Βδομάδα των παθών και των σουρεαλισμών
Τη στιγμή αυτή την περίμενα πολύ καιρό (έτσι μου φάνηκε δηλαδή).
Η στιγμή που μπορώ ξανά να γράψω τις εμπειρίες μου στο blog είναι συνώνυμο του ελεύθερου χρόνου. Και ο συνδυασμός των λέξεων "ελεύθερος" + "χρόνος" συνήθως θεωρείται σχήμα οξύμωρο στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ας περιγράψω όμως όλα τα πάθη και τους σουρεαλισμούς που βίωσα τις τελευταίες 5 ημέρες (απίστευτο, μόνο 5 μέρες? νόμιζα ότι πέρασε τουλάχιστον ένας μήνας...)
Πάθος πρώτο: το διαγώνισμα για τις Advanced Digital Communications.
Το συγκεκριμένο μάθημα γνωρίζαμε από την αρχή του εξαμήνου ότι περιελάμβανε 3 quiz (έτσι λένε εδώ τα μίνι διαγωνίσματα -διάρκειας 1 ώρας και 23 λεπτών- που γράφουμε κατά τη διάρκεια του εξαμήνου σε ύλη μη επικαλυπτόμενη). (παρένθεση 2: Το μάθημα αυτό ήταν που προκάλεσε πριν λίγο καιρό τα αισθήματα μικρομεσαίας απογοήτευσης). Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν ότι το τελευταίο διαγώνισμα θα ήταν 'take home quiz'. Αυτό σημαίνει ότι με το πέρας της τελευταίας διάλεξης (τι γράφω ο ποιητής...) ο καθηγητής μας έδωσε τα διαγωνίσματα λέγοντας "Πάρτε τα και λύστε τα. Μέρα παράδοσης η Τετάρτη (δηλαδή χτές)". Μας είπε ακόμη, η αντιγραφή και η ανταλλαγή απόψεων δεν επιτρέπεται. "Αν είναι να αντιγράψετε, κάντε το από κάποιον που σίγουρα έχει σωστές απαντήσεις. Τότε δεν θα μπορέσω να αφαιρέσω βαθμούς από κανέναν. Αν όμως βρω τα ίδια λάθη σε διαφορετικά γραπτά, τότε...[σας γάμησα]". Το τελευταίο δεν το είπε αλλά το καταλάβαμε. Γιατί όμως αποτελεί πάθος το διαγώνισμα?
Λόγος 1. Γιατί τα θέματα ήταν psilochibukia (διαβάζει κι η μάνα μου το μπλογκ και δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα) και για να τεκμηριώσω το παραπάνω θα πω ότι κάποιες λύσεις στα θέματα δεν υπήρχαν ούτε καν στο βιβλίο! Κάποιες απαντήσεις τις βρήκα σε άλλα βιβλία του Τούρκου και του Σπάιντερμαν που κλέβω τα βράδια όταν αυτοί κοιμούνται, τα οποία είναι γραμμένα από πιο χαρισματικούς συγγραφείς [για την ιστορία, ο συγγραφέας ήταν Έλληνας, το όνομα Proakis λέει πολλά στους σχετικούς]
Λόγος 2. Γιατί η βαθμολογία εδώ, είναι σχετική και όχι απόλυτη. Με λίγα λόγια αν ο καλύτερος βαθμός σε ένα διαγώνισμα είναι 92 στα 100, τότε αν εγώ γράψω από 92 μέχρι 82 τότε ο βαθμός μου είναι έι (Α), αν γράψω από 82 μέχρι 72, τότε παίρνω μπι (Β), αν γράψω από 72 μέχρι 62 τότε παίρνω τον πούλο (C), και πάει λέγοντας με τον βαθμό να κατεβαίνει ανά 10 πόντους. Το πρόβλημα επίσης είναι εκείνος ο ξανθός αμερικάνος -μάλλον- φοιτητής που γράφει σχεδόν πάντα τον καλύτερο βαθμό. Ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος, είναι ρομπότ, έρχεται στις διαλέξεις τελευταίος, φεύγει πρώτος και δεν μιλάει ποτέ και σε κανέναν. Ποτέ όμως! Ένα εξάμηνο τώρα δεν έχει απευθύνει το λόγο ούτε μία φορά σε κανέναν συμφοιτητή του. Ούτε έχει ρωτήσει ποτέ τίποτα. Η φωνή του δεν ξέρουμε πως είναι. Το email του δεν το έχουμε (την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι στέλνουμε μεταξύ μας καμιά ερώτηση). Επίσης διαβάζει από άλλα βιβλία, και ουχί από αυτό που μας πρότεινε ο καθηγητής, και εγώ με τον Μοχάμεντ υποψιαζόμαστε ότι αυτός γράφει τον καλύτερο βαθμό. Τελοσπάντων, ο άνθρωπος αυτός μου σπάει τα νεύρα και πολύ θα ήθελα κι εγώ σε ανταπόδοση να του σπάσω τα μούτρα μια νύχτα με φεγγάρι. Το πρόβλημα λοιπόν με αυτό το ανθρωποειδές (δεν αξίζει να λέγεται άνθρωπος) είναι ότι θα έγραφε σίγουρα 100/100 οπότε κι εγώ με τη σειρά μου ήμουν αναγκασμένος να λύσω τόσα θέματα ώστε να εξασφαλίσω τουλάχιστον 90/100 αν ήθελα να έχω στον ήλιο μοίρα. Γιατί μέχρι στιγμής ο σχετικός βαθμός μου είναι 84/100 (όπου ο καθηγητής έχει τοποθετήσει στο 99/100 τον καλύτερο φοιτητή) συνεπώς είμαι στα όρια του μπι (Β).
Αποτέλεσμα: Μ'αυτά και μ'αυτά οι μέρες περνούσαν και λύναμε με τον Μοχάμεντ περίπου ένα θέμα ανά μέρα. Πράγματι, το παλέψαμε πολλές ώρες (και χάσαμε αρκετές ώρες ύπνου). Στο τέλος θεωρήσαμε ότι οι απαντήσεις μας είναι αρκετά λογικές και το δώσαμε με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο...
Και ενώ περιμέναμε και μια παρουσίαση για τις αρχές Ιανουαρίου που-λογικά- θα μας ανέβαζε λίγο το μέσο όρο, ο καθηγητής (ο οποίος παίζει να είναι Σλοβένος και όχι Σέρβος) μας ενημέρωσε μέσω μέιλ ότι ένα οικογενειακό πρόβλημα υγείας αλλάζει τα πλάνα και χάνουμε την ευκαιρία μας. Δις ιζ δι έντ, μάι όνλι φρέντ, δι έντ. Ότι έγινε, έγινε λοιπόν και ένα μάθημα περνά στην ιστορία...
Υ.Γ. Συνειδητοποιώ ότι είναι αδύνατο να γράψω όλα τα πάθη μονομιάς, οπότε τα γεγονότα θα περιγραφούν σε περισσότερα του ενός ποστ.
Η στιγμή που μπορώ ξανά να γράψω τις εμπειρίες μου στο blog είναι συνώνυμο του ελεύθερου χρόνου. Και ο συνδυασμός των λέξεων "ελεύθερος" + "χρόνος" συνήθως θεωρείται σχήμα οξύμωρο στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ας περιγράψω όμως όλα τα πάθη και τους σουρεαλισμούς που βίωσα τις τελευταίες 5 ημέρες (απίστευτο, μόνο 5 μέρες? νόμιζα ότι πέρασε τουλάχιστον ένας μήνας...)
Πάθος πρώτο: το διαγώνισμα για τις Advanced Digital Communications.
Το συγκεκριμένο μάθημα γνωρίζαμε από την αρχή του εξαμήνου ότι περιελάμβανε 3 quiz (έτσι λένε εδώ τα μίνι διαγωνίσματα -διάρκειας 1 ώρας και 23 λεπτών- που γράφουμε κατά τη διάρκεια του εξαμήνου σε ύλη μη επικαλυπτόμενη). (παρένθεση 2: Το μάθημα αυτό ήταν που προκάλεσε πριν λίγο καιρό τα αισθήματα μικρομεσαίας απογοήτευσης). Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν ότι το τελευταίο διαγώνισμα θα ήταν 'take home quiz'. Αυτό σημαίνει ότι με το πέρας της τελευταίας διάλεξης (τι γράφω ο ποιητής...) ο καθηγητής μας έδωσε τα διαγωνίσματα λέγοντας "Πάρτε τα και λύστε τα. Μέρα παράδοσης η Τετάρτη (δηλαδή χτές)". Μας είπε ακόμη, η αντιγραφή και η ανταλλαγή απόψεων δεν επιτρέπεται. "Αν είναι να αντιγράψετε, κάντε το από κάποιον που σίγουρα έχει σωστές απαντήσεις. Τότε δεν θα μπορέσω να αφαιρέσω βαθμούς από κανέναν. Αν όμως βρω τα ίδια λάθη σε διαφορετικά γραπτά, τότε...[σας γάμησα]". Το τελευταίο δεν το είπε αλλά το καταλάβαμε. Γιατί όμως αποτελεί πάθος το διαγώνισμα?
Λόγος 1. Γιατί τα θέματα ήταν psilochibukia (διαβάζει κι η μάνα μου το μπλογκ και δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα) και για να τεκμηριώσω το παραπάνω θα πω ότι κάποιες λύσεις στα θέματα δεν υπήρχαν ούτε καν στο βιβλίο! Κάποιες απαντήσεις τις βρήκα σε άλλα βιβλία του Τούρκου και του Σπάιντερμαν που κλέβω τα βράδια όταν αυτοί κοιμούνται, τα οποία είναι γραμμένα από πιο χαρισματικούς συγγραφείς [για την ιστορία, ο συγγραφέας ήταν Έλληνας, το όνομα Proakis λέει πολλά στους σχετικούς]
Λόγος 2. Γιατί η βαθμολογία εδώ, είναι σχετική και όχι απόλυτη. Με λίγα λόγια αν ο καλύτερος βαθμός σε ένα διαγώνισμα είναι 92 στα 100, τότε αν εγώ γράψω από 92 μέχρι 82 τότε ο βαθμός μου είναι έι (Α), αν γράψω από 82 μέχρι 72, τότε παίρνω μπι (Β), αν γράψω από 72 μέχρι 62 τότε παίρνω τον πούλο (C), και πάει λέγοντας με τον βαθμό να κατεβαίνει ανά 10 πόντους. Το πρόβλημα επίσης είναι εκείνος ο ξανθός αμερικάνος -μάλλον- φοιτητής που γράφει σχεδόν πάντα τον καλύτερο βαθμό. Ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος, είναι ρομπότ, έρχεται στις διαλέξεις τελευταίος, φεύγει πρώτος και δεν μιλάει ποτέ και σε κανέναν. Ποτέ όμως! Ένα εξάμηνο τώρα δεν έχει απευθύνει το λόγο ούτε μία φορά σε κανέναν συμφοιτητή του. Ούτε έχει ρωτήσει ποτέ τίποτα. Η φωνή του δεν ξέρουμε πως είναι. Το email του δεν το έχουμε (την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι στέλνουμε μεταξύ μας καμιά ερώτηση). Επίσης διαβάζει από άλλα βιβλία, και ουχί από αυτό που μας πρότεινε ο καθηγητής, και εγώ με τον Μοχάμεντ υποψιαζόμαστε ότι αυτός γράφει τον καλύτερο βαθμό. Τελοσπάντων, ο άνθρωπος αυτός μου σπάει τα νεύρα και πολύ θα ήθελα κι εγώ σε ανταπόδοση να του σπάσω τα μούτρα μια νύχτα με φεγγάρι. Το πρόβλημα λοιπόν με αυτό το ανθρωποειδές (δεν αξίζει να λέγεται άνθρωπος) είναι ότι θα έγραφε σίγουρα 100/100 οπότε κι εγώ με τη σειρά μου ήμουν αναγκασμένος να λύσω τόσα θέματα ώστε να εξασφαλίσω τουλάχιστον 90/100 αν ήθελα να έχω στον ήλιο μοίρα. Γιατί μέχρι στιγμής ο σχετικός βαθμός μου είναι 84/100 (όπου ο καθηγητής έχει τοποθετήσει στο 99/100 τον καλύτερο φοιτητή) συνεπώς είμαι στα όρια του μπι (Β).
Αποτέλεσμα: Μ'αυτά και μ'αυτά οι μέρες περνούσαν και λύναμε με τον Μοχάμεντ περίπου ένα θέμα ανά μέρα. Πράγματι, το παλέψαμε πολλές ώρες (και χάσαμε αρκετές ώρες ύπνου). Στο τέλος θεωρήσαμε ότι οι απαντήσεις μας είναι αρκετά λογικές και το δώσαμε με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο...
Και ενώ περιμέναμε και μια παρουσίαση για τις αρχές Ιανουαρίου που-λογικά- θα μας ανέβαζε λίγο το μέσο όρο, ο καθηγητής (ο οποίος παίζει να είναι Σλοβένος και όχι Σέρβος) μας ενημέρωσε μέσω μέιλ ότι ένα οικογενειακό πρόβλημα υγείας αλλάζει τα πλάνα και χάνουμε την ευκαιρία μας. Δις ιζ δι έντ, μάι όνλι φρέντ, δι έντ. Ότι έγινε, έγινε λοιπόν και ένα μάθημα περνά στην ιστορία...
Υ.Γ. Συνειδητοποιώ ότι είναι αδύνατο να γράψω όλα τα πάθη μονομιάς, οπότε τα γεγονότα θα περιγραφούν σε περισσότερα του ενός ποστ.
posted by Kouretinho at 7:34 PM
1 Comments:
πες του φλωρου αυτου του αμερικανου να δωσει το e-mail του γιατι θα τον παρει κα θα τον σηκωσει και αμα λαηι πες του πως αν δεν ειναι συνεργασιμος θα βαλεις τον φιλο σου τον Μανο (επιθετο δεν σου δινω τωρα) να στειλει τρεις δικους τους και θα τον βρει η αστυνομια στις οχθες του Charles River!!!αντε με τον καραγκιοζη!!!!!!!
Post a Comment
<< Home