Το διαστημικό στυλό, ο γυναικοδάρτης και άλλες (αμερικάνικες) ιστορίες

Το διαστημικό στυλό
Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, λέει η ιστορία, προσπαθούσαν οι τότε υπερδυνάμεις να επινοήσουν-κατασκευάσουν όλα τα απαραίτητα αντικείμενα και γκάτζετς που θα χρειάζονταν οι αστροναύτες (ρωσιστί κοσμοναύτες). Ένα από τα αντικείμενα αυτά ήταν και το διαστημικό στυλό, το οποίο θα λειτουργούσε ακόμα και υπό συνθήκη έλλειψης βαρύτητας. Τι να κάνουν οι αμερικάνοι, κάθονται, σκέφτοναι, κάνουν brain storming, δαπανούν τεράστια ποσά για έρευνα, και τελικά τα καταφέρνουν. Φτιάχνουν το υπερ-στυλό που παραμένει γραφικό (!) ακόμα και στο διάστημα. Μπορεί να απαίτησε τεράστια ερευνητικά κονδύλια αλλά το αποτέλεσμα άξιζε, ήταν ένα σπουδαίο επίτευγμα της επιστήμης. Από την άλλη μεριά υπήρχαν και οι Ρώσοι που έπρεπε κι αυτοί να προμηθεύσουν τους κοσμοναύτες τους με τα απαραίτητα. Κανείς όμως δεν ήξερε ποιά ήταν η δική τους προσέγγιση.
Τελειώνει λοιπόν ο ψυχρός πόλεμος και οι δύο δυνάμεις, (μόνο η μία έχει παραμείνει υπερ-δύναμη, η άλλη μαζεύει τα κομμάτια της) μοιράζονται γνώσεις και εμπειρίες. Έρχεται φυσικά και η στιγμή που οι αμερικάνοι ρωτούν:
-Εμείς γ*μ*θ*κ*μ* να φτιάξουμε το διαστημικό στυλό. Εσείς πώς τα καταφέρατε?
Και οι Ρώσοι απαντούν:
-Εμείς χρησιμοποιούσαμε μολύβι!!.............................

Ας έρθουμε πάλι στα δικά μας. Από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς (που είναι τεράστιο, όπως κάθε τι αμερικανικό οφείλει να είναι) ψωνίζω συχνά-πυκνά. Λιγότερο συχνά = περισσότερα ψώνια. Μιά φορά λοιπόν που όλα σχεδόν στο σπίτι έχουν τελειώσει, πάω στη μαρκέτα (όπως κάθε ελληνοαμερικάνος οφείλει να το αποκαλεί) γεμίζω το καρότσι, αδειάζω το πορτοφόλι και ξεκινώ για το σπίτι. Σκέφτομαι: "αφού είναι τόσο βαριά τα πράγματα, ας πάρω το καρότσι μέχρι την άκρη του πάρκινγκ και το αφήνω εκεί" (σημείωση: εδώ τα καρότσια δεν απαιτούν κέρμα). Προχωράω προς την άκρη του πάρκινγκ και κάποια στιγμή λίγο πριν το τέλος, κολλάει η μία μπροστινή ρόδα. Σπρώχνω, τίποτα, ΣΠΡΩΧΝΩ, πάλι τίποτα, ΖΜΠΡΩΧΝΩ και πάλι τίποτα. Σιχτίρισα, έβρισα, γάμησα και κανά-δυο σπίτια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά πήρα τα πράγματα στα χέρια και πήγα σπίτι (κάνοντας 3 στάσεις σε 150 μέτρα).
Τί είχε γίνει? Αυτό είναι το ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας! Όπως πληροφορήθηκα (και αρχικά δεν πίστεψα, αλλά κατόπιν επιβεβαίωσα) τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ έχουν εγκαταστημένο ειδικό μηχανισμό που ανιχνεύει την απόσταση από το σούπερ μάρκετ και αυτόματα μπλοκάρει τη μία ρόδα όταν καταλάβει ότι απομακρύνεσαι πολύ...

Απίστευτο?

Κι όμως αληθινό.

Για ποιό λόγο δεν χρησιμοποίησαν τη μέθοδο με το κέρμα?
Για τον ίδιο λόγο που δεν χρησιμοποίησαν μολύβι...

Ο γυναικοδάρτης
Γυναικοδάρτης είναι αυτός που δέρνει την γυναίκα του. Και τι σχέση έχω εγώ μ'αυτό? Εγώ στο κάτω-κάτω δεν έχω και καμιά γυναίκα για να δείρω. Αυτή τη στιγμή όμως φοράω έναν! Ας μην καθυστερώ άλλο. Γυναικοδάρτης ή καλύτερα wife-beater λέγεται στην αγγλική κοινή, η φανέλα. Όχι όποιαδήποτε φανέλα αλλά η λευκή με το στενό τιραντάκι. Όπως με ενημέρωσε ο ξάδερφος, υπήρχε μεγάλη συσχέτιση με τους άνδρες (κυρίως των νότιων απολίτιστων αμερικανικών πολιτειών) που φορούσαν τέτοιες φανέλες, και ταυτόχρονα ήταν αμόρφωτοι, ανήκαν σε κατώτατα κοινωνικά στρώματα και χτυπούσαν τις γυναίκες τους. Στο τέλος της μέρας (at the end of the day) η απλή λευκή πολυαγαπημένη μου φανελίτσα (την οποία φόραγα το καλοκαίρι αντί για μπλούζα και το έπαιζα μούρη) αποκαλείται γυναικοδάρτης.



Τι να πει κανείς, μαύρη από του χρόνου...