Γυναίκα από τον τόπο σου...

Όλοι σχεδόν έχουμε δει το "Γάμος αλά ελληνικά" (my big fat Greek wedding αγγλιστί). Από τους Έλληνες θεατές, άλλοι το βρήκαν χαριτωμένο κι αστείο, ενώ κάποιοι άλλοι το θεώρησαν προσβλητικό. Και για να τερματίσω την εισαγωγή, θα πω ότι η πρώτη κατηγορία αποτελείτο από Έλληνες της Ελλάδας, ενώ η δεύτερη κατηγορία από Έλληνες της Αμερικής.
Η νοοτροπία της δεύτερης αυτής κατηγορίας, ευτυχώς και δυστυχώς, δεν απέχει και πολύ από τα όσα παρουσιάστηκαν στην ταινία, άποψη που μπορώ να υποστηρίξω με προσωπική εμπειρία...

Η κινέζα...
Η ιστορία ξεκίνησε -νομίζω- τον Δεκέμβρη όταν γνώρισα μια κινεζούλα κεχαριτωμένη σε πάρτυ ενός φίλου, αμέσως μετά το πέρας του οποίου άρχισα να αναρωτιέμαι αν ενδιαφέρομαι για τη συγκεκριμένη κοπέλα και αν αξίζει τον κόπο να την γνωρίσω καλύτερα. Έπειτα από λίγες ημέρες -και πολύ σκέψη- αποφάσισα να το ψιλοκυνηγήσω κι αν δω ότι τραβάει και γουσταριζόμαστε (πρώτο πληθ. του ρήματος: γουσταρίζομαι) τότε έχει καλώς, αλλιώς... έχει κι αλλού κινέζες.
Τέλοσπάντων, πέρασε ο καιρός, βρεθήκαμε μια φορά, κάναμε και μία βόλτα ψάχνοντας το ποτάμι, τελικά το βρήκαμε (μας πήρε γύρω στο μισάωρο αντί για 5 λεπτά), περπατήσαμε, τα είπαμε, αλλά δεν νομίζω ότι κάποιος από τους 2 μας συγκινήθηκε ιδιαίτερα με τον άλλον, καθώς ένας Έλληνας ελληνάρας με εξαιρετικά ανεπτυγμένη μεν, αμφιλεγόμενη δε, αίσθηση του χιούμορ, δύσκολα βρίσκει το ταίρι του σε μια κοπέλα με κινεζικά γονίδια (λόγω γονέων), γερμανική νοοτροπία (λόγω μόνιμης κατοικίας) και αγγλική προφορά (λόγω πανεπιστημιακής μόρφωσης). Συνεπώς, κάπου εκεί έπρεπε να είχε τελειώσει η ιστορία, όμως εγώ σκέφτηκα "μία ίσον καμμία" και προσπάθησα να ξαναβγώ μαζί της, αγοράζοντας μάλιστα και κάτι μπισκοτάκια "έτσι για να τη γλυκάνω". Η δεύτερη βόλτα όμως δεν ήρθε ποτέ, τα μπισκότα κατέληξαν να ευφραίνουν τον δικό μου ουρανίσκο (Pepperidge Farm, Milano Orange, γαμάτα! ) και εγώ προσπαθούσα να βρω τι έφταιξε. Ίσως το γεγονός πως κατά την αναζήτηση του ποταμού, εγώ μπούκαρα σε μια αυλή που δεν ήξερα τι είναι και μετά βρεθήκαμε να ρωτάμε το φρουρό για το πως θα φτάσουμε στην ακτή, ίσως πάλι, ότι εκεί που μιλούσαμε για τις χώρες μας (Ελλάδα-Γερμανία) περάσαμε μπροστά από μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, και εγώ με το που είδα το βιβλίο "The third Reich" της έδειξα τον τεράστιο αγκυλωτό σταυρό στο εξώφυλλο, αναφωνώντας με έκπληξη "Νά και κάτι γερμανικό!" (ατάκα που μόνο εγώ και ο Μπόμπ ο Σφουγγαράκης θα μπορούσαμε να ξεστομίσουμε..).
Στην τελική δεν ξέρω τι από τα παραπάνω έφταιξε και μάλλον ούτε θα το μάθω, αλλά δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, αφού είμαι σίγουρς πως θα το ξεπεράσω.

...στους κινέζους!
Και αφού όλη η ιστορία με την κινέζα έχει λάβει χώρα (η έλλειψη αυτής, για να είμαστε ακριβείς), τότε πέφτει το τηλεφώνημα προς την ξαδέρφη (άλλο σόϊ αυτό) στην Καλιφόρνια. Αφού ευχηθήκαμε τα χρόνια πολλά και δώσαμε εκατέρωθεν χαιρετίσματα σε όλους, ήρθε και η αναπόφευκτη ερώτηση, που από'δω και στο εξής θα γίνεται όλο και πιο πιεστική μιας και πλησιάζω τα 25 και κάθε μέρα πλέον μετράει αντίστροφα (τουλάχιστον στο μυαλό ορισμένων ανθρώπων) και εγώ παραμένω εργένης, χωρίς έναν ώμο να κλάψω, χωρίς ένα παγκάκι να κάτσω από κάτω, χωρίς έναν άνθρωπο να βάλει αλάτι στα μακαρόνια που εγώ ξεχνάω ανάλατα, κ.τ.λ., κ.τ.λ... Τέσπα, η ερώτηση είχε ως εξής: "Τί κάνεις Πάνο, βρήκες κανά κοριτσάκι?" και τότε εγώ έδωσα τη λάθος απάντηση: "Να μωρέ, κάτι παιζόταν με μια κινέζα αλλά..." και ξεκίνησε ο 'διάλογος' ο οποίος περιελάμβανε όλα τα είδη αντιδράσεων και επιχειρημάτων που θα μπορούσαν ίσως να με πείσουν να μείνω πιστός στις ελληνικές αξίες...
Το πρώτο είδος ήταν η αυθόρμητη απάντηση: "no, no, no, no, no, δεν θα κάνεις τέτοιο πράγμα". Μετά είχαμε το είδος της συμβουλής:"Σας ξέρω εσάς τους Κουρεταίους, αν βρείτε κάτι καλό κολλάτε και μετά δεν μπορείτε να ξεκολλήσετε". Βέβαια εγώ της είπα ότι "αν είναι καλό τότε γιατί να το αφήσεις?", αλλά η συζήτηση ήταν ούτως ή άλλως σουρεαλ, δεν υπήρχε λόγος να την γειώσω. Ύστερα είχαμε την επίκληση στην αυθεντία: "Άκου με κι εμένα, ξέρω που σου λέω: Άσε τις κινέζες στους κινέζους!". Μετά, αφού κι εγώ παρέμενα αμετανόητος, περάσαμε στις απειλές: "Αλίμονό σου, αλίμονό σου, έτσι και κάνεις κάτι τέτοιο". Όταν ούτε κι αυτό είχε αποτέλεσμα, η εξαδέλφη προχώρησε στο επόμενο στάδιο, την επίκληση στο συναίσθημα: "Ρε συ άμα το μάθει ο πατέρας σου..." (μόνο που δεν ξέρει ότι ο πατέρας μου είναι κουλ αναφορικά με το θέμα. Στο κάτω-κάτω, δική μου γυναίκα θα'ναι [αν είναι] εγώ δεν του'πα τίποτα όταν εκείνος διάλεγε τη δική του...). Τελευταίο πάντως και καλύτερο ήταν το στάδιο της εναλλακτικής πρότασης, που είχε ως εξής: "Άσε τις κινέζες ρε Πάνο, ξέρω εδώ μια κοπελίτσα πολύ καλή, πάρα πολύ καλή, πάει και στο πανεπιστήμιο στη νομική είναι γύρω στα 21, Ελληνίδα, πολύ καλή κοπέλα. Είναι κόρη μιας φίλης μου, την ξέρω καλά"...

Οι μελονντικές κινέζες
Τα παραπάνω, όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, δεν έπιασαν τόπο, και σήμερα που πήγαμε με έναν Κινεζοκαναδό και έναν Ταϊβανέζο για φαγητό σ'ένα κινεζικό εστιατόριο, εγώ ομολογώ πως έπαθα μουνόπλακα, αφού σε μιάμιση ώρα ανίχνευσα 3 ή 4 κινέζες "κατάλληλες προς βρώσιν" και όχι μόνο...
Επίσης, κατάφερα επιτέλους να μάθω τι σημαίνουν οι κραυγές "νίγκα, νίγκα" που βγάζει ο 'τσιλιμπουρδίζων' σινοκαθηγητής όταν μιλάει στο τηλέφωνο και νοιώθω πλέον πιο κοντά στην κουλτούρα των μελλοντικών πεθερικών μου...

Υ.Γ.1. Ο σινοκαθηγητής βρίσκεται τώρα σε ταξίδι στην Κίνα (συνολικής διάρκειας ενός μήνα) και συνεπώς στο προσεχές μέλλον δεν θα έχουμε ούτε "νίγκα-νίγκα" ούτε ροζ ιστορίες...
Υ.Γ.2 Συγγνώμη μάνα, κάπως έπρεπε να το μάθεις, μα δεν έχω τη δύναμη να στο πω απ'το τηλέφωνο. Είναι αλήθεια. Εδώ που ήρθα, οι πιθανότητες είναι πάνω από 70% να μπλέξω με κινέζα. Σκέψου μόνο ότι άλλοι πέφτουν στα ναρκωτικά, άλλοι γίνονται τζογαδόροι και άλλοι αδερφές. Εγώ μάλλον θα μπλέξω με κινέζα...