Μια μικρή χαλάρωση

Έπειτα από 4 (αν θυμάμαι καλά τον αριθμό τους) διαγωνίσματα που έπεσαν μαζεμένα πριν από 2 (αν θυμάμαι καλά) εβδομάδες, ήρθε μια "μεγάλη" -διάρκειας 2.5 ημερών- χαλάρωση. Αυτή περιελάμβανε ένα ταξιδάκι με το τρένο, το γρήγορο τρένο και μάλιστα στη Μπίζνες Κλάς, το οποίο χρειάστηκε δυόμιση ώρες για να φτάσει στον προορισμό το, το Stamford, CT (CT=Connecticut), όταν πριν από 10 χρόνια χρειαζόταν τέσσερις! Τι σου κάνει αυτή η τεχνολογία... Το ταξίδι περιελάμβανε επίσης διαμονή στη θεία, η οποία παρεμπιπτόντως έκανε την κράτηση -και την πληρωμή- του εισιτηρίου, γιατί (πολύ σωστά) φοβήθηκε ότι αν εγώ έβλεπα την τιμή του($100 η κάθε διαδρομή), τότε μάλλον δεν θα ταξίδευα...

Τέσπα, πήγα, έφαγα, είδα τα ξαδέρφια μου, έφαγα, πήγα για καφέ στην Αστόρια, έφαγα, γιορτάσαμε την μέρα των ευχαριστιών με τους υπόλοιπους Έλληνες-ιδιοκτήτες πιτσαριών, έφαγα, γενικά πέρασα καλά, και στο τέλος πήρα και 3 ταπεράκια φαί για το σπίτι...

Φωτογραφίες από Αστόρια!













Αριστερά: Σύνδεσμος Φιλάθλων Ολυμπιακός Πειραιώς (κανονικά ΟΣΦΠ εδώ ΣΦΟΠ) Δεξιά: Το "Opa! Opa! restaurant"















Αριστερά και δεξιά: φουλ του φραπέ, όπως λέμε φουλ του άσσου, ελληνικές εφημερίδες (το κυριακάτικο βήμα ήταν 5 ημερών) και πολύ αμπελοφιλοσοφία παρέα με τον ένα ξάδερφο, γνωστό και ως "john" (στα αγγλικά: τζοοοοοον, στα αμερικάνικα: τζαν, στα ελληνικά τζόν)



Το εσωτερικό του Athens Cafe, το οποίο πράγματι είχε την ατμόσφαιρα ελληνικής καφετέριας! Wirklich, Θύμιο, wirklich!





Οι καλές ημέρες όμως περάσαν' γρήγορα και όταν επέστρεψα σκεφτόμουν μόνο τις επικείμενες εργασίες. Από Σάββατο έως και χτες Πέμπτη προσπαθούσα να τελειώσω την δεύτερη εμαϊτιανή μου εργασία, η οποία τελικά απαίτησε αρκετό από τον ύπνο μου. Στο τέλος ο βοηθός του καθηγητή έδωσε μια παράταση 7 ωρών, (τι γενναιοδωρία Θεέ μου!) αλλά εγώ την τελευταία ημέρα προτίμησα να παρακολουθήσω μια ομιλία από τον πρώην πρέσβη της Σερβίας στις ΗΠΑ και νυν δήμαρχο του Βελιγραδίου με θέμα την μετα-Μιλόσεβιτς εποχή. Με τρεις λέξεις: άξιζε τον κόπο! Είχα πολύ καιρό να ακούσω κάποιον τόσο χαρισματικό ομιλητή. 50 περίπου λεπτά μιλούσε, χωρίς σημειώσεις, με λόγο που παρουσίαζε συνοχή, συνέχεια, και κατανοησιμότητα (υπάρχει τέτοια λέξη?). Μετά συνέχισα την εργασία μέχρι τη στιγμή που ο Στηβ και ο Κλιφ μου πρότειναν να πάμε για ping-pong σε ένα νέο τραπέζι που ανακάλυψαν. Το τραπέζι "τα σπάει", σχεδόν ότι και να κάνεις, δεν χάνεις την μπαλιά, και μετά από 2 μέρες δοκιμών, με περηφάνια μπορώ να πω ότι ΈΧΩ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΣΤΟ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ ΔΥΟ (2) ΚΙΝΕΖΟΥΣ... Χωρίς περηφάνια όμως θα πω ότι καθυστέρησα 13 ώρες να παραδώσω την εργασία...
Ύστερα από την παράδοση, δεν είχα μυαλό και όρεξη για πολλά. Πήγα σπίτι, πήγα σούπερ μάρκετ για shoppin therapy (μάλιστα πλησίασα το ατομικό ρεκόρ μου, αφού ξόδεψα $44,40) και μετά πήγα για ύπνο στο κανονικό μου κρεβάτι και όχι στο εργαστήριο όπως είχε γίνει την προηγούμενη...Κοιμήθηκα από τις 8 το βράδυ μέχρι τις 8 το πρωί, και αν δεν είχα μάθημα στις 9 μάλλον θα κοιμόμουν περισσότερο. (Αυτή η εργασία παρουσίασε τελικά πολλά κοινά με την πενταήμερη...). Τέσπα, τώρα είναι Παρασκευή, όλα είναι χαρμόσυνα, όχι λόγω Χριστουγέννων (καλό μήνα παρεμπιπτόντως) αλλά επειδή ο Βέλγος φίλος μου ο F-X (άλλο ένα θύμα της παγκοσμιοποίησης, του οποίου το δύσκολο όνομα Francois-Xavier, αντιστάθηκε μεν, μετατράπηκε σε F-X δε...) κανονίζει πάρτυ σήμερα για να γιορτάσει τα προχτεσινά γενέθλιά του (τώρα που το λέμε, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα γενέθλια γράφονται με ένα 'ν').

Αυτά από το Αμέρικα, και τώρα που έχω φωτογραφική μηχανή (γιατί επιτέλους 'δανείστηκα' 2 επαναφορτιζόμενες μπαταρίες από τα ποδοσφαιρο-ρομποτάκια που κάθονται ακριβώς έξω από το γραφείο μου) θα μπορέσω να δείξω και φωτογραφίες εκτός από δείγματα γραφής.