Ο αλγόριθμος του σταυροκοπήματος

[Συνεχίζοντας την αφήγηση της Κυριακής]

Βρίσκομαι λοιπόν καθιστός στα στασίδια της Εκκλησίας και ηρεμώ με την αρμονία/μελωδία της βυζαντινής μουσικής (πλάκα-πλάκα δεν ήταν κι άσχημα, το προτείνω να πάτε κι εσείς). Παράλληλα με τις σκέψεις που έχουν ήδη περιγραφεί, έχω τα μάτια μου ανοιχτά και για κανά κοριτσάκι...Ο πρώτος 'στόχος' είναι μια 'μετριοπαθούσα νεαρά κυρία που παρακολουθεί μετά της οικογενείας αυτής' (λόγιος λόγος για να ταιριάζει με το θέμα). Δεύτερος 'στόχος' (και τελευταίος για αυτή την κυριακή) μία ψηλή, ξανθωπή ελληνοαμερικανή νταρντάνα με κάτι αφράτα, οικογενειακά βυζιά (αυτά που όταν τα βλέπεις θες να τα ζουλήξεις και να φωνάξεις 'Μανούλα μου') που αν την έβλεπε ο Μάκης θα έκανε πίου-πίου...

Συνεχίζω με την ίδια ευλάβεια μέχρι τη στιγμή που όλοι ξενικάνε να σταυροκοπιούνται... Εκείνη τη στιγμή, ναι, εκείνη τη στιγμή ήταν που βρέθηκα ξανά αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του παρελθόντως...Συνειδοτοποίησα ότι παρά τα 24 μου χρόνια, παρά τις χρόνιες προσπάθειες της μάνας μου και την ελληνορθόδοξη κουλτούρα του Αρσακείου (που προσέφερε μέχρι και πακέτο εσωτερικού παπά-εκκλησακίου για ιδιοχρησία), στάθηκε αδύνατο να μάθω πότε πρέπει να κάνω το σταυρό μου. Η δήλωση αυτή, εκτός από μια μορφή εξιλέωσης για το ατνιχριστιανικό μου παρελθόν, αποτελεί ταυτόχρονα και μια έκκληση προς όλους εσάς που διαβάζετε το κείμενο. Γιατί οι ερωτήσεις παραμένουν: πότε ξεκινάει κανείς το σταυροκόπημα, πότε τελειώνει, πόσες επαναλήψεις απαιτούνται, υπάρχουν κάποιες λέξεις κλειδιά που λειτουργούν ως έναυσμα, και γενικότερα τι ξέρουν οι άλλοι που δεν ξέρω εγώ?

Οι τύψεις βασάνιζαν τη συνείδησή μου και οι προσπάθειες να βρω τον αλγόριθμο του σταυροκοπήματος βασάνιζαν το μυαλό μου. Μετά από μιάμιση ώρα στον οίκο του Θεού κατέληξα σε έναν ψευδοκώδικα για το σταυροκόπημα που μάλλον θα πρέπει να μοιάζει κάπως έτσι:

action = [σταυροκοπήσου; μείνε ακίνητος; κοίτα βυζιά; προσευχήσου]; current_action;
previous_action;

while (inside church){
if (συνθήκη1){ //Σχόλιο: αυτή είναι η περίπτωση που απαιτείται σταυροκόπημα set current_action = action[1];
while(συνθήκη2)
act
}
else{ //Σχόλιο: αυτή είναι η περίπτωση που δεν απαιτείται σταυροκόπημα if (previous_action not equal to action[3]){
choose randomly between action[2], action[3], action[4]
while(χρονική περίοδος)
act;
}
elseif (previous_action equal to action[3]){
set current_action = previous_action while(χρονική περίοδος)
act;
}
}
set previous_action = current_action
}

Το πρόβλημα, όπως εύκολα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει, είναι ότι δεν γνωρίζω τι πρέπει να βάλω στις συνθήκες 1 και 2. Και χωρίς αυτές, ο πιστός δεν ξέρει ούτε πότε να ξεκινήσει, ούτε πότε να τελειώσει το σταυροκόπημα...Παρακαλώ λοιπόν όποιον μπορεί να βοηθήσει, να το κάνει, στέλνοντας κώδικα, ψευδοκώδικα, ή απλές ανθρώπινες περιγραφές των παραπάνω συνθηκών.


Αφού δεν γνώριζα τις συνθήκες που κάθε πραγματικός χριστιανός οφείλει να γνωρίζει, κάτι άλλο έπρεπε να κάνω. Και αυτό δεν ήταν άλλο από την -χρόνια τώρα- δοκιμασμένη συνταγή "Κάνε ότι κάνουν και οι άλλοι": Έβλεπα τους άλλους να σηκώνονται; σηκωνόμουν κι εγώ, κάθονταν οι άλλοι; καθόμουν κι εγώ. Ξεκινούσαν οι άλλοι σταυροκοπιούνται; το ίδιο κι εγώ! Και τα πράγματα πήγαιναν κατ'ευχήν. Μέχρι το σημείο που αποκαλύφθηκε η τραγική αδυναμία του συγκεκριμένου αλγορίθμου, που δεν είναι άλλη από την ανάγκη για οπτική επαφή... Ο εφιάλτης ξεκίνησε όταν από την όρθια στάση όλοι αποφάσισαν να καθίσουν. Ωραία λέω, και έπραξα το ίδιο. Τότε όμως ήταν που κατάλαβα ότι οι πιστοί δεν είχαν κάτσει στα στασίδια, αλλά είχαν σταθεί όλοι γονυπετείς και προσεύχονταν!

Κι όταν λέμε προσεύχονταν εννοούμε κεφάλι σκυφτό να ακουμπάει στα χέρια και μάτια κλειστά! Και τώρα? Τώρα τι κάνουμε? Η απάντηση "τίποτα" είναι μη-αποδεκτή. Γιατί σκεφτείτε το σκηνικό να παρατηρούσε κάποια στιγμή ο παπάς το ποίμνιο. Στην περίπτωση αυτή θα έβλεπε όλους τους πιστούς να προσεύχονται και έναν μαλάκα να τον κοιτάει...Τι να κάνω κι εγώ, δεν είχα άλλη επιλογή. Έσκυψα και προσευχήθηκα -με μεγάλη επιτυχία αφού η ΑΕΚ τελικά νίκησε τη Μίλαν- έχοντας τα αφτιά μου τεντωμένα μπας και ακούσω φασαρία (που θα σήμαινε πως οι πιστοί επανέρχονταν στις αρχικές τους θέσεις). Για "έξτρα προστασία" έριχνα που και που κλεφτές ματιές τριγύρω μου να δω μήπως και έχει αρχίσει η επιστροφή στην καθιστή στάση...

Ευτυχώς οι αισθήσεις μου με έβγαλαν ασπροπρόσωπο και σηκώθηκα στην ώρα μου. Η ιστορία αυτή όμως δείχνει πολύ καθαρά την επιτακτική ανάγκη του να μάθω επιτέλους τους βασικούς κανόνες savoir-faire των ορθόδοξων εκκλησιών.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω την ιστορία λέγοντας ότι κατά τ'άλλα η λειτουργία κύλησε ομαλά. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αναληθές αφού λίγο πριν τη λήξη της λειτουργίας, ο συναγερμός καπνού/φωτιάς άρχισε να τσιρίζει με έναν φοβερά υψίσυχνο ενοχλητικό τρόπο. Φυσικά (Έλληνες δεν είμαστε?) το ποίμνιο δεν κουνήθηκε ρούπι, εκτός από 2-3 άντρες που έτρεξαν να τον κλείσουν. Μετά από λίγο ήρθε πίσω ένας εξ αυτών και ενημέρωσε: "It's just smoke not fire". Λες και μας ένοιαζε ποιά ήταν η αιτία. Εμάς μας ένοιαζε να σταματήσει να βαράει γιατί μας είχε πάρει τ'αφτιά...Τέσπα, μ'αυτά και με τ'άλλα τελειώνει η λειτουργία και βγαίνω έξω, απ' όπου θα μπορούσα να τηλεφωνήσω στον θρήσκο ξαδερφό μου και να του πω: "Ρε ξάδερφε πριν μισή ώρα που πήρες δεν μπορούσα να το σηκώσω γιατί ήμουν στην Εκκλησία". Νόμιζα θα το εκτιμούσε... Αντί όμως να μου πει μπράβο που πήγες στην εκκλησία, ο ξάδερφος είπε "Στην εκκλησία ήσουν ή σε κανά μπουρδέλο?". Τότε για ακόμα μια φορά είπα στον εαυτό μου "Θες πολύ δουλειά ακόμη. Πολύ δουλειά..."