Παθών και σουρεαλισμών συνέχεια (1/n)
Συνεχίζω με τα γεγονότα της εβδομάδας, αυτή τη φορά αναφερόμενος σε μια μορφή διασκέδασης. Για να μην περιγράφω εγώ περιγραφές άλλων, τις παρουσιάζω όπως μου ήρθαν:
The World Music Ensemble is a small group of musicians, dedicated to learning and performing traditional music from around the globe. This concert we will present our arrangements of everything from a bluegrass version of Amazing grace and traditional Klezmer tunes, to Old-time folk tunes, Persian and Greek music. We are lucky enough to again have VoiceLab (a graduate student A Cappella group) join us, as well as some wonderful soloists. We look forward to a fun concert. Reception, including food and drink, will follow. Free and open to the Public. For more information contact Alexis at kaushans@fas.harvard.edu or see our website at www.fas.harvard.edu/~dudley/fellows/music/worldmusic
Σουρεαλισμός πρώτος: το ρεμπέτικο.
Οι στενότεροι συμφοιτητές μου (κάτι σαν να λέμε η παρέα μου, μόνο που ο όρος δεν περιγράφει ακριβώς την κατάσταση) είχαν αποφασίσει να πάνε γιατί ο φίλος μας ο Μπέτας, (ναι, αυτός ο Πέρσης που είναι μυαλό στα μαθηματικά, φυσική κ.τ.λ.) θα έπαιζε Divaan ένα ιρανο-τουρκικό έγχορδο όργανο. Μου είχε πει ότι θα παρουσίαζαν και ένα ελληνικό τραγούδι, μόνο που ο τίτλος δεν μου θύμιζε τίποτα. Τέσπα, πήγαμε, καθήσαμε, κι ακούγαμε τις διάφορες μουσικές μέχρι που ήρθε κι η ώρα για το "Τράβα ρε μάγκα". Μια κοπελιά προχώρησε στο μικρόφωνο και έκανε την εισαγωγή, παρουσιάζοντας το θέμα και την ιστορία του τραγουδιού. Μίλησε για την αθηναία κοπέλα που μαθαίνει ότι ο πειραιώτης γκόμενός της την απατά (για την ακρίβεια έχει βουήξει ο κόσμος από το κέρατο) και μετά παρουσίασε τα λόγια της κοπέλας από το τετ-α-τετ του ζευγαριού ("έμαθα -απ'όλον τον κόσμο- ότι με απατάς γι'αυτό δεν σε θέλω άλλο, και μάλιστα έχω βρει κι εγώ νέο γκόμενο, έναν χασάπη από το Καλαμάκι"). Το κοινό γελούσε, εγώ συλλογιζόμουν "Τί να σκέφτονται άραγε οι ξένοι για την Ελλάδα όταν ακούνε τέτοια τραγούδια, είναι πολιτισμός τώρα αυτό το πράγμα?" και το τραγούδι ξεκινά.
Μέσα σε μια στιγμή ξύπνησαν μέσα μου όλες οι αναμνήσεις από ρεμπέτικα, κουτούκια, ούζα, ρακόμελα και λοιπές αλκοολικές κρεπάλες που συνδυάζονται πάντα με τέτοια μουσική, και ομολογώ πως το νοστάλγησα λιγάκι (το λιγάκι είναι ελεύθερη μεταβλητή, παίρνει διάφορες τιμές...). Επίσης, η τραγουδίστρια είχε κάνει τόσο καλή προετοιμασία, που παρότι δεν ήταν ελληνίδα, ήμουν σε θέση να καταλάβω τους στίχους!
Συνειδητοποιείτε το σουρεαλισμό της όλης κατάστασης? Έχω έρθει στην Αμερική του χάμπουργκερ, στο Χάρβαρντ της επισημότητας και ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να ακούει ρεμπέτικα τραγούδια καλοπαιγμένα και καλοτραγουδημένα από μια παρέα αμιγώς μη ελληνική...
Δηλαδή αν έλεγα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, πείτε μου ποιός θα το πίστευε!
Υ.Γ. "Τράβα ρε μάγκα και αλάνι, τράβα για το πασαλιμάνι"
The World Music Ensemble is a small group of musicians, dedicated to learning and performing traditional music from around the globe. This concert we will present our arrangements of everything from a bluegrass version of Amazing grace and traditional Klezmer tunes, to Old-time folk tunes, Persian and Greek music. We are lucky enough to again have VoiceLab (a graduate student A Cappella group) join us, as well as some wonderful soloists. We look forward to a fun concert. Reception, including food and drink, will follow. Free and open to the Public. For more information contact Alexis at kaushans@fas.harvard.edu or see our website at www.fas.harvard.edu/~dudley/fellows/music/worldmusic
Σουρεαλισμός πρώτος: το ρεμπέτικο.
Οι στενότεροι συμφοιτητές μου (κάτι σαν να λέμε η παρέα μου, μόνο που ο όρος δεν περιγράφει ακριβώς την κατάσταση) είχαν αποφασίσει να πάνε γιατί ο φίλος μας ο Μπέτας, (ναι, αυτός ο Πέρσης που είναι μυαλό στα μαθηματικά, φυσική κ.τ.λ.) θα έπαιζε Divaan ένα ιρανο-τουρκικό έγχορδο όργανο. Μου είχε πει ότι θα παρουσίαζαν και ένα ελληνικό τραγούδι, μόνο που ο τίτλος δεν μου θύμιζε τίποτα. Τέσπα, πήγαμε, καθήσαμε, κι ακούγαμε τις διάφορες μουσικές μέχρι που ήρθε κι η ώρα για το "Τράβα ρε μάγκα". Μια κοπελιά προχώρησε στο μικρόφωνο και έκανε την εισαγωγή, παρουσιάζοντας το θέμα και την ιστορία του τραγουδιού. Μίλησε για την αθηναία κοπέλα που μαθαίνει ότι ο πειραιώτης γκόμενός της την απατά (για την ακρίβεια έχει βουήξει ο κόσμος από το κέρατο) και μετά παρουσίασε τα λόγια της κοπέλας από το τετ-α-τετ του ζευγαριού ("έμαθα -απ'όλον τον κόσμο- ότι με απατάς γι'αυτό δεν σε θέλω άλλο, και μάλιστα έχω βρει κι εγώ νέο γκόμενο, έναν χασάπη από το Καλαμάκι"). Το κοινό γελούσε, εγώ συλλογιζόμουν "Τί να σκέφτονται άραγε οι ξένοι για την Ελλάδα όταν ακούνε τέτοια τραγούδια, είναι πολιτισμός τώρα αυτό το πράγμα?" και το τραγούδι ξεκινά.
Μέσα σε μια στιγμή ξύπνησαν μέσα μου όλες οι αναμνήσεις από ρεμπέτικα, κουτούκια, ούζα, ρακόμελα και λοιπές αλκοολικές κρεπάλες που συνδυάζονται πάντα με τέτοια μουσική, και ομολογώ πως το νοστάλγησα λιγάκι (το λιγάκι είναι ελεύθερη μεταβλητή, παίρνει διάφορες τιμές...). Επίσης, η τραγουδίστρια είχε κάνει τόσο καλή προετοιμασία, που παρότι δεν ήταν ελληνίδα, ήμουν σε θέση να καταλάβω τους στίχους!
Συνειδητοποιείτε το σουρεαλισμό της όλης κατάστασης? Έχω έρθει στην Αμερική του χάμπουργκερ, στο Χάρβαρντ της επισημότητας και ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να ακούει ρεμπέτικα τραγούδια καλοπαιγμένα και καλοτραγουδημένα από μια παρέα αμιγώς μη ελληνική...
Δηλαδή αν έλεγα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, πείτε μου ποιός θα το πίστευε!
Υ.Γ. "Τράβα ρε μάγκα και αλάνι, τράβα για το πασαλιμάνι"
posted by Kouretinho at 9:00 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home