Εξαιρετικά αφιερωμένο

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην Άννα, τη συγκάτοικό μου, η οποία είναι ικανή να σπάσει κάθε βλακόμετρο. Χωρίς υπερβολές.

Σκηνικό πρώτο:
πάω σπίτι και βλέπω την Ανν σε κατάσταση απελπισίας.
-"Τι έγινε?" λέω.
-"Βοήθησέ με", μου κάνει αυτή "έβαλα δύο CD στον υπολογιστή και φράκαρε".
Της κάνω:
-"πώς γίνεται να έβαλες δύο cd στο μηχάνημα? μήπως εννοείς ότι υπήρχε ήδη ένα και εσύ έβαλες κατά λάθος και δεύτερο?"
-"όχι τα έβαλα και τα δύο μαζί..."
-"μα καλά γιατί έβαλες ταυτόχρονα δύο σιντί?..."
-"Because I'm dumb..."

Σκηνικό δεύτερο:
Έχει φτάσει το δέμα με τα φαγητά από τη Νονά (απ'το Ντένβερ [Κολοράντο]) και βγάζω να φάω τη φέτα. Βλέπει η Άννα τη συσκευασία που έγραφε goat milk και παθαίνει ταράκουλο.
-"Πω, πω πώς μυρίζει.."
Την κοιτάζω εγώ καλά-καλά, της λέω "ποιός? η φέτα?"
-"Ναι, η φέτα. Goat milk, ανυπόφορη μυρωδιά"
-"Βασικα" απαντάω "δεν έχει καθόλου μυρωδιά, χρόνια τώρα τρώω και μπορώ να σε διαβεβαιώσω"
-"Όχι!" κάνει εκείνη από απόσταση δύο μέτρων (καθώς έφυγε από το τραπέζι της κουζίνας μπας και γλιτώσει την υποτιθέμενη μπόχα) με μούτρα ξυνισμένα από την αηδία, "όχι! μυρίζει!"
-"Βασικά... πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγες φέτα?" τη ρωτάω
-"Προσπαθώ να μην το θυμάμαι" μου απαντάει. "Κατάλαβα" σκέφτηκα εγώ "πάλι ασυναρτησίες λέει η Αννούλα" και αρχίζω να ανοίγω τη συσκευασία ενώ εκείνη παρακολουθούσε τρομοκρατημένη το σκίσιμο του πλαστικού περιβλήματος που θα επέτρεπε στη φέτα να έρθει σε επαφή με το αέρα που ανέπνεε...
Αφού λοιπόν άνοιξα τη συσκευασία, η Άννα έμεινε άναυδη που δεν υπήρξαν "αναθυμιάσεις". Της είπα ξανά (φέρνοντας τη φέτα κοντά στη μύτη μου κάνοντας ότι τη μυρίζω) πως είναι εντάξει. Δίσταζε να πλησιάσει, γι'αυτό πήγα εγώ τη φέτα σ'εκείνη. Αυτή εισέπνεε διερευνητικά κάθε φορά που η φέτα πλησίαζε 20 cm... Στο τέλος έκπληκτη παραδέχτηκε ότι η φέτα δε μυρίζει και μάλιστα δοκίμασε κι όλας!

Σκηνικό τρίτο:
Συζητούσαμε σήμερα στο σπίτι (εκεί γύρω στις 11 το βράδυ, μετά τον ύπνο μου και πριν τις εργασίες) και η κουβέντα ήταν περί ανέμων και υδάτων. Κυριολεκτικά όμως περί υδάτων, για την ακρίβεια, περί θαλασσών και ωκεανών.
Δεν θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, αλλά της είπα ότι στην Ελλάδα δεν "βλέπουμε" σε ωκεανό. Έχουμε όμως θάλασσα. Αυτό ήταν... Τρικυμία επικράτησε στο μυαλό της Αννούλας, η οποία τα έχασε τελείως (ακόμη και την κοινή λογική που κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει, [αλλά δεν την έχει ρε γαμώτο (γαμώτο!) ]) και μου έκανε δύο απίθανες ερωτήσεις. ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΟΜΩΣ!
Ερώτηση πρώτη: κουνιούνται τα νερά στις θάλασσες? (δηλαδή έχει κύματα [και τα ρέστα]?)
Ερώτηση δεύτερη (επειδή έκανα τη διάκριση ανάμεσα σε ωκεανούς και θάλασσες): πόσο βαθιά είναι η θάλασσα? ξεπερνάει τα δύο μέτρα βάθος? (!!!)
ΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚ! (κραυγή απελπισίας)
ΧΑΡΒΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚ! (χαρβαρντιανή κραυγή απελπισίας)

Δηλαδή εγώ τώρα τι να σκεφτώ?

Τέλοσπάντων, μέχρι στιγμής το -μετριοπαθές- πόρισμα λέει ότι στην Αμερική οι άνθρωποι έχουν τόσο καλές προοπτικές και τόσο εύκολη ζωή, που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν ιδιαίτερα το μυαλό τους. Και άμα δεν υπάρχει τροφή για σκέψη, τότε ο εγκέφαλος ατροφεί...