"Πάρ'το ντόνατ και τρέχα"

Είναι γεγονός πως μερικές φορές βιώνω περίεργες καταστάσεις. Δεν ξέρω γιατί, ούτε μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό πάνω μου, που τραβάει/δημιουργεί τέτοια περιστατικά. Να λοιπόν τι συνέβη την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τον ιερό τόπο του ΜΙΤ για να παρακολουθήσω μία διάλεξη:
Έχω πάει στο Brain & Cognitive Sciences Center όπου κάθε βδομάδα διδάσκεται το μάθημα Computational Cognitive Science (δε θέλετε link για αυτό, ε;). Επειδή έχω φτάσει μισή ώρα νωρίτερα, γυροφέρνω τον περιβάλλοντα χώρο στον οποίο υπάρχουν στρογγυλά τραπεζάκια, άνετες καρέκλες και πολύ καλή θέα (!). Σκέφτομαι ότι αφού πεινάω, και αφού οι διαλέξεις διαρκούν μιάμιση ώρα, καλό θα είναι να τσιμπήσω κάτι πριν ξεκινήσει η παρακολούθηση.
Εν'δυό, εν'δυό, κατευθύνομαι με βήμα ταχύ προς τον συρόμενο πάγκο/ραφιέρα με τα κρουασάν, ντόνατ κτλ. τον οποίο πάγκο η -πιθανότατα-σπανιόλα εργαζόμενη είχε αρχίσει να μαζεύει (καθότι ήταν περασμένες 3). Φτάνω και της λέω "μισό λεπτό θέλω κάτι να πάρω". Αμέσως μετά, και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα εκτυλίχθηκε ο παρακάτω διάλογος:
- "Take it and run"
- "Mmm..."
- "Take it and run"
- "Oh, can I?"
- "Yes"
- "Thanks"
Ύστερα βρέθηκα να κοιτάω ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις στην απέναντι πλευρά του κτιρίου τρώγοντας το κρουασανοειδές που μου χάρισε η -αδιάφορη για τον τζίρο του μαγαζιού- υπάλληλος.