Και πάλι μικρομεσαίοι...

Σήμερα ήρθε στα χέρια μου διορθωμένο το διαγώνισμα της Δευτέρας στο μάθημα Advanced Digital Communications. Για το συγκεκριμένο διαγώνισμα είχα πολλές φιλοδοξίες αφού το είχα (ολίγον-τι) λιώσει το αντικείμενο. Επίσης, ο καθηγητής ο ίδιος είχε πει ότι αυτή τη φορά το υλικό που είχαμε να διαβάσουμε ήταν πιο εύκολο από την προηγούμενη φορά.

20 ώρες -περίπου- διαβάσματος στο τριήμερο, κάλλος στο χέρι από την αντιγραφή τηλεπικοινωνιακών ασκήσεων (και ρωσικών ρημάτων), και όρεξη για να βελτιώσω επιτέλους τη μικρομεσαία απόδοσή μου. Εις μάτην!

Έρχεται ο καθηγητής και λέει: "Προσοχή, το διαγώνισμα είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο. Δεν περιμένω από κανέναν σας να το τελειώσει όλο! Ακόμη και εμένα μου πήρε παραπάνω από μιάμιση ώρα για να ετοιμάσω τις απαντήσεις...". Τον ρωτάω, πόσα από τα 4 θέματα περιμένει να γράψουμε. Απαντάει: "μάλλον 3. Ίσως 2 με 3" Αβάντι μαέστρο. Κι αρχίσαμε να γράφουμε.

Πρώτο θέμα ήταν να αποδείξουμε την χωρητικότητα του καναλιού Ζ (κατηγορία δυσκολίας θέματος: 'τσιμπούκι'). Επειδή μας είχε προειδοποιήσει για αυτό, το είχα λύσει με τον Μοχάμεντ την προηγούμενη μέρα. Μας πήρε 3 πίνακες για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα! Ξεκίνησα λοιπόν την άσκηση γράφοντας: "ξέρω από χτες την απάντηση που είναι τάδε και τώρα θα στην δείξω (κερατά)". Κάνω όλες τις πράξεις και μου βγαίνει κάτι διαφορετικό! DAMN! Τον Πούλο! με π κεφαλαίο. Ούτε σκέψη να ελέγξω τα αποτελέσματα.
Προχωράω στο 2. Γράφω-ξεγράφω λίγο θεωρία, λίγο ασκήσεις, πάει καλά. Πάω στο 3, διαβάζω γρήγορα, ο χρόνος έχει αρχίσει να πιέζει και νομίζω ότι ο κβαντισμός χρησιμοποιείται στην έξοδο και όχι στην είσοδο. Αποτέλεσμα? κάνω διαίρεση αντί για πολλαπλασιασμό. Συνεπώς, τον Πούλο (ξανά).
Προχωράω στο 4. Χρόνος πια, 10-12 λεπτά. Ξεκινάω, το σκέφτομαι, με παιδεύει, γράφω το a) γράφω το e) ξεκινάω το b) και εκεί κάπου όλα τελειώνουν. Το ρολόι έχει μετρήσει 1 ώρα και 23 λεπτά (γιατί εδώ οι διαλέξεις διαρκούν μιάμιση ώρα μείον το ακαδημαϊκό 7λεπτο = 1h 23min) και τα γραπτά παραδίδονται...

Σήμερα Τετάρτη έρχεται ο καθηγητής και λέει: "Μπράβο τα πήγατε περίφημα. Είμαι ευχαριστημένος. Βρέθηκε κι ένας από εσάς που έλυσε το πρώτο θέμα!" (ναι αυτός ήμουν εγώ. Μόνο που αν δεν είχα το αποτέλεσμα από την προηγούμενη θα σου'λεγα τι σκατά θα έγραφα...). Βέβαια λόγω του λάθος έχασα και 5 μονάδες έτσι να γουστάρουμε... Συνεχίζει ο Σέρβος (ο καθηγητής) και λέει: "κανείς από εσάς δεν πρόλαβε το 4". Τον ρωτάω "που κυμαίνονται οι βαθμοί?" και απαντάει"55 ο μικρότερος 72 ο μεγαλύτερος". "Πράγματι σκίσαμε, σκέφτομαι. Αν δεν είναι αυτό περίφημο, τότε τί είναι? "

Παίρνω τελικά τον βαθμό μου και βλέπω 58/100. Μπράβο μου, λέω. Διαπρέπω εδώ στο εξωτερικό, κάνω την πατρίδα περήφανη για τα τέκνα της.

Μετά από το αποτέλεσμα δεν είχα και πολύ όρεξη να παρακολουθήσω το μάθημα. Τρείς σκέψεις κυριαρχούσαν στο μυαλό μου:
1) Πρώτος στο χωριό ή δεύτερος στην πόλη?
2) ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ
3) Στο διάβολο, και πάλι μικρομεσαίος...

Πι.Ες. Σε ερώτηση του Μοχάμεντ "Μα είπατε ότι αυτή τη φορά το υλικό ήταν ευκολότερο. Γιατί?", ο καθηγητής έδωσε την κοκκαλοθραυστική απάντηση (απάντηση που σπάει κόκκαλα, λέξη δικής μου εμπνεύσεως, γιατί είμαι ΚΑΙ γλωσσοπλάστης) "είπα ότι το υλικό είναι εύκολο, όχι και το διαγώνισμα. Ξέρετε μπορώ να επινοήσω διαγωνίσματα οποιασδήποτε δυσκολίας, ανεξαρτήτως του υλικού..." Εκεί τουλάχιστον γέλασα :-)