Αναπάντεχο συναπάντημα...

Δεν είχα σκοπό να γράψω κι άλλο ποστ. Αλήθεια...
Έχω και πολύ δουλειά να κάνω για τις επόμενες μέρες...
Όμως σε κάποιον έπρεπε να μιλήσω, σε κάποιον να το πω. Και τώρα είναι 1:15 ξημερώματα Δευτέρας. Μόνο ο Στήβ είναι σίγουρα ξύπνιος, αλλά πού να τηλεφωνώ. Δεν είναι αντρίκια πράγματα αυτά. Τι να πάρω και να πω? "Βοήθεια Ποντίκι"? Δε λέει.
Ποντίκι? Μάλιστα ποντίκι. Πού?
Στον τρίτο όροφο
Σε κτίριο του '99
Στο Χάρβαρντ...

Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, είναι κι αυτό αληθινό. Εκεί που διάβαζα και νόμιζα ότι θα έλυνα μια άσκηση *$%*^, και καθώς είμαι συγκεντρωμένος, ανιχνεύω κίνηση στο γύρω χώρο. Αμέσως σκέφτομαι "κατσαρίδα!". Σηκώνω τα μάτια μου και κοιτάω, και βλέπω ένα γκρι πλάσμα του Θεού (από αυτά που μας κάνουν να αμβιβάλλουμε για την ύπαρξή Του) που μόλις είχε ξεμυτίσει πίσω από τους κάδους σκουπιδιών ανάμεσα στα γραφεία του Μεχμέτ και του Σπάιντερμαν (διδακτορικός ονόματι Peter Parker) να με κοιτάει κι αυτό.
Συνειδητοποιώ την κατάσταση, ξαφνιάζομαι (γιατί ομολογουμένως δεν το περίμενα) παραμιλάω ασυναίσθητα λέγοντας ένα περίεργο "ΧΑ!" από την έκπληξη, και τέλος σηκώνομαι να πάω προς το μέρος του. Όμως είναι αργά, το ποντίκι (ποντικάκι για την ακρίβεια, παραδέχομαι πως ήταν πολύ μικρό) έχει κάνει αναστροφή και βρίσκεται πάλι σε ασφαλή -για ποντίκια- μέρη.

Το μόνο που έχω να δηλώσω, είναι πως για μία ακόμη φορά συμβαίνουν πράγματα μη αναμενόμενα. Μόνο σήμερα, το πρόγραμμα περιελάμβανε:

• ποντίκια στο Χάρβαρντ,
  
• ρεμπέτικα στην Αμερική και πιο συγκεκριμένα εκτέλεση του "Τράβα ρε μάγκα" από αμερικάνα χαρβαρντιανή φοιτήτρια... (περισσότερες λεπτομέρεις σε επόμενο επεισόδιο του ιστολογίου)

Υ.Γ. Κι η απομυθοποίηση συνεχίζεται...