Θεός, Άννα, φέρετρο, άνοιξη, κώμα

Βοστώνη αγαπημένη, αρχές μαρτίου, 2007. Οι νύχτες έχουν γίνει μέρες και οι μέρες έχουν αρχίσει να με φοβίζουν. Παρά τη μεγάλη διάρκειά τους (20 ώρες κατά μέσο όρο) ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να τη βγάλω καθαρή στα μαθήματά μου. Το παρήγορο είναι ότι και άλλοι φοιτητές βράζουν στο ίδιο καζάνι. Μαζί καθόμαστε τα βράδια στο γραφείο (μέχρι πρωίας) και λύνουμε τις ασκήσεις που πρέπει να παραδοθούν την επομένη μέρα κατά τη διάρκεια της διάλεξης. Μαζί παίρνουμε μερικές de facto παρατάσεις, όταν δίνουμε καθυστερημένοι τα παραδοτέα μας. Μαζί γράφουμε και αντιγράφουμε...

"Ο Θεός"
Το άλλο πολύ σημαντικό είναι ότι επιτέλους αποδείχτηκε η ύπαρξη Θεού. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η παράταση που μας έδωσε ο εμαϊτιανός καθηγητής την μέρα παράδοσης της εργασίας, μιας εργασίας που δεν είχε τελειώσει όταν θα έπρεπε να είχε τελειώσει, προκαλώντας έτσι ενοχές και την καθιερωμένη σκληρή αυτοκριτική του στύλ "πάλι μαλακία έκανα, πώς τα κατάφερα έτσι, έπρεπε να είχα αρχίσει νωρίτερα, μια ζωή την τελευταία στιγμή, πότε θα βάλω μυαλό, σκατά, σκατά, σκατά".

"Μικρός πού'ναι ο κόσμος..."
Οι τελευταίες μέρες όμως (οι οποίες παρεμπιπτόντως μου φαίνονται σαν ολόκληρος μήνας) είχαν και τα περίεργά τους. Πιο συγκεκριμένα, μόλις χτες έμαθα την σχέση της Άννας (ναι, ναι αναφέρομαι στην Αννούλα των μπισκότων) με το ΜΙΤ. Πώς θα μπορούσε όμως μια τόσο ηλίθια ύπαρξη να σχετίζεται με το μιτ? Χμμμ, η απάντηση ήρθε τελείως ουρανοκατέβατη όταν με αφορμή ένα βιβλίο που αγόρασε η Αννούλα, συζητούσαμε για κάποια από τα μαθήματα που παρακολουθώ αυτό το εξάμηνο, καθώς και για τους καθηγητές που τα διδάσκουν. Η Αννούλα λοιπόν με ενημέρωσε ότι πριν 20 περίπου χρόνια δούλευε ως γραμματέας του Κεν Στήβενς, μάθημα του οποίου πρέπει να περάσω αν θέλω πραγματικά να αποφοιτήσω. Έτσι είχα την ευκαιρία να μάθω εκ των έσω, κάποια πράγματα για την προσωπική ζωή του καθηγητή μου (όπως για παράδειγμα ότι παντρεύτηκε μια φοιτήτριά του) καθώς και για την προ δύο δεκαετιών καθημερινότητά του (τα μεσημέρια του χίλια εννιακόσια ογδόντα κάτι, θυμάται η Αννούλα, όταν κάθονταν να γευματίσουν ο προφέσσορ Στήβενς και οι άλλοι εμαϊτιανοί καθηγητές, κρατούσαν μερικά σπεκτρογράμματα που μόνο ο κάτοχός τους ήξερε την κρυμμένη λέξη που αντιπροσώπευαν, ενώ οι υπόλοιποι διασκέδαζαν προσπαθώντας να την ανακαλύψουν. Μόνο η Αννούλα δεν διασκέδαζε, και μάλιστα όπως μου είπε, αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι τους γινόταν, το όλο σκηνικό [της συγκεκριμένης επιστήμης που στα ξένα το λένε Acoustic Phonetics] της έμοιζε με φάρσα [προσωπικά βέβαια πιστεύω ότι στην όλη ιστορία η Άννα είναι αυτή που πρέπει να χαρακτηριστεί ως φάρσα, και όχι οι προφέσσορες]).

"Το ιρακινό φέρετρο"
Το ποδόσφαιρο είναι ίσως η τελευταία απόλαυση που μου έχει απομείνει (το σεξ έχει περάσει στη σφαίρα του φαντασικού, το αλκοόλ απαιτεί διαβατήριο) γι'αυτό σκέφτομαι να εκμεταλλευτώ το νεοανεγερθέν εντυπωσιακό γήπεδο αμερικάνικου φούτμπολ (ονόματι bubbles) στο οποίο παίζονται τα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Έτσι, πέρα από τα παιχνίδια της ομάδας BFF United(στην οποία επίσημα ανήκω), δεν λέω όχι όταν ο Μεχμέτ με καλεί να βοηθήσω και τη δική του ομάδα (ιντερνασιονάλ μέχρι αηδίας αφού μαζί με μένα το μωσαϊκό των εθνικοτήτων περιλαμβάνει αμερικανική, καναδική, ελληνική, τουρκική και κυργυστιανή). Σήμερα λοιπόν, καθώς περπατούσαμε με τον Μεχμέτ προς το γήπεδο, είδαμε στο δρόμο ένα όχημα-πάυλα-λατέρνα. Μια καλύτερη περιγραφή θα έλεγε πως επρόκειτο περί ενός αγροτικού μαύρου οχήματος (αυτά με την καρότσα) το οποίο έσερνε ένα καροτσάκι (σαν και αυτά που κοτσάρουν οι αθηναίοι στον κοτσαδόρο του αυτοκινήτου και φορτώνουν πάνω τον σκύλο όταν πάνε καλοκαιρινές διακοπές) τίγκα στην αμερικανική σημαία. Μια μεγάλη σημαία υπήρχε και πάνω στο αγροτικό, ενώ το περιεργέστερο όλων (το ξέρω πως η έκφραση δεν υπάρχει, αλλά τα ημερολόγια δεν τα διορθώνει η κυρα-δασκάλα...) ήταν το φέρετρο -με "επικάλυψη" πατριωτισμού (ή αλλιώς η αστερόεσσα)- που βρισκόταν ξαπλωμένο στην καρότσα!! Όπως με ενημέρωσε ο Μέχμετ (γιατί εγώ ομολογώ είχα κολλήσει στις σημαίες) το αυτοκίνητο έγραφε "My son died in Iraq"...

"Άνοιξη"
Μετά από 5-6 μέρες συνεχούς καλοκαιρίας ("καλοκαιρία" σημαίνει ότι η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από το -2) συνειδητοποίησα ότι πράγματι έχει έρθει η άνοιξη. Στον πηγαιμό για το σπίτι μου σήμερα το πρωί, αντίκρυσα στο δρόμο ένα σκουτεράκι (γεγονός που μπορεί να χαρακτηριστεί από ασυνήθιστο μέχρι εξωπραγματικό). Καθώς συνέχιζα στο δρόμο, και ενώ προσπαθούσα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα μηχανάκι στους δρόμους της Βοστόνης και πόσο μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε το θέαμα μηχανακίου, βλέπω μπροστά μου μία Βέσπα(!) (ή τουλάχιστον κάτι βεσποειδές). Τότε ήταν που κατάλαβα ότι μόνο η καλοκαιρία μπορεί να εξηγήσει αυτό το απίστευτο νούμερο των 2 δικύκλων μέσα σε μια μέρα (και δη σε μία μοναδική διαδρομή προς το σπίτι). Τώρα είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όταν επιστρέψω Ελλάδα, θα πάθω ένα μικρό σοκ, την πρώτη στιγμή που θα βρεθώ ξανά "αντιμέτωπος" με τις ορδές των μηχανακίων.

"Κώμα αντί για ύπνο"
Κλείνω λέγοντας πως η κούραση από τη συνεχή υπερπροσπάθεια, σε συνδυασμό με την καθημερινή έλλειψη ύπνου, έχουν αποδιοργανώσει τελείως το βιολογικό μου ρολόι. Σήμερα για παράδειγμα κοιμήθηκα από τις 11 μέχρι τις 5, το οποίο ακούγεται όχι τόσο τραγικό αν αναφερόταν στην εντεκάτη βραδινή και την πέμπτη πρωινή. Όμως πάω στοίχημα ότι τα πράγματα αλλάζουν άρδην όταν το 11 αναφέρεται στο μεσημέρι και το 5 αναφέρεται στο απόγευμα... Γενικά, τον τελευταίο καιρό νοιώθω πως δεν "κοιμάμαι", νοιώθω πως πέφτω σε κώμα περιορισμένης διάρκειας κάθε φορά που ο ύπνος με βρίσκει στο σπίτι (κλείσιμο ματιών, 1 δευτερόλεπτο για καληνύχτα, μαύρη μαυρίλα άνευ ονείρων για ορισμένες ώρες, ξυπνητήρι). Ευτυχώς και δυστυχώς, το ξυπνητήρι ενίοτε δεν κάνει καλά τη δουλειά του, όπως για παράδειγμα την προηγούμενη παρασκευή που το κώμα διήρκεσε 16 ώρες(!!) (αντί για το 3+9 που σκόπευα να ακολουθήσω). Το σάββατο που ξύπνησα είχα την εντύπωση ότι το μυαλό μου ακόμα κοιμόταν. Δυστυχώς για μένα, το μυαλό κοιμόταν και την Κυριακή, και έτσι δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι το διαγώνισμα της Δευτέρας πήγε κατά διαόλου...