Παθών και σουρεαλισμών συνέχεια (3/n)

Το βράδυ της Τετάρτης (που αποδείχτηκε το κοπιαστικότερο μέχρι στιγμής) αφού είχαμε τελειώσει ότι ήταν να κάνουμε με τον Νεπαλέζο, και πριν ξεκινήσει το τρίτο πάθος (τι πάθος δηλαδή, μαρτύριο ήταν) αποφασίσαμε με τον Στηβ, τον κινεζοκαναδό, να πάμε να φάμε κάτι, αφού ξέραμε ότι η νύχτα ήταν ακόμη νέα (the night is still young). Πήγαμε λοιπόν στο φαγητάδικο THREE ACES, που βρίσκεται 3 λεπτά περπατητή απόσταση από τα γραφεία μας, και τότε ήταν που βίωσα τον δεύτερο σουρεαλισμό της εβδομάδος.
Σουρεαλισμός δεύτερος: ο Έλληνας μαγαζάτορας. Μπαίνουμε στους 3 άσσους, μαγαζί που δεν είχα ξαναπατήσει γιατί απ'έξω δεν φαινόταν και πολύ "εντάξει", αιφνιδιάζομαι αρχικά όταν βλέπω ένα Πάκμαν επιτραπέζιο από το 1981 να δουλεύει ακόμα, το ξεπερνάω, και πάμε με τον Στηβ να παραγγείλουμε. Καθώς ήταν αργά, ρωτάει ο Στήβ (Παρένθεση: ο διάλογος γράφεται σε αγγλικανικά, που είναι το αντίστοιχο του greeklish the other way round, αφού greek + english = greeklish τότε αγγλικά + ελληνικά = αγγλικανικά):
Στήβ: γουάτ ντου γιου χάβ?
Μαγαζ: Γουί χάβ πίτσες, γουί χαβ [..]
Εγώ: Άρ γιου γκρικ?
Μαγαζ: Γιές!
Εγώ: Κι εγώ.
Μαγαζ: Από πού είσαι ρε φίλε?
Εγώ: Από Αθήνα.
Μαγαζ: Αλήθεια ρε, από πού?
Εγώ: Από Παγκράτι.
Μαγαζ: Έλα ρε σοβαρά, από πού?
Εγώ: Κοντά στον Προφ. Ηλία
Μαγαζ: Έλα ρε, εγώ ξέρεις που έμενα?
Εγώ: Που?
Μαγαζ: Στην Αλκέτου!
ΝΤΟΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ. Ήμαρτον δηλαδή. Ήρθα στη Βοστώνη και βρήκα Έλληνα που έμενε 200 μέτρα μακριά απ'το σπίτι μου. Σουρεαλισμός πρώτου μεγέθους. Και για να καταλάβουν οι "Παγκρατιώτες" Βιβή και Γκωτιέ ποιά είναι η Αλκέτου, θα πω ότι είναι ο δρόμος που στρίβουμε αριστερά για το σπίτι μετά τον Μαρινόπουλο στη Φιλολάου.........

Τέσπα, παραγγείλαμε, πήραμε κάτι σάντουϊτς αμερικανικού μεγέθους, εγώ άρχισα να υπερασπίζομαι τον πατριώτη ότι το φαγητό του δεν είναι τόσο κακό όσο ακούγεται, αλλά κάποιος (εκεί στα ουράνια) με κοιτούσε και γελούσε, γιατί την επομένη το πρωί, αφού έφαγα το δεύτερο μισό του σάντουιτς (και αφού ξαναϋπερασπίστηκα την ποιότητα του φαγητού) βίωσα το πρωινότερο κόψιμο της ζωής μου (08:30 παρακαλώ). Δεν ξέρω, λέτε να έφταιγε η Sprite που με κέρασε? Τι να πω. Νέβερμάιντ...