Εκκλησιασμός!

Οι συνθήκες είχαν ωριμάσει. Το σκεφτόμουν καιρό τώρα (μια-δυο βδομάδες, όχι περισσότερο) να κάνω μια επίσκεψη σε εκκλησία και να έρθω σε επαφή με το ελληνικό στοιχείο της ξενιτιάς (μήπως παραείναι δακρύβρεχτη η εισαγωγή?). Έψαξα λοιπόν στο διαδίκτυο, αναζήτησα ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες στην περιοχή της Βοστώνης και αφού προσπάθησα να βρω συγκοινωνία για την μητρόπολη, πήρα τον πούλο και ξανάψαξα, αυτή τη φορά αναζητώντας την πλησιέστερη στο σπίτι μου. Για καλή μου (?) τύχη βρήκα την εκκλησία της κοιμήσεως της Θεοτόκου (www.dormitionchurch.org) η οποία βρίσκεται 4 στενά μακριά απ'το σπίτι. Έπεσα λοιπόν για ύπνο το Σάββατο στις 4 το βράδυ (μετά από τρελό 5άρω "ξεφάντωμα" στο γραφείο με τη βοήθεια βιβλίων, ασκήσεων, επικείμενου midterm, και του αλγορίθμου Viterbi) με το ξυπνητήρι να έχει τεθεί στις 09:58.

Κατάφερα να σηκωθώ, να φορέσω τα χτεσινά (και προχτεσινά και παραπροχτεσινά και βάλε) ρούχα μου και να πάρω τα πόδια μου για να προλάβω τη λειτουργία που σύμφωνα με τη θεία μου, καθώς εγώ δεν είχα ιδέα για το πρόγραμμα (γιατί δεν το βάζουν στο ίντερνετ γαμώτο?) άρχιζε γύρω στις 9:30 - 10:00.

Περπατώντας προς τον οίκο του Θεού έκανα στο μυαλό μου μια ανασκόπηση των λόγων που με οδήγησαν προς τα εκεί. Αυτοί ήταν:

• μια δόση νοσταλγίας για το οτιδήποτε το hard-core ελληνικό (που παραδοσιακά εκφράζεται μέσω της εκκλησίας, αν και η σχέση χριστιανισμού-ελληνισμού ομολογουμένως δεν είναι και πολύ στέρεα)
• μια όρεξη να δω τα (και όχι να συμμετάσχω στα) κυριακάτικα νυφοπάζαρα
  
• η θέλησή μου να βάλω χέρι στα λεφτά της εκκλησίας, εν μέσω πακέτων οικονομικής βοήθειας σε απόρους χαρβαρντιανούς... Και μη γελάτε, γιατί πρώτον, κάπως πρέπει να καλυφθούν τα έξοδα του επόμενου έτους και δεύτερον καλό είναι να μην την πάθω όπως με την Εκκλησία της Ελλάδος (που επίσης χορηγεί υποτροφίες για σπουδές στο εξωτερικό). Αυτό που συνέβη με το ελληνικό 'παράρτημα' είναι ότι κατόπιν σχετικής ερωτήσεως για πακέτα οικονομικής βοήθειας, η απάντηση ήταν: "βεβαίως θα του δώσουμε του παιδιού υποτροφία", εφόσον όμως η ενορία του Προφήτη Ηλία Παγκρατίου δηλώσει ότι είμαι "δικό τους παιδί". Με λίγα λόγια, δεν έχω καμία τύχη για τη συγκεκριμένη υποτροφία...

Φτάνοντας στην "κοίμηση της Θεοτόκου", βλέπω δυο σημαίες να προσπαθούν (ελλείψει ανέμου) να κυματίσουν, μια ελληνική και μια -τι άλλο?- αμερικάνικη. Τότε κατάλαβα ότι είχα καιρό να δω τη γαλανόλευκη γιατί σκέφτηκα ότι είναι όμορφη κι ωραία (ή όπως λέει ο Borat: it's niiice!). Μάλλον όμως είναι ότι έχω μπουχτίσει τις αμερικάνικες, και όσο για τις βραζιλιάνικες, δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί μου θυμίζουν ότι ο βραζιλιάνος (κατά πάσα πιθανότητα) βενζινάς του απέναντι πρατηρίου, αρνήθηκε να μου επιτρέψει να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία του για να ξεβιδώσω το σκασμένο λάστιχο του ποδηλάτου μου. (Γαμημένε, θα σε φτιάξω εγώ...)

Αφήνω τις σκέψεις και προχωράω προς την εκκλησία. Βλέπω 1-2 πόρτες, μπαίνω στην κοντινότερη, και βρίσκομαι μπροστά σε κάτι σκαλιά με κόκκινο χαλί και ράμπα αναπήρων στην αριστερή κουπαστή (πολιτισμός!). Αφού ανεβαίνω τις σκάλες, βρίσκομαι ανάμεσα στα κεριά που σιγοκαίνε και τον πωλητή αυτών. Δεν έχω άλλη επιλογή, πάω να "αγοράσω" κανά κεράκι, αλλά τότε είναι που συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ιδέα πόσα πρέπει να δώσω. Ευτυχώς βλέπω ότι μπροστά στον πωλητή υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο χαρτονομίσματα αξίας του ενός δολλαρίου, οπότε συμπεραίνω ότι πρέπει να δώσω κάτι πολλαπλάσιο του ενός. Συλλογισμός Νο.1: άπορος μεν, χαρβαρντιανός δε. Συλλογισμός Νο.2: ένα σάντουιτς στα μέρη αυτά κάνει τουλάχιστον $3.50 οπότε ένα κερί δεν αξίζει 2 δολλάρια? Τα δίνω, το παίρνω, το ανάβω και συνεχίζω.

Εισέρχομαι με ευλάβεια στο κεντρικό τμήμα και μαντεύω ηλικίες και φύλο από το χρώμα μαλλιών. Οι σχέσεις είναι straightforward:

• Ξανθό μαλλί => γυναίκα 30-70
• Άσπρο μαλλί => άντρας 40-70
• Μαύρο μαλλί => νεαροί/ές
• Άλλο => άλλο

Έτσι καταλήγω ότι σε γενικές γραμμές το σώμα των πιστών είναι παντού το ίδιο με την πιθανότητα ένα άτομο να αρχίσει να "πιστεύει", να αυξάνεται εκθετικά όσο το πόδι του εν λόγω ατόμου, πατάει όλο και πιο γερά στον τάφο...
Βέβαια δεν θεωρώ ότι είμαι ο καταλληλότερος για να βγάλω συμπεράσματα που άπτονται τέτοιων θεμάτων, αφού δεν έχω και πολλές ανάλογες εμπειρίες. Η τελευταία φορά για παράδειγμα που πήγα εθελούσια στην εκκλησία ήταν όταν πριν 2 χρόνια έψαχνα έναν καθηγητή που δεν κετέθετε στη γραμματεία του τμήματος, το βαθμό φυσικής. (Τον καθηγητή αυτόν, αναζήτησα χωρίς αποτέλεσμα στην Αγ.Σοφία Πάτρας καθώς ήξερα πως είναι θρήσκος... Χριστιανικά, χριστιανικά εύχομαι ολόψυχα να πέσει φωτιά να τον κάψει τον μαλάκα)


Αφού κάθομαι στα στασίδια και αράζω, παρατηρώ τον κόσμο. Όλοι έχουν έρθει καλοντυμένοι και καλοφτιαγμένοι και αρχίζω να νοιώθω κάπως άβολα γιατί εγώ έχω "κάνει ντου" με φόρμα Adidas σαν της φοτογραφίας. Και σαν να μην έφτανε αυτό μετά από λίγη ώρα παρατηρώ τη σκιά μου στο πάτωμα, και βλέπω ότι τα μαλλιά μου από τον ύπνο, έχουν σηκωθεί στην δεξιά πλευρά του κεφαλιού και στέκονται όρθια και καμαρωτά. Δυστυχώς, στην παρούσα φάση, τα μαλλιά μου είναι αρκετά μακριά ώστε να αλλάζουν φορά (με τον ύπνο) και ταυτόχρονα αρκετά κοντά ώστε να μην μπορώ να τα στρώσω σε εύλογο χρονικό διάστημα... Τέσπα, συνηθίζω στην ιδέα ότι όλοι οι από πίσω μου μπορεί να σχολιάζουν τη 'χύμα' εμφάνισή μου και απλά λέω στον εαυτό μου:"Θες πολύ δουλειά ακόμα για να γίνεις μέλος αυτής της κοινότητας..."