Οι βαθμοί, το πάρτυ και οι γυναίκες

Βαθμοί, πάρτυ, γυναίκες. Τι σχέση έχουν άραγε όλα αυτά? Γιατί είναι στο ίδιο ποστ? Η απάντηση είναι ότι παρότι κι εγώ όπως πολλοί (ελπίζω) άλλοι θα ήθελα να συνδέονται τα παραπάνω, δυστυχώς οι 3 λέξεις παραμένουν "έννοιες εντελώς ασύνδετες". Κι αυτό συμβαίνει γιατί:

1) οι βαθμοί που έχω μέχρι στιγμής συλλέξει σε καμία περίπτωση δεν μου επιτρέπουν να το γιορτάσω (κάνοντας πάρτυ) και

2) τα πάρτυ στα οποία έχω μέχρι στιγμής παρευρεθεί δεν έχουν -ούτε κατά διάνοια- οδηγήσει σε εύρεση γυναίκας (μόνιμης ή προσωρινής). Επομένως, ο μόνος λόγος που βρίσκονται υπό τη σκέπη του ιδίου ποστ είναι η οικονομία χώρου...

Και αφού τελείωσα με την εισαγωγή μπορώ να περάσω στο ψητό:

Βαθμοί

Αρκετοί θα ήθελαν να μάθουν πώς τα πηγαίνω στα μαθήματα και πώς τα καταφέρνω σε σχέση με τους άλλους φοιτητές. Ξεκινάω λέγοντας ότι στο midterm της προηγούμενης εβδομάδας (στο μάθημα Information Theory) οι βαθμοί του τμήματος ήταν οι εξής:
{18, 28, 31, 38, 40, 44, 46, 47, 53, 55}. Εγώ καλώς ή κακώς ήμουν το 31. . .
Αξίζει να αναφέρω ότι ο Behtash ο Ιρανός, που από όλους μας εδώ θεωρείται το μυαλό της χρονιάς-και όχι μόνο- ήταν αυτός που έγραψε τον μεγαλύτερο βαθμό, το 55/75. Πάντα όμως υπάρχουν καλά και κακά νέα. Καλό νέο είναι ότι ο φίλος μου ο Κλιφ, ο κινεζοκαναδός, ήταν εκείνος που έγραψε τον δεύτερο καλύτερο βαθμό πετυχαίνοντας το 53/75. Ακόμη καλύτερο είναι ότι ο Κλίφ δεν είναι κι αυτός κανένας σπουδαίος επιστήμονας, δηλαδή δεν θεωρώ ότι μου ρίχνει σε μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι αν καταβάλλω αντίστοιχη προσπάθεια με αυτή του Κλιφ, τότε μπορώ κι εγώ να τα καταφέρω εξίσου καλά, και να βρεθώ στο upper half του τμήματος και όχι στο lower half όπως είμαι τώρα! Το κακό νέο είναι ότι ο Κλιφ, τις 4 τελευταίες μέρες πριν το διαγώνισμα, κοιμήθηκε στις 9, στις 6, στις 4, και ξανά στις 4 (ώρες "πρώτες πρωινές". . .)



Πάρτυ
Το πάρτυ στο οποίο πήγα το σάββατο βράδυ, ήταν οργανωμένο από τον Άλεντ τον Ουαλό και τους συγκατοίκους του. Παρασάγγας απείχε από τα στερεότυπα των αμερικανικών πάρτυ που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις αμερικανικές μπλοκμπαστερικές ταινίες. Αντί για ηχοσήστυμα υπήρχε μόνο ένα iPod, συνδεδεμένο σε δύο μικρών δυνατοτήτων ηχειάκια, που έπαιζε μόνο όταν κάποιος θυμόταν να το δουλέψει. Αντί για νεαρούς και νεαρές singles, στο σπίτι υπήρχαν είτε δεσμευμένα ζευγάρια έιτε χοντρές/άσχημες. Τέλος, αντί για χαμηλό φωτισμό και έξαλλα νιάτα, το σπίτι ήταν φούλ φωταγωγημένο και έβριθε Χαρβαρντιανών διδακτορικών φοιτητών του τμήματος Κελτικής ιστορίας-λογοτεχνίας-κουλτούρας.

Έτσι, δεν είναι να απορεί κανείς με την εξέλιξη του πάρτυ: Έπειτα από λίγη ώρα οι κελτο-επηρεασμένοι χαρβαρντιανοί (όχι όλοι τους βέβαια) άρχισαν να μιλάνε ουαλικά(!) μέσα στο σπίτι και εγώ έμεινα να τους κοιτάω. Μετά από λίγη ώρα έγινε και το καλύτερο που ποτέ δεν περίμενα να δω: αφού η "τροφαντούλα" για κάποια ώρα συζητούσε με την "ασχημούλα", συνειδητοποίησαν ότι είχαν κοινό ενδιαφέρον την κέλτικη μουσική και έτσι αποφάσισαν να πάρουν μια πίπιζα και ένα κελτικό ταμπούρλο, να τα στήσουν στην κουζίνα και να παίξουν! Απ'τη μιά στιγμή στην άλλη, και με τη βοήθεια της "ασχημούλας" η οποία τραγούδαγε σε μια γλώσσα ακαταλαβίστικη (νομίζω την είπε gaellic..) είχαμε μεταφερθεί σε άλλες εποχές, άκρως μεσαιωνικές. Το περιβάλλον δεν βόηθαγε, αλλά το τραγούδι και η μουσική τα κατάφερνε πολύ καλά.

Γυναίκες
Και τώρα πολύ θα ήθελα να γράψω για το αγαπημένο θέμα όλων των φίλων και γνωστών, που δεν παύουν να ρωτάνε: "Τι γίνεται εκεί? Καν'α γκομενάκι?" Η απάντηση μπορεί να δοθεί σε 2 μόνο λέξεις: "Κανένα γκομενάκι". Ούτε σκέψη για αυτό. Η σεξουαλική μου ζωή προχωράει με σταθερά βήματα προς την ΤσαρλςΜπουκοβσκοποίηση καθώς η φράση με την οποία ξεκινάει ένα από τα βιβλία του: "Είμαι 50 χρονών και έχω 4 χρόνια να γαμήσω" μάλλον θα αποδειχτεί ενδεικτική και της δικής μου ζωής (με τις απαραίτητες αλλαγές του 50 σε 26 και του 4 σε 2) όταν/αν επιτέλους αποφοιτήσω. . .