Ο αγών μου (όχι, δεν είμαι φασίστας)

Η συχνότητα εμφάνισης νέων κειμένων/ιστοριών έχει μειωθεί και αυτό είναι αναμενόμενο αφού το εξάμηνο έχει ξεκινήσει σε φουλ ρυθμούς. Ενώ όμως τις τελευταίες 3 μέρες μάζεψα αρκετές εμπειρίες που θα ήθελα να μοιραστώ με γνωστούς και φίλους, το σημερινό ποστ έχει θέμα τα γεγονότα των 3 τελευταίων ωρών. Και αυτό γιατί επιτέλους στο χαρβαρντιανό μας -βαρύ ομολογουμένως- πρόγραμμα χώρεσε λίγη διασκέδαση. Πραγματική διασκέδαση... ή αλλιώς ποδόσφαιρο! Ήταν δυο ώρες χαράς και ευτυχίας σε ένα γήπεδο που δεν θέλω καν να περιγράψω. Δεσμεύομαι όμως να ανεβάσω τις φωτογραφίες που τράβηξε η κινέζα της παρέας που συνόδευσε την αποστολή.
Η όλη ιστορία άρχισε πριν από 2 περίπου εβδομάδες όταν μάθαμε ότι μπορούσαμε να δηλώσουμε ομάδα στο εσωτερικό χαρβαρντιανό 5x5 πρωτάθλημα. Το συζητήσαμε με τον Κληφ και αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα. Ο Κλήφ το είπε στους φίλους του και εγώ στους δικούς μου, και τελικά η ομάδα αποτελείται από 9 Ασιάτες και 2 Έλληνες (συν 2 κινέζες και 1 ελληνίδα)... Δηλώσαμε λοιπόν ηλεκτρονικά την ομάδα, τα ονόματα των παικτών, τα email μας, κάναμε confirm ότι όντως είμαστε εμείς οι κάτοχοι των ηλεκτρονικών διευθύνσεων και ήμασταν έτοιμοι...
Σημείο προσοχής 1: η οργάνωση της διοργάνωσης. Απλά μπείτε στο www.hcs.harvard.edu/indrsocr/ και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω (παρεμπιπτόντως εμείς είμαστε η BFFs United).
Έρχεται λοιπόν η μέρα του πρώτου παιχνιδιού (χτες το μάθαμε, σήμερα παίξαμε) οπότε και κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε μια ομάδα προπτυχιακών χαρβαρντιανών (δευτεροετείς για την ακρίβεια). Φοβισμένοι αρχικά, σκεφτόμασταν ότι αυτοί οι "νεαροί" θα τρέχουν πάνω-κάτω και θα μας διαλύσουν, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι σ'αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο άγραφος νόμος που λέει "όσο καλύτερο πανεπιστήμιο, τόσο χειρότεροι ποδοσφαιριστές" επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά. Σε απλά ελληνικά ο νόμος λέει τα εξής:

1. τα ελληνικά ΤΕΙ παίζουν καλύτερη μπάλα από τα ελληνικά ΑΕΙ.
   
2. Τα ελληνικά ΑΕΙ παίζουν καλύτερη μπάλα από το Χάρβαρντ.
3. To χαρβαρντιανό ποδοσφαιρικό επίπεδο μπορεί να χαρακτηριστεί και ως επίπεδο 'κλαπέτα' (για να μην χρησιμοποιήσω πιο βαριά ορολογία)
4. Τα ελληνικά πολυτεχνεία είναι ιδιάζουσα περίπτωση και δεν έχω ακόμα καταλήξει
   

Ο παραπάνω νόμος, έρχεται να σταθεί στο πλάι του άλλου ευρύτερα αποδεκτού εμπειρικού νόμου που λέει ότι "η βάση εισαγωγής σε πανεπιστημιακές σχολές είναι αντιστρόφως ανάλογη της αναμενόμενης ομορφιάς των γυναικείου πληθυσμού της συγκεκριμένης σχολής", δηλαδή "χαμηλότερη βάση, καλύτερες γκόμενες".
Συνεχίζω όμως με το παιχνίδι αυτό καθεαυτό, και τώρα με τρεμάμενα χέρια θέλω να αναφέρω σε όλη την ελληνική κοινότητα το δεύτερο σημείο προσοχής: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ! Αν είναι δυνατόν! Όχι πείτε μου εσείς, όσοι είστε ακόμη πίσω στην Ελλάδα, τι φαντάζεστε πως θα γινόταν σε έναν φοιτητικό αγώνα 5x5 χωρίς την παρουσία διαιτητή. Εδώ πλακωνόμαστε όταν υπάρχουν 2 και 3 άνθρωποι να ηρεμήσουν τα πνεύματα, θα αφήναμε την ευκαιρία να πάει χαμένη αν ήμαστε μόνοι μας στο γήπεδο? Τι να πω, ακόμα μου κάνει εντύπωση. Βασικά, για να το θέσω πιο σωστά, δεν μου κάνει απλά εντύπωση, μου φαίνεται αδιανόητο σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος (έστω κι αν είναι B league) οι δυο ομάδες να τα βρίσκουν και να παίζουν ειρηνικά. Πάντως μέχρι στιγμής το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει είναι ότι εδώ οι άνθρωποι είναι πιο πειθαρχημένοι (ίσως από σωστή ανατροφή, ίσως από φόβο). Θέλω μόνο να πω ότι, σήμερα πάλι, πήγα να γράψω μια έκθεση για τον ετήσιο διαγωνισμό ρωσικής έκθεσης (ναι, ήμουν από τους καλούς τους μαθητές και με προτείναν οι καθηγητές μου) και ο υπεύθυνος χαρβαρντιανός καθηγητής, μας έδωσε το θέμα και μας άφησε σε ένα γραφείο ΜΟΝΟΥΣ (4 άτομα) λέγοντας πως απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουμε βιβλία ή λεξικά. Στο τέλος υπογράψαμε ένα χαρτί ότι όντως δεν αντιγράψαμε από πουθενά και αυτό ήταν όλο. Στην Ελλάδα νομίζω θα είχε γίνει της αντιγραφής το κάγκελο, και λογικό μου φαίνεται, αλλά εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορερικά. Επίσης θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, κάποια midterm που γράψαμε ήταν και αυτά ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΤΗΡΗΤΗ (!) και όμως συνήθως το φαινόμενο της αντιγραφής είναι σπάνιο (στα όρια της ανυπαρξίας). (Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν από 2 μέρες βγήκα με δύο ελληνοαμερικάνους και έναν Έλληνα ελληνάρα, που στα σχολικά του νιάτα του 'χορηγούσε' ένα μπουκάλι ούζο στον επιτηρητή του σχολείου, ο οποίος μετά από 1 ώρα ήταν τύφλα με αποτέλεσμα να τους δίνει τα θέματα των εξετάσεων πριν την εξέταση...)

Για να επιστρέψω στα του αγώνα, έχω να πω ότι αισθάνομαι αρκετά υπερήφανος, και το ίδιο θα πρέπει να κάνουν όλοι οι φίλοι και γνωστοί. Θεωρώ πως κρατήθηκα στο ύψος των περιστάσεων, και 5 αμερικανόπουλα μάλλον θα συσχετίσουν το Ελλάδα με το σκληρό (όχι βρώμικο, αλλά σκληρό όπως πρέπει) παιχνίδι. Στη διάρκεια του παιχνιδιού κερδίσαμε 6 φάουλ, τα 5 εκ των οποίων σε μένα (όλα αμφισβητούμενα από την πλευρά των αντιπάλων). Σε όλα πήγα και ζήτησα το λόγο. Στο ημίχρονο δε, πήγα στους αντιπάλους δείχνοντας και λίγο αιματάκι στο πόδι, λέγοντας "μην με ξανααμφισβητήσετε όταν ζητάω φάουλ, γιατί κοιτάξτε το πόδι μου". Νωρίτερα είχαν αρχίσει να ακούγονται κάποιες -γυναικουλίστικες- φωνές τους στυλ "Να παίξουμε ήρεμα παιδιά", αλλά εγώ ήρεμα έπαιζα ούτως ή άλλως οπότε δεν άλλαξα στυλ. Η ηδονή ήρθε σε μια φάση που μου επιτέθηκαν δύο αντίπαλοι. Τα σώματα μπλέχτηκαν, η μπάλα χάθηκε, και πριν καταλάβω τι έγινε, βλέπω τον έναν από τους δύο ξαπλωμένο στον τάπητα να κρατάει το πόδι του και να υποφέρει, ενώ κάτι άλλες φωνές λέγανε "Oh, that was cruel, that was cruel!". Εγώ δεν είχα κάνει τίποτα, αλλά ο ένας ήταν τέζα. Και γαμώ! το παιχνίδι συνεχίστηκε, τα νεύρα -των αντιπάλων- άρχισαν να παίζουν και λίγο πριν τη λήξη, ένας εξ αυτών με ειρωνεύτηκε! Όταν πήγα πάλι να ζητήσω το λόγο από τον μαλάκα, 2-3 συμπαίκτες μου, μού έλεγαν "calm down, calm down" γιατί όπως αποκάλυψαν αργότερα, "φαινόμουν πολύ σοβαρός" και φοβούνταν ότι θα άρχιζα καυγά. Ε, μετά έκανα κι ένα τάκλινγκ που το είδαν και το φοβήθηκαν (οι αντίπαλοι) και οι φωνές των αντιπάλων τώρα λέγανε "5 λεπτά έχουμε ακόμα, έλα να τελειώνουμε". Πάντως τώρα που το σκέφτομαι, το ξυρισμένο/κοντοκουρεμένο κεφάλι μου, τα γένια (που ευτυχώς ξαναμεγάλωσαν και θα με προστατεύουν από το κρύο), το γεγονός ότι είμαι "hairy like an animal" (όπως πολύ σωστά παρατήρησε μια μαστουρωμένη στριπτιτζού το Σάββατο το βράδυ), καθώς και η συσσωρευμένη ποδοσφαιρική ενέργεια, αποτέλεσμα της έλειψης γυναικείας συντροφιάς, ίσως βγάζουν προς
τα έξω μια πιο άγρια εικόνα αυτού του τρυφερού, στοργικού πλάσματος που πραγματικά είμαι...

Στο τέλος της βραδιάς το χαρβαρντιανό πουλμανάκι (www.uos.harvard.edu/transportation/shu.shtml) ήρθε -κατά παραγγελία-και μας πήρε, πηγαίνοντάς τους άλλους στα σπίτια τους και εμένα στο γραφείο όπου βρίσκομαι ακόμα προσπαθώντας να τελειώσω αυτή την ιστορία ελληνισμού-αντρίλας-αδρεναλίνης. Ο οδηγός πέρασε τουλάχιστον 3 κόκκινα φανάρια, ο Κληφ με κοιτούσε τρομαγμένος, εγώ απαντούσα "καλά κάνει, άδειος είν'ο δρόμος" και μετά από καιρό βρήκα κοινό έδαφος ανάμεσα σε Ελλάδα και Αμερική.

Κλείνω λέγοντας πως το 5x5 στην Αμερική είναι σαφώς προτιμότερο από τα το της Ελλάδος. Οι λόγοι είναι 3:

1. Σε γενικές γραμμές δεν παίζουν καλό ποδόσφαιρο (και λογικό δεν είναι?) οπότε είναι ευκολότερο να νικήσεις
   
2. Σε έναν τέτοιο αγώνα μπορείς να εκτονώσεις όλα τα αντιαμερικανικά αισθήματά σου
3. Μπορείς να βρίσεις ΟΣΟ ΘΕΣ (αρκεί να είναι στα ελληνικά). Πράγματι, όταν σε μια φάση του αγώνα μου ξέφυγαν κάτι λεξούλες(...), συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν καταλαβαίνει, συνεπώς την επόμενη φορά έχω να στολίσω πολύ κόσμο...