Η Σικελία είναι ελληνική...
Αχ Σικελία ελληνική,
της Φόρεστελ η χώρα,
πού έδιωξες τους βάρβαρους,
κι έλεύθερ' είσαι τώρα.....
"είναι τρελό το παιδί" πιθανόν να σκεφτήκατε, και δεν σας αδικώ καθόλου. Όμως δεν είμαι εγώ ο τρελός, δηλαδή όχι ακόμα... Αν συνεχίσω όμως να ακούω αυτά που ακούω, τότε οι προοπτικές μου λιγοστεύουν επικίνδυνα...
Ας ξεκινήσω όμως με μια επεξήγηση των όρων του ποιήματος:
Σικελία: αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας και το μεγαλύτερο νησί της μεσογείου με έκταση25,700 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 5 εκατομμύρια κατοίκους. Πρωτεύουσα, το Παλέρμο.
ελληνικός: ο ομιλών την ελληνική γλώσσα και έχων χριστιανικήν πίστην (συσχετισμός που ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια...)
Φόρεστελ: Η Άνν Φόρεστελ, η αμερικάνα συγκάτοικός μου. Διακρίνεται από ζωντάνια 80-χρονου, μυαλό 10-χρονου, ενώ η πραγματική της ηλικία είναι γύρω στα 50 ανθρώπινα χρόνια.
βάρβαροι: αυτοί οι άξεστοι που αντί για γλώσσα λένε βαρ-βαρ
ελεύθερη χώρα: χώρα που δεν έχει άξεστους, απολίτισους, βαρβάρους.
Ας συνεχίσω με την ανάλυση του ποιήματος:
Επισκέφθηκα μές στις γιορτές (παρένθεση: ποτέ δεν έμαθα πότε χρησιμοποιούνται τα 'μες' και 'μεσ') τον ξάδερφό μου Τζον στο New Jersey. Σε μια βόλτα μας σε mall (εδώ στην αμερική δύσκολα βρίσκεις κανονικό μαγαζί) έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ τρέντυ ρουχαλάκι που με την έκπτωση κόστιζε 44 προσανάμματα (προσάναμμα αποκαλείται το δολλάριο από τότε που η ισοτιμία ευρώ/δολ ξεπέρασε το 1.2ο. Το credit για την ιδέα πάει στον πατέρα μου που ανακάλυψε τον όρο όταν ήθελε να κάνει καζούρα στους ελληνοαμερικανούς συγγενείς του...). Συνεχίζουμε με την μπλούζα η οποία είχε ως εξής:
Καλή, κι ωραία, με μεγάλα γράμματα για τους μύωπες και το εθνόσημο για τους αγεωγράφητους. Επιστρέφω στη Βοστώνη και εκεί που κουβεντιάζουμε με την Αννούλα (υποκοριστικό = υποτιμιτικό) της λέω "Πήρα μια μπλούζα στο New Jersey, κάτσε να σου τη δείξω". Δείχνω λοιπόν το νέο μου απόκτημα και εισπράττω απάντηση από την Αννούλα, η οποία να σημειωθεί ότι γελούσε ψιλοειρωνικά:
"Πρέπει να έχει πολλούς Έλληνες εκεί στο New Jersey"...
Kaboom!
της Φόρεστελ η χώρα,
πού έδιωξες τους βάρβαρους,
κι έλεύθερ' είσαι τώρα.....
"είναι τρελό το παιδί" πιθανόν να σκεφτήκατε, και δεν σας αδικώ καθόλου. Όμως δεν είμαι εγώ ο τρελός, δηλαδή όχι ακόμα... Αν συνεχίσω όμως να ακούω αυτά που ακούω, τότε οι προοπτικές μου λιγοστεύουν επικίνδυνα...
Ας ξεκινήσω όμως με μια επεξήγηση των όρων του ποιήματος:
Σικελία: αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας και το μεγαλύτερο νησί της μεσογείου με έκταση25,700 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 5 εκατομμύρια κατοίκους. Πρωτεύουσα, το Παλέρμο.
ελληνικός: ο ομιλών την ελληνική γλώσσα και έχων χριστιανικήν πίστην (συσχετισμός που ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια...)
Φόρεστελ: Η Άνν Φόρεστελ, η αμερικάνα συγκάτοικός μου. Διακρίνεται από ζωντάνια 80-χρονου, μυαλό 10-χρονου, ενώ η πραγματική της ηλικία είναι γύρω στα 50 ανθρώπινα χρόνια.
βάρβαροι: αυτοί οι άξεστοι που αντί για γλώσσα λένε βαρ-βαρ
ελεύθερη χώρα: χώρα που δεν έχει άξεστους, απολίτισους, βαρβάρους.
Ας συνεχίσω με την ανάλυση του ποιήματος:
Επισκέφθηκα μές στις γιορτές (παρένθεση: ποτέ δεν έμαθα πότε χρησιμοποιούνται τα 'μες' και 'μεσ') τον ξάδερφό μου Τζον στο New Jersey. Σε μια βόλτα μας σε mall (εδώ στην αμερική δύσκολα βρίσκεις κανονικό μαγαζί) έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ τρέντυ ρουχαλάκι που με την έκπτωση κόστιζε 44 προσανάμματα (προσάναμμα αποκαλείται το δολλάριο από τότε που η ισοτιμία ευρώ/δολ ξεπέρασε το 1.2ο. Το credit για την ιδέα πάει στον πατέρα μου που ανακάλυψε τον όρο όταν ήθελε να κάνει καζούρα στους ελληνοαμερικανούς συγγενείς του...). Συνεχίζουμε με την μπλούζα η οποία είχε ως εξής:
"Πρέπει να έχει πολλούς Έλληνες εκεί στο New Jersey"...
Kaboom!Τη ρωτάω ξανά, μήπως παρεξήγησα, και ξαναεισπράττω:
"Λέω ότι για να πουλάνε μπλούζες Σικελίας, μάλλον ξέρουν ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες εκεί πέρα"....
Συνέρχομαι από το χτύπημα, και της λέω "Ξέρεις η Σικελία δεν είναι ελληνική...Στην Ιταλία βρίσκεται". Και μου λέει:
-"Για περίμενε, νησί δεν είναι?"
-"Ναι, νησί είναι"
-"Και δεν είναι στην Ελλάδα?"
-"όχι, δεν είναι στην Ελλάδα"
-"Α, μάλιστα"
Ίσως να τα μπέρδεψε γιατί οι αμερικάνοι ακούνε συχνά-πυκνά για τα greek islands. Ίσως, λέω, ίσως, όταν ακούει νησί να νομίζει ότι είναι ελληνικό. Την άλλη φορά με είχε ρωτήσει:
"Σε ποιό νησί είναι η Αθήνα"......
Έλεος δηλαδή, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!
Μετά όμως που τα ξανασκέφτηκα, αποφάσισα ότι δεν έχει νόημα να ασχολείται κανείς, ούτε να νευριάζει. Το να συζητάω σοβαρά με την Αννούλα είναι εξίσου ανούσιο με το να μαλώνεις καθυστερημένο...
Άσ'το να πάει άσ'το (που λέει και ο Πάριος). Δεν έχει νόημα.
Αλλά τώρα που τα γράφω, κάπου δεν μου κάθεται καλά. Γιατί σκέφτομαι, "ρε πούστη, τέτοιοι ψηφίζουν για τον πλανητάρχη, αυτοί αποφασίζουν (αμεσο-εμμέσως) το μέλλον της ανθρωπότητας"?
Η γυναίκα, μού είχε πει την άλλη φορά ότι στο Ιράκ ο αμερικανικός στρατός τα πάει πολύ καλά, απλά δεν έχουν αρκετούς στρατιώτες...
ΓΙΑΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!
Τέλοσπάντων, και επειδή εγώ ο μεγάλος διανοητής πρέπει να σας αφήσω τώρα γιατί θα πάω σινεμά να δω το Rocky IV, θα κλείσω παρουσιάζοντας το "κουμπί" της Αννούλας. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τα ετοιματζίδικα μπισκότα που πουλάνε σε κάτι μαρκέτες για χονδρέμπορους. Επειδή η Αννούλα δεν έχει κάρτα για το μαγαζί, της φέρνω εγώ όποτε γυρίζω από το Stamford και έτσι (εξ) αγοράζω την φιλοξενία και την καλή της διάθεση....


Πάνω: Τα μπισκότα που κάνουν την Αννούλα να νοιώθει καταϋποχρεωμένη, και την ωθούν να μου αγοράζει ντοματάκια ως ανταπόδοση...
Τι, να πεις...Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων και δη των αμερικανών...
Υ.Γ. :
Αχ Σικελία ελληνική,
της Φόρεστελ η χώρα,
πού έδιωξες τους βάρβαρους,
κι έλεύθερ' είσαι τώρα.....
"Λέω ότι για να πουλάνε μπλούζες Σικελίας, μάλλον ξέρουν ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες εκεί πέρα"....
Συνέρχομαι από το χτύπημα, και της λέω "Ξέρεις η Σικελία δεν είναι ελληνική...Στην Ιταλία βρίσκεται". Και μου λέει:
-"Για περίμενε, νησί δεν είναι?"
-"Ναι, νησί είναι"
-"Και δεν είναι στην Ελλάδα?"
-"όχι, δεν είναι στην Ελλάδα"
-"Α, μάλιστα"
Ίσως να τα μπέρδεψε γιατί οι αμερικάνοι ακούνε συχνά-πυκνά για τα greek islands. Ίσως, λέω, ίσως, όταν ακούει νησί να νομίζει ότι είναι ελληνικό. Την άλλη φορά με είχε ρωτήσει:
"Σε ποιό νησί είναι η Αθήνα"......
Έλεος δηλαδή, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!
Μετά όμως που τα ξανασκέφτηκα, αποφάσισα ότι δεν έχει νόημα να ασχολείται κανείς, ούτε να νευριάζει. Το να συζητάω σοβαρά με την Αννούλα είναι εξίσου ανούσιο με το να μαλώνεις καθυστερημένο...
Άσ'το να πάει άσ'το (που λέει και ο Πάριος). Δεν έχει νόημα.
Αλλά τώρα που τα γράφω, κάπου δεν μου κάθεται καλά. Γιατί σκέφτομαι, "ρε πούστη, τέτοιοι ψηφίζουν για τον πλανητάρχη, αυτοί αποφασίζουν (αμεσο-εμμέσως) το μέλλον της ανθρωπότητας"?
Η γυναίκα, μού είχε πει την άλλη φορά ότι στο Ιράκ ο αμερικανικός στρατός τα πάει πολύ καλά, απλά δεν έχουν αρκετούς στρατιώτες...
ΓΙΑΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!Τέλοσπάντων, και επειδή εγώ ο μεγάλος διανοητής πρέπει να σας αφήσω τώρα γιατί θα πάω σινεμά να δω το Rocky IV, θα κλείσω παρουσιάζοντας το "κουμπί" της Αννούλας. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τα ετοιματζίδικα μπισκότα που πουλάνε σε κάτι μαρκέτες για χονδρέμπορους. Επειδή η Αννούλα δεν έχει κάρτα για το μαγαζί, της φέρνω εγώ όποτε γυρίζω από το Stamford και έτσι (εξ) αγοράζω την φιλοξενία και την καλή της διάθεση....
Πάνω: Τα μπισκότα που κάνουν την Αννούλα να νοιώθει καταϋποχρεωμένη, και την ωθούν να μου αγοράζει ντοματάκια ως ανταπόδοση...
Τι, να πεις...Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων και δη των αμερικανών...
Υ.Γ. :
Αχ Σικελία ελληνική,
της Φόρεστελ η χώρα,
πού έδιωξες τους βάρβαρους,
κι έλεύθερ' είσαι τώρα.....





0 Comments:
Post a Comment
<< Home