Πούστηδες και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια...

Τούρκος και gay
Η πρώτη επαφή μου (με την ευρύτερη έννοια) με το είδος των "χαρούμενων" (μάθημα ετυμολογίας Νο1: gay=χαρούμενος στα προ δευτέρου παγκοσμίου χρόνια) έγινε την πρώτη κι όλας μέρα που πάτησα το πόδι μου στην πόλη της Βοστώνης. Ήταν μία από εκείνες τις συναντήσεις "Ας γνωριστούμε όλοι με όλους", που όσοι είχαν την τύχη να σπουδάσουν σε πανεπιστήμιο "αγγλοσαξωνικής" εκπαίδευσης ξέρουν από πρώτο χέρι. Εκεί συστήθηκα με ένα σωρό κόσμο. Συμπεριλαμβανομένου κι ενός τουρκοκύπριου που έκανε "κρα" από μακριά. Για όποιον αμφιβάλλει αναφέρω χαρακτηριστικά στοιχεία: ντύσιμο επιμελημένα ατημέλητο, με τζινάκι, χρωματιστό μπλουζάκι, κοκκάλινο χρωματιστό γυαλάκι (αυτή είναι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά), λεπτεπίλεπτοι τρόποι και ταμπελάκι που εκτός απ'το όνομά του έγραφε ως χώρα προέλευσης UK/Cyprus αντί για North Cyprus όπως συνηθίζουν να αυτοαποκαλούνται. Κατόπιν επιβεβαιώθηκε από μια δευτεροετή τουρκάλα -που παρεμπιπτόντως είναι και πολύ γκόμενα- ότι ο τουρκοκύπριος την καίει τη βάτα...

Ρώσος και gay
Αυτό μου φάνηκε ακόμα πιο δυσκολοχώνευτο κι απ'τον τουρκοκύπριο γκέι. Για να γίνει αντιληπτή η τάξη μεγέθους της "αδελφότητας" του Ρώσου, γράφω μόνο ότι ενώ καιγόμουν να πάω σε κάποιον ρωσόφωνο και να πω "Πριβιέτ, κακ ντελά", σε αυτόν όχι μόνο δεν επέδειξα τις ρωσικές μου γνώσεις αλλά ούτε στα αγγλικά δεν του μίλησα. Γενικά τον απέφευγα παντοιοτρόπως. Ίσως ήταν το εμπριμέ μπλουζάκι του που έμοιαζε με την gay σημαία (βλ. φωτο) , ίσως το λαμπερό του πρόσωπο, ίσως η χαρούμενη/κοινωνική του διάθεση, κάτι πάντως με κράτησε μακριά του.

Η gay σημαία

Κινέζος και gay
Όσο για τον κινέζο αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία... Δεν έχω ακόμα καταλήξει τι καπνό φουμάρει, όμως περίεργα πράγματα έχουν ήδη συμβεί στο γραφείο...
Η ιστορία ξεκινάει το απόγευμα που πρωτοπήγα στο γραφείο μου (επεξήγηση: "γραφείο μου" είναι το δωμάτιο εκείνο όπου 4 μεταπτυχιακοί, 2 τύπου Μaster και 2 τύπου Ph.D καθώς και ένας κινέζος καθηγητής τύπου visiting professor, μοιραζόμαστε για μελέτη και περισυλλογή). Εκείνο το απόγευμα συστήθηκα με τον κινέζο καθηγητή -μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες ομολογουμένως, καθώς τα αγγλικά του θύμιζαν περισσότερο κινέζικα και το αφτί του δεν ξεχώριζε το "ρ" από το "λ". Στη συνέχεια του έδειξα τα λίγα κινέζικα ιδεογράμματα που ήξερα και ο καθηγητής με συμπάθησε...πολύ...πάρα πολύ...πέραν του δέοντος πολύ... Ώς αποτέλεσμα του αισθήματος της συμπάθειας (τι γλυκό!) περάσαμε από το στάδιο της θερμής χειραψίας στο στάδιο του θερμού εναγκαλισμού!! Θεώρησα κι εγώ ότι είναι τέτοια η κουλτούρα τους κι έφυγα χαρούμενος που κάποιος με συμπάθησε τόσο... Το επόμενο απόγευμα που ξαναπήγα στο γραφείο μου και -ω, διάολε!- πάλι δεν υπήρχε κανείς άλλος, ο κινέζος μου έδειξε για άλλη μια φορά τη συμπάθειά. Όταν έφευγα, και αφού φυσικά πρώτα αγκαλιαστήκαμε, ο κινέζος με φίλησε! Μου εξήγησε δε ότι του αρέσουν τα γένια μου και ρώτησε πόσο καιρό τα αφήνω κ.τ.λ, αντρίκια πράματα δηλαδή... Μετά βέβαια από την δεύτερη καίρια εκδήλωση συμπάθειας του κινέζου προς το πρόσωπό μου, άρχισα να σκέφτομαι την άλλη πλευρά του νομίσματος (τη θηλυκή). Τρίτη κατ'ιδίαν συνάντηση με τον κινέζο δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη. Ο καιρός θα δείξει. Ας μην προτρέχουμε.
Πάντως μέχρι στιγμής ο κώλος μου πονάει μόνο από την σέλα του ποδηλάτου...

Το ροζ (γκέι κι αυτό) ποδήλατό μου.
[Δεν το διάλεξα εγώ, εντάξει;]