Harvard Network, VPN και τα παπάρια μου...

Το Χάρβαρντ όπως είναι λογικό έχει εδώ και καιρό υλοποιήσει το "όραμα Τσακαλίδη" για ασύρματη ευρυζωνική σύνδεση σε όλους τους χώρους του Πανεπιστημίου. Μέχρι εδώ καλά. Κι ακόμη καλύτερα όταν το πανεπιστήμιο προσφέρει δωρεάν (αυτό το δωρεάν είναι συζητήσιμο) ένα σωρό πανάκριβο λογισμικό και προγράμματα, στους φοιτητές του (MATLAB, Acrobat Professional 7.0 κτλ). Τα προγράμματα όμως δουλεύουν όσο είσαι συνδεδεμένος στο δίκτυο του πανεπιστήμιου. Ή για να το θέσω με τεχνικούς όρους όσο το μηχάνημά σου έχει IP 140.247.x.x. Τότε όλα δουλεύουν ρολόϊ. Τί γίνεται όμως όταν πας σπιτάκι σου και θες να συνεχίσεις τη δουλειά σου? Η λύση λέγεται VPN και έχει ως εξής: Χρησιμοποιώντας ένα προγραμματάκι (της Cisco για την περίπτωσή μας) συνδέεσαι εικονικά με το δίκτυο στο οποίο θα ήθελες να είσαι πραγματικά συνδεδεμένος και όλα δουλεύουν όπως πριν, δηλαδή ρολόϊ.

Γιατί όμως γράφω το post, για να πω ότι έκανα μια τετριμένη δουλειά? Όχι βέβαια. Το αντίθετο μάλιστα! Συνοπτικά μιλώντας: έχω πάρει τον πούλο και τα έχω πάρει στο κρανίο!!
Μετά από δύο (θεωρητικά επιτυχημένες) εγκαταστάσεις του VPN client και δύο restart, ο φορητός δεν εμφανίζει πουθενά το vpn client για να συνδεθώ στο harvard network και συνειδητοποιώ ότι τζάμπα τον κουβάλησα σπίτι για να συνεχίσω τη δουλειά.

Στό διάβολο, στο διάβολο όλα σας
ISP, DHCP, ACM, FTP, VPN, DMA, BPSK, WMV, WMA, IP, Age of Empires III, FTP, HTTP, MIT, CDMA, UCLA, MP3, AI, Civilization IV, PPP, PCM, UPENN, SSL, SSH, GSAS, DEAS, NTUA, DUTH, ΙΕΕ, IEEE, μας έχετε φάει τη ζωή.

Τέλος, τα είπα και ξεθύμανα.