Παθών και σουρεαλισμών συνέχεια (4/n)

Και περνάμε στο αποκορύφωμα των παθών.
Πάθος τρίτο: η πρώτη παρουσίαση της Πέμπτης. επρόκειτο για το μάθημα Θεωρία Πληροφορίας (φούλ μαθηματικά για την ακρίβεια) για το οποίο, είχαμε αναλάβει, όπως όλοι οι άλλοι φοιτητές, να διαβάσουμε ένα paper που δεν είχαμε διδαχθεί στα πλαίσια του μαθήματος, και να το παρουσιάσουμε στους υπόλοιπους συμφοιτητές μας και στον καθηγητή.
Πολύ σοφά, όταν ήταν ο καιρός να διαλέξουμε την εργασία που θα παρουσιάζαμε, κοιτάξαμε μόνο τα paper που είχαν ένα αστεράκι μαθηματικής δυσκολίας (υπήρχαν εργασίες με 2 και με 3, που προκάλεσαν αρκετό γέλιο και καθόλου κέντρισμα ενδιαφέροντος). Το πρόβλημα ήταν ότι λόγω των παθών που έχουν ήδη αναφερθεί, είχε φτάσει η Τετάρτη και εγώ δεν είχα ακόμη τελειώσει ούτε την πρώτη ανάγνωση της εργασίας (παρεμπιπτόντως ήταν μια κλασική εργασία του Νόαμ Τσόμσκυ, για τα μοντέλα περιγραφής της αγγλικής γλώσσας, γραμμένη το 1956).
Τι να κάνουμε οι καψεροί (εγώ κι ο Κληφ), πήγαμε, αγοράσαμε τους καφέδες μας, γιατί αλλιώς δεν θα τη βγάζαμε καθαρή, και αρχίσαμε να διαβάζουμε το paper ώστε να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, ποιά ήταν τα βασικά σημεία του, και πόσο σχέση είχε με τη Θεωρία Πληροφορίας...

Αριστερά και δεξιά: Πώς ξεκινήσαμε. Ο Κλήφ που ετοιμάζεται να πιει τον πρώτο από τους 4 καφέδες.

Υ.Γ. Starbucks και μόνο starbucks, εδώ δεν βρίσκεις άλλους καφέδες...

Και η νύχτα προχωρούσε κάπως έτσι: Διαβάζαμε, καταλαβαίναμε, οι ώρες περνούσαν, συζητούσαμε, καταλήγαμε, οι ώρες περνούσαν, ετοιμάζαμε τις διαφάνειες, οι ώρες περνούσαν.
Χωρίς να το καταλάβουμε η ώρα πήγε εξίμιση, το μυαλό μου είχε γίνει πουρές, δεν μπορούσα να σκεφτώ και αποφάσισα να πάρω έναν υπνάκο στον αγαπημένο μου καναπέ στην άκρη του διαδρόμου. Έπειτα από 50 λεπτά ήμουν και πάλι ακμαίος, συνέχισα με την προετοιμασία της παρουσίασης και μέχρι τις 9 το πρωΐ είχαμε γράψει αμφότεροι τα τμήματα που μας αντιστοιχούσαν. Κάναμε και μια πρόβα τζενεράλε από τις 9 ως τις 10, και πήγαμε στο μάθημα που ξεκινούσε 10:07 (μην ξεχνάμε το ακαδημαϊκό επτάλεπτο). Τελικά η παρουσίαση πήγε πάρα πολύ καλά, ο καθηγητής φάνηκε πολύ ικανοποιημένος (καθώς και από τις διαφάνειες που είχαμε κλέψει ο Κληφ κι εγώ από το μάθημα που παρακολουθώ στο εμ-άι-τι) και στο τέλος παρακάλεσε όλους να κάτσουν πέραν της λήξης του μαθήματος στις 11:30 ώστε να μπορέσω να τελειώσω σαν άνθρωπος το τμήμα μου και να μην το βιάσω (ιά = γιά, ακούγεται βγιάσω).

Τέλος καλό πάντως, όλα καλά. Και τα συμπεράσματα ποικίλα. Πρώτον: μια ώρα ύπνου είναι αρκετή. Δεύτερον: πάντα υπάρχει χρόνος, αρκεί να μετράμε και τις νύχτες...