(άλλη μία) Βδομάδα των παθών

Είναι μεγάλη βδομάδα και δεν έχω πάρει πρέφα τίποτα. Όλα εδώ δουλεύουν κανονικά. Διάβασμα, εργασίες, μέτριοι βαθμοί και πολλή συζήτηση με τον Κληφ και τη Τζανγκ, η οποία πάντα καταλήγει στο ότι δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι. Ευτυχώς εγώ κι ο Κληφ δεν ξεκινήσαμε πι-έιτσ-ντι (και, πρώτα ο Θεός, ποτέ δεν θα ξεκινήσουμε).

Κατά τ'άλλα, μόλις γύρισα απ'το εμ-αϊ-τί, όπου παραδόξως κατάφερα να μη διασυρθώ στο διαγώνισμα που γράψαμε. Γύρισα όπως ήταν αναμενόμενο στο γραφείο (που έχει γίνει σπίτι αφού τα τελευταία δύο βράδια δεν έχω πατήσει σπίτι) αφού πρώτα είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω για μια ακόμη φορά το μέγεθος της ηλιθιότητας ορισμένων ανθρώπων. Αναφέρομαι στον συνδυασμό σορτς-σαγιονάρα που φορούσε σήμερα το μεσημέρι ένας περαστικός στο Χάρβαρντ Γιάρντ. Γιατί ηλιθιότητα δεν είναι να κάνει κρύο (χτές το βράδυ πιάσαμε μείον 2 [έλεος δηλαδή]), τα δάχτυλα να έχουν κοκκινίσει από το κρύο, και εσύ να περπατάς με τη σαγιονάρα?
Τέλοσπάντων, Αμερική είναι αυτή πάντα θα μας εκπλήσσει, πότε με τα καλά της, πότε με τα κακά της και συνήθως με τα περίεργά της..

Κατά τα άλλα άλλα (σε αντιπαράθεση με τα απλά άλλα) οι σκίουροι πρέπει να έχουν πάθει παράκρουση γιατί το πανεπιστήμιο αποφάσισε πως ήρθε το πλήρωμα το χρόνου να ξαναφυτέψουν το γκαζόν, με αποτέλεσμα το χώμα στο οποίο καθημερινά σεργιανίζουν προς αναζήτηση βελανιδιών, να έχει μια σκούρα πράσινη, χημική επίστρωση που δε θες ούτε με τα παπούτσια σου να ακουμπήσεις. [Πρόταση-παράγραφος, και γαμώ?]

Είναι Παρασκευή απόγευμα και δεν έχω την όρεξη του Σαββατοκύριακου. Γαμώτο! Τη Δευτέρα έχω άλλο διαγώνισμα. Γαμώτο! Πόσο ακόμα? Και να πεις ότι κερδίζω και κάτι από αυτή την υπόθεση, να πώ πάει στο διάολο. Αλλά εδώ δεν έχει ούτε καν όμορφες γυναίκες να ψαρώσουν. Γαμώτο!
Ο Χριστός θα αναστηθεί στο τέλος της βδομάδας. Εγώ θα συνεχίσω να πεθαίνω και την επόμενη και την μεθεπόμενη και την παραεπόμενη. Δεν πάει άλλο. Θα πάω στο Wellsly να δω κανά γυναικάκι. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα έχει και πολύ ενδιαφέρον (μπορεί να μου εξηγήσει κανείς γιατί είναι όλες φόλες και οι γουελσλυανές φοιτήτριες?), όμως από το γραφείο καλύτερα.

Δεν ξέρω τι γράφω, μόνο γράφω. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ!
("καλά εσύ δεν υπάρχεις που έλεγε και η Μαρία")

Τσου-τσου-γκρούτσου