Μια τρελή, τρελή εβδομάδα

Μια τρελή, τρελή εβδομάδα έφτασε (ουσιαστικά) στο τέλος της. Παρασκευή απόγευμα, στο γραφείο και επιτέλους έχω λίγο χρόνο για να καταγράψω τις εμπειρίες των τελευταίων ημερών (νυκτών για την ακρίβεια).
Ο παραλογισμός ξεκίνησε πριν από 8 μέρες. Ήταν τότε Πέμπτη βράδυ και ο Τι-Εφ του μαθήματος είχε μόλις ανακοινώσει την εβδομαδιαία εργασία με ημερομηνία παράδοσης την ερχόμενη Δευτέρα. Τα πράγματα ήταν δύσκολα, γιατί εκτός από την εργασία αυτή, είχαμε ακόμη να (αρχίσουμε και να) τελειώσουμε την εργασία για το μάθημα Audio Processing, επίσης το lab report για το μάθημα Speech Communication, το midterm στα ρώσικα, το midterm για το Speech Communication, καθώς και μια εργασία για το έτερο εμαϊτιανό μάθημα. Χωρίς να το σκεφτώ και πολύ έστειλα ένα ημέιλ διαμαρτυρίας στον τι-έφ, γράφοντας πως είναι απαράδεκτο να ανακοινώνει την εργασία Πέμτη βράδυ και να την απαιτεί Δευτέρα πρωί. Προφανώς και άλλοι πολλοί έκαναν το ίδιο, με αποτέλεσμα η εργασία να πάρει διήμερη παράταση.

Οι δύο μέρες του Σαββατοκύριακου κύλησαν ομαλά, δηλαδή το πρόγραμμα περιελάμβανε διάβασμα, διάβασμα και διάβασμα. Ήταν μάλιστα η πρώη φορά που η αλλαγή της ώρας (σε θερινή) με βρήκε στο γραφείο, να καταριέμαι γιατί έχασα μια ώρα διαβάσματος αντί για μία ώρα ύπνου, ή μία ώρα κλάμπινγκ. Παρά ταύτα, οι εργασίες προχωρούσαν, το διάβασμα για κανένα από τα διαγωνίσματα δεν είχε καν ξεκινήσει ενώ οι μέρες της κρίσεως πλησίαζαν.

Η αρχή της εβδομάδας μας βρήκε με κάτι πολύ καλές θερμοκρασίες (γύρω στους 9 βαθμούς Κελσίου) δημιουργώντας έτσι μια αισιοδοξία για το μέλλον (ακολουθώντας τη λογική που θέλει τον ήλιο να σε κάνει πιο χαρούμενο, ξήστη και αισιόδοξο). Για μια ακόμα φορά, τα βράδια μετατράπηκαν σε -not to be missed- ευκαιρίες για δουλειά, με την απαραίτητη δόση καφεΐνης να εισάγεται στον οργανισμό γύρω στις 11 το βράδυ (είτε με τη μορφή καφέ, είτε με τη μορφή Κόκα Κόλας [πολύ πιο αποτελεσματική παρεμπιπτόντως]). Ο ύπνος συνήθως ερχόταν σε πακέτα 5 ωρών (12 το μεσημέρι με 5 το απόγευμα), αφήνοντας έτσι ελεύθερο το απόγευμα και τη νύχτα για μελέτη, αλλά και τα πρωϊνά για πρωϊνό(!) στο law school που είναι και το πιο μουράτο στη γειτονιά του Μάξγουελ Ντουόρκιν.

Τη Δευτέρα το βράδυ, πήγα στο -εκτός προγράμματος- επαναληπτικό μάθημα για το διαγώνισμα ρωσικών της Τετάρτης. Το μάθημα ξεκίνησε στις 9:30 το βράδυ και τέλειωσε στις 11. Το περίεργο είναι ότι φεύγοντας από το Barker Center όπου είχαμε συναντηθεί, είδα αρκετούς (καθηγητές ή βοηθούς καθηγητών) που είχαν μείνει στα γραφεία τους για δουλειά. "Ωραία" σκέφτηκα για άλλη μια φορά, "δεν είμαι μόνος".

Τελοσπάντων, μ'αυτά και με τ'άλλα, οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν, για τα ρώσικα κατάφερα να διαβάσω μόνο το τελευταίο βράδυ πριν το διαγώνισμα, αφού όμως κανόνισα το πρόγραμμά μου ώστε να κοιμηθώ και 3 ώρες, γιατί χωρίς καθόλου ύπνο, το μυαλό γίνεται πουρές και το διάβασμα πάει στράφι. Τουλάχιστον εκείνη η νύχτα έπιασε τόπο. (Η καθηγήτριά μου με ενημέρωσε με μέιλ ότι: "You did great! I think you got an A (straight!). Half the class didn't show up today"). Για το διαγώνισμα του εμαϊτιανού μαθήματος όμως (που ήταν την Πέμπτη και μετρούσε 15% του τελικού βαθμού), δεν πρόλαβα να διαβάσω περισσότερο από 1 ώρα. Θα έπρεπε λοιπόν να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο όταν είδα ότι δύο από τα τέσσερα θέματα του διαγωνίσματος ήταν ακριβώς ίδια με τα θέματα του κουίζ προετοιμασίας που μας είχε δώσει ο καθηγητής (αλλά δεν είχαμε προλάβει να λύσουμε). Τέτοια μαθήματα στη Ελλάδα τα είχα για βαθμό 80-100% αλλά εδώ πιστεύω ότι αν είναι γύρω στο 60, θα είναι αρκετό για να με κάνει χαρούμενο...

Το μόνο ευχάριστο ήταν ότι μία από αυτές τις μέρες, ο καιρός ήταν τόσο καλός που είχα την αίσθηση ότι "μύριζε καλοκαίρι". Κοίταξα θυμάμαι τη θερμοκρασία στον υπολογιστή και είδα τον μαγικό αριθμό 17 ! Σήμερα βέβαια, ο καιρός της Νέας Αγγλίας είπε να βγάλει ασπροπρόσωπους όσους υποστηρίζουν ότι είναι ευμετάβλητος, και έτσι από το πρωί χιονίζει!! Μέχρι τις 10 το βράδυ, έχουμε "μαζέψει" τουλάχιστον 3 ίντσες χιόνι (δεν ακούγεται και πολύ "κάπως" όταν το μετράς σε ίντσες?) ενώ νωρίτερα το απόγευμα, στον ερχομό μου από το σπίτι, είχα την ευκαιρία να δω πως θα μοιάζω όταν γίνω ασπρομάλλης (αν βέβαια, προλάβουν κι ασπρίσουν τα μαλλιά μου...)

Την Πέμπτη το απόγευμα πάντως όταν και τα δύο διαγωνίσματα είχαν περάσει στην ιστορία, και τρεις από τις τέσσερεις εργασίες είχαν ήδη παραδωθεί, εγώ αποφάσισα ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να πάω να δω τους "300" του Λεωνίδα. Ο Κληφ μου έκανε παρέα, στην ταινία όπου οι Σπαρτιάτες σκοτώνουν αδιακρίτως θνητούς και αθανάτους, ζώα και θηρία, ανθρωπόμορφα τέρατα και τερατόμορφους ανθρώπους, όπου οι Πέρσες είναι μαύροι και ο βασιλιάς Ξέρξης είναι πιο έκφυλος κι από τον τραγουδιστή των Placebo... (σε γενικές γραμμές πάντως η ταινία μου άρεσε, και δεν έκλαψα τα $8.25 του εισιτηρίου. Οι παραπάνω υπερβολές είναι κάτι το αναμενόμενο σε ταινίες του Ιερόξυλου). Μετά την ταινία πήγα σπίτι να κοιμηθώ 10 (όπως τις υπολόγιζα) ώρες με σκοπό να ξυπνήσω στις 8:30 το πρωί την άλλη μέρα και να πάω για μάθημα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, έσπασα κάθε προηγούμενο ρεκόρ, αφού από τις 10:30 βράδυ πέμπτης, κατάφερα να σύρω το σαρκίο μου έξω από το κρεβάτι στις 3:30 το μεσημέρι της παρασκευής... 17 ώρες dude, 17 ώρες...


Και επειδή τα λόγια είναι καλά, όμως οι φωτογρφίες είναι ακόμα καλύτερες, ιδού:

φωτό 1: η τραπεζαρία της νομικής. Στο βάθος έχει
τραπεζάκια (τα οποία όμως δεν φαίνονται)

φωτό 2: από το διαγώνισμα του εμαϊτιανού
speech communication. Και ρωτώ: πόση εμπιστοσύνη
μπορείς να δείξεις στους φοιτητές λέγοντας
να μην συζητάνε τα θέματα μεταξύ τους
μετά το πέρας της εξέτασης?

φωτό 3 (με την ευκαιρία της προβολής των "300") :
μια κανάτα από το greek corner που βρίσκεται
κοντά στο Harvard Square και το δουλεύουν κάτι
μεξικάνοι. Μόνο Μεξικάνοι. Σαν κι αυτούς
που μου λέγανε "γουακαμόλε-γουακαμόλε"
όταν παρήγγειλα ένα μπουρίτο στο Boca Grande
και εγώ απάνταγα "I don't speak spanish".
Μετά κατάλαβα ότι guacamole ήταν μία σάλτσα!
("γαμώ το σπίτι σου" δηλαδή)

φωτό 4: coffee made in MIT... Το πανεπιστήμιο ανταποκρίνεται
στις ανάγκες των φοιτητών παρέχοντας δωρεάν καφέ.
Διαλέγεις γεύση (ανάλογα με το ράφι), τοποθετείς στην
καφετιέρα (εκείνη η μαύρη κάτω αριστερά) και σε 30"
έχεις έτοιμη τη δόση σου. Αυτά είναι!

φωτό 5: coffee made in Harvard. Αυτή είναι μια φωτογραφία
από το δωματιάκι του δευτέρου ορόφου της βιβλιοθήκης της
Νομικής (η πλησιέστερη στο γραφείο μου) που προσφέρει καφέ
ακριβώς τότε που τον χρειάζεσαι, 9 το βράδυ με 2 το πρωί.
Μ@λ@κίες θα λέμε τώρα? Αν θες καφέ νωρίτερα, τον
παίρνεις κι απ'τ' Αστροδολλάρια...