Εμπειρίες Σαββατοκυριακάτικες

Χωρίς αμβιφολία τα σαββατοκύριακα προσφέρονται για συλλογή εμπειριών, τουλάχιστον πολύ περισσότερο από τις καθημερινές, κατά τη διάρκεια των οποίων το μόνο μας μέλημα είναι τα πρόμπλεμ σετ, οι λύσεις των ασκήσεων, τα ξενύχτια (και ενίοτε τα ημέιλ για παράταση...).
Τα γεγονότα των δύο τελευταίων σαββατοκύριακων, χωρίς να είναι κοσμογονικά, είναι άξια μνημόνευσης. Ξεκινάμε από το προηγούμενο Σ/Κ (10-11 Φλεβάρη):

Παρασκευή: Ιδιαίτερα στο ΜΙΤ
Αυτό το εξάμηνο, όπως και το προηγούμενο (και πιθανότατα όπως και το επόμενο) κάναμε x-register με τον Κληφ σε κάποια εμαϊτιανά μαθήματα, καθώς το χαρβαρντιανό πολυτεχνείο είναι πολύ μικρό, και συνεπώς ο αριθμός των προσφερομένων μαθημάτων αρκετά περιορισμένος. Η αρχή του εξαμήνου μας βρήκε να παρακολουθούμε 3 μαθήματα (από τα οποία έπρεπε να επιλέξουμε τα 2) και να συζητάμε ποιό είναι πιο απαιτητικό/πρακτικό/ θεωρητικό/ εύκολο/ δύσκολο κ.τλ. Ένα εξ αυτών ήταν όντως πολύ θεωρητικό και ξέραμε ότι δεν είχαμε το απαραίτητο υπόβαθρο για να τα βγάλουμε πέρα με ευκολία. Βίρκλιχ χρειαζόμασταν κάποια "ιδιαίτερα" για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε. Το περίεργο ήταν ότι τα ιδιαίτερα αυτά, πράγματι μας προσφέρθηκαν! Για την ακρίβεια στο διάλλειμα του πρώτου μαθήματος, μας πλησίασε η μία -συνδιδάσκουσα- καθηγήτρια και μας πρότεινε να μας κάνει ιδιαίτερο για να μας βάλει στο κλίμα! Την επόμενη μέρα (Παρασκευή), εγώ με τον Κληφ και την Τζάνγκ την κορεάτισσα, πήγαμε να συναντήσουμε την κυρία Steriade. Ήταν Παρασκευή απόγευμα, και ενώ στο γραφείο της ήταν άλλη μία εμαϊτιανή καθηγήτρια, αυτή είπε: "ελάτε στο δίπλα γραφείο να είμαστε άνετα, να σας πω όλα όσα ξέρω". Όταν εμείς καταϋποχρεωμένοι, την ευχαριστήσαμε εκείνη απάντησε: "Μα γι'αυτό είμαστε εδώ για να διδάσκουμε, γι'αυτό μας πληρώνουν. Και αφού μας πληρώνουν θα συνεχίσουμε να διδάσκουμε"!! Τελικά πήγαμε μαζί και με τις δύο καθηγήτριες και το ιδιαίτερο κράτησε σχεδόν δυόμιση ώρες (!). Έτσι για να καταλαβαίνουν μερικοί-μερικοί ποιός αγαπάει τη δουλειά του και ποιός το κάνει αγγαρεία...
Και τώρα λίγες φωτογραφίες από το κτίριο, στον όγδο όροφο του οποίου έγιναν τα ιδιαίτερα (το σύμπλεγμα θυμίζει λίγο σκηνικά Φρουτοπίας, αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα βραβευμένο σούπερ-ντούπερ αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα):






Σάββατο βράδυ: "εκκλησία" (γέλιο, πολύ γέλιο!)
"Εκκλησία" στα αμερικάνικα είναι το στριπτιτζάδικο. Προσωπικά θα προτιμούσα τον όρο "αντισεισμικό" (βλ. τις κολώνες που "στηρίζουν" γερά το μαγαζί) αλλά αφού εδώ δεν έχουν σεισμούς ο όρος αυτός δεν γίνεται να περάσει στη συνείδηση του κόσμου...
Συνολικά τέσσερα αγοράκια (από εδώ και στο εξής θα αποκαλούνται A. B. C. D.) πήγαμε για εκκλησιασμό. Χρειάστηκε βέβαια να πάμε σε δύο εκκλησίες αφού οι Α και D δεν είχαν μαζί τους διαβατήρια (ελληνικές ταυτότητες και διπλώματα οδήγησης δεν γίνονται δεκτά για απόδειξη ηλικίας) και έτσι φάγαμε πόρτα σε στριπτιτζάδικο. Να το γράψω άλλη μία για να το πιστέψω: ΦΑΓΑΜΕ ΠΟΡΤΑ ΣΕ ΣΤΡΙΠΤΙΤΖΑΔΙΚΟ!! (κάτι που μάλλον μόνο στην Αμερική μπορεί να συμβεί). Τέσπα, πληρώσαμε τα $15 της εισόδου (και άλλα έξτρα 5 για το all-nude room) για να περάσουμε λίγες ώρες αντρίλας σ'ένα μέτριο στριπτιτζάδικο (όπως είπαν -γιατί εγώ δεν ξέρω- στην Ελλάδα έχουμε καλύτερα). Τα περίεργα που συνέβησαν εκείνο το βράδυ είναι ουκ ολίγα...
Σε πρώτη φάση τα ναρκωτικά. Με δύο λέξεις: πολύ μαστούρα. Σε τέτοιο σημείο που όταν ο Β. πήρε χορό,[ ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ (φιλικά) ]...

Σε δεύτερη φάση η μηδενική ανοχή σε ρατσιστικά σχόλια: Ανάμεσα στην κλιαντέλ του μαγαζιού ήταν και ένας μαυρούκος που χαιρότανε το θέαμα, όταν προχώρησε προς το ντάνς φλορ, για να ρίξει μια χούφτα δολλάρια (εδώ χρησιμοποιούν μονοδόλλαρα, έτσι για να φαίνονται πολλά) στις χορεύτριες. Καθώς προχώραγε όμως προς τα κορίτσια, έσπρωξε μία άλλη κοπέλα που βρέθηκε στο δρόμο του, με αποτέλεσμα η χορεύτρια που θα λάμβανε τα USΠ, [ ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ (εξίσου φιλικά) ] και μετά τις οδήγησαν "στο δρόμο" (απόλυση στο τσάκ-μπαμ). Χωρίς φασαρίες και φωνές. Είδαμε μάλιστα τη μία κοπελιά, να απομακρύνεται με τα μπογαλάκια της στο χέρι...
Το τρίτο περίεργο της βραδιάς είναι ότι πετύχαμε ελληνοαμερικανίδα στριπτιτζού (συνεπώνυμη μάλιστα με τον C.) η οποία δεν πίστευε ότι ήμασταν Έλληνες (γιατί όπως μας είπε δεν ήξερε λέξη ελληνικά) μέχρι που τσέκαρε την κλασική ελληνική προφορά μου και οι όποιες αμφιβολίες διαλύθηκαν μονομιάς... Στην ίδια στριπτιτζού ο D. πήγε να κάνει μαθήματα ελληνικών, λέγοντας στην κοπέλα "Πες στον C :Ise savourogamis-ise savourogamis". Αστείο ε? Αν βλέπατε την φάτσα της κοπέλας όμως, μάλλον θα την λυπόσαστε κι εσείς όπως κι εγώ, γιατί το βλέμμα απορίας σε συνδυασμό με το ανοιχτό της στόμα στο άκουσμα της λέξης "savourogamis", ήταν ενδείξεις αρκετά πειστικές ότι τελικά η κοπέλα ήξερε ελληνικά...
Το άλλο περίεργο της βραδιάς είναι ότι η πελατεία του μαγαζιού δεν αποτελείτο αποκλειστικά από άντρες! Εκτός ορισμένων νεαρών ζευγαριών που εθεάθησαν στο χώρο (αυτή τη λογική δεν την καταλαβαίνω, δηλαδή την επόμενη φορά θα πάνε μαζί και στις πουτάνες???) είδαμε και μια κοριτσοπαρέα τεσσάρων νεαρών κορασίδων, που είχαν όλες ενθουσιαστεί με το θέαμα και πέταγαν τα προσανάμματα το ένα μετά το άλλο στις χορεύτριες... Το χειρότερο πάντως που είδα ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα 30-35 που είχαν αράξει στο all-nude δωμάτιο "πρώτο τραπέζι πίστα" από το ντάνς φλορ και είχαν πιάσει κουβέντα με την χορεύτρια. Κι αν έμεναν στο πιάσιμο της κουβέντας, καλά θά'ταν, αλλά εκτός της κουβέντας πιάναν και βυζάκια. What? Ναι, κι όμως το είδα κι αυτό: η κοπέλα που συνοδευόταν από τον γκόμενό της, πασπάτευε την χορεύτρια (σε στυλ "να σου πιάσω το βυζάκι?") και σαν να μην έφτανε αυτό, η χορεύτρια σε ανταπόδοση πασπάτευε την κοπέλα! Την ίδια στιγμή ο άντρας (ο Θεός να τον κάνει άντρα) δεν πασπάτευε καμία!! Δηλαδή πόσο μ@λ@κ@ς μπορεί να είσαι? Ρωτώ. Πόσο?
Η βραδιά για μένα περιελάμβανε και δύο κοπλιμέντα, το ένα από την ιταλικής καταγωγής Bela (που όταν τη ρώτησα αν ξέρει ιταλικά μου απάντησε nada, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι εγώ ξέρω περισσότερα ιταλικά από εκείνη) η οποία μου είπε ότι έχω πολύ ωραία μάτια, (εγώ αρκέστηκα να της πω Bela είσαι bella) ενώ το άλλο κοπλιμέντο ήρθε από μια "high" στριπτιτζού (ο χαρακτηρισμός χάι αναφέρεται στη μαστούρα και όχι στην κοινωνική θέση) που μου είπε χαρακτηριστικά, αφού εξέτασε το στήθος μου -και μόνο-, "ooh, you're hairy like an animal !"
Αυτά συνέβησαν στην εκκλησία, με αποτέλεσμα τώρα να σκέφτομαι πόσο διδακτική εμπειρία ήταν...

Κυριακή: διάβασμα
Τίποτα το σπουδαίο, η Κυριακή, μέρα του Θεού κι αυτή, είχε στο πρόγραμμα διάβασμα, και ξανά διάβασμα, και ξανα-μανά-διάβασμα.

Δευτέρα: μάθημα, Ρωσικά, ποδόσφαιρο.
Η Δευτέρα αποδείχτηκε πιο ενδιαφέρουσα από την προηγουμένη, αφού εκτός από το πρωινό μάθημα, συμμετείχα και σε έναν διαγωνισμό έκθεσης στα ρωσικά, όντας ένας από τους 4 εκπροσώπους του Χάρβαρντ (είναι λίγο "βόμβα στα θεμέλια" εδώ που τα λέμε να στέλνουν εμένα για διαγωνισμό έκθεσης, αλλά εγώ -να ξέρετε- θα συνεχίσω να πηγαίνω μέχρι να ξεπεράσω εκείνο το τραυματικό 9.7 των πανελληνίων εξετάσεων...). Τα του ποδοσφαίρου έχουν επίσης περιγραφεί, συνεπώς η ανασκόπηση έλαβε τέλος (τα γεγονότα αυτού του σαββατοκύριακου θα ακολουθήσουν σε άλλο ποστ)

Το χαρτί για τον διαγωνισμό ρωσικής έκθεσης. Επιτήρηση μηδέν, εμπιστοσύνη απόλυτη.