχα καμία όρεξη να πάω. Βασικά δεν βλέπω το λόγο που θα έπρεπε να κλάψω και να συλληπηθώ για τους νεκρούς. Θεωρώ ότι είναι σαν να κλαίμε για τους νεκρούς στρατιώτες στο Ιράκ που προκαλούν τη μοίρα τους. Και θεωρώ ότι όταν προκαλείς τη μοίρα σου επιτρέποντας στον πάσα ένα να οπλοφορεί (χωρίς χαρτί ψυχολόγου), δεν θα πρέπει να σου προκαλεί έκπληξη όταν βλέπεις τέτοιου είδους μακελειά. Αυτά σκέφτομαι και αυτά πιστεύω, και παρακαλώ κανείς να μην κλάψει (όχι εσύ μάνα, εσύ συγχωρείσαι) αν κάποιος άλλος πειραγμένος έρθει αύριο και μου τη μπουμπουνίσει μέσα σε χαρβαρντιανή αίθουσα διδασκαλίας. Αφού είμαι εδώ [στο Αμέρικα] εμμέσως ανέχομαι την αμερικανική λογική σύμφωνα με την οποία τα κέρδη από τις πωλήσεις όπλων αντισταθμίζουν τις ζημίες ορισμένων νεκρών στο Βιρτζίνια Τεκ.
Κρίμα θά'ναι, αλλά όχι άδικο. Αυτό είναι το ζουμί.

Παρασκευή.
Η Παρασκευή ήταν και γαμώ. Αφού πρώτα τράβηξα έναν ολονύχτιο (to pull an all-nighter) και ετοίμασα το παραδοτέο μου, πήρα την τσαντούλα μου και πήγα στο πρωινό μάθημα των ρωσικών. Εκεί εμφανίστηκε ένας χαρβαρντιανός -κουστουμάτος- καθηγητής που προσπάθησε να πείσει τους προπτυχιακούς φοιτητές να ακολουθήσουν έναν κύκλο 5 μαθημάτων που προσφέρονται από το σλάβικ ντιπάρτμεντ (κάτι σαν minor των αμερικανικών πανεπιστημίων, αλλά όχι ακριβώς). Εγώ φυσικά και δεν ενδιαφερόμουν. Απορώ πως δεν με πήρε ο ύπνος. Τουλάχιστον, μας είχαν -τζάμπα ξανά!- πρωινό έξω από την αίθουσα. Πήρα ένα (μπλούμπερι κατά πάσα πιθανότητα) μάφιν και χυμό και ξαναμπήκα στην αίθουσα για να κάνουμε μάθημα -μετά τον προσηλυτισμό του κουστουμάτου.

Στη συνέχεια το πρόγραμμα περιελάμβανε ύπνο από τις 11 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα, μπάνιο (αυτό το σαπούνι μου έχει καταστρέψει το δέρμα, δεν πάει άλλο, θα πάω να πάρω αφρόλουτρο), φαΐ και πανεπιστήμιο, όπου βλέποντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσουμε, έπεισα τον Κλήφ (και στη συνέχεια και τους Άλεξ, Χάουαρντ, Τζάνγκ) να πάμε για ποτό (!!) κάπου έξω, κοντά στη Χάρβαρντ σκουέρ.

Αυτή τη στιγμή, Παρασκευή βράδυ, μετά τη μπύρα στο μπαρ, νοιώθω ότι εκμεταλλεύτηκα το χρόνο μου λίγο καλύτερα από τους άλλους της παρέας, οι οποίοι επιδίδονταν σε αγώνες StarCraft για κανα δίωρο...



Φωτογραφίες.

Το wrist band από το ελληνολιβανέζικο πάρτυ:

Κάποιες καλές στιγμές από το www.pbfcomics.com



Ο χάρτης του κινέζου:

Ένας κουβάς με 360 τσίχλες που έφερε ένας Καναδός όταν μαζευτήκαμε για γραφή-αντιγραφή των ασκήσεων.

Ο κουβάς της υπερβολής:

Στιγμιότυπο από το μπαρ που πήγαμε σήμερα. Αξίζει να αναφερθεί:
είσοδος= $2
μπύρα (corona) = $4
βότκα πορτοκάλι =$5 (παραλείπω το γεγονός ότι η μπαργούμαν 'παρέλειψε' να προσθέσει τη βότκα...)