tag:blogger.com,1999:blog-303755862012-01-18T07:02:33.282-08:00Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.comBlogger2001100tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-90248990201587968002007-10-17T02:08:00.000-07:002007-10-17T02:14:40.573-07:00Η καταγραφή εμπειριών και σκέψεων συνεχίζεται με αμείωτη ένταση (αλλά διαφορετικό στυλ) στο <a href="http://kouretinho2.blogspot.com">kouretinho2.blogspot.com</a>.<br /><br />Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-9024899020158796800?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-75280042960303854222007-08-01T11:30:00.000-07:002008-12-09T21:04:35.919-08:00Αυτό ήταν...<span style="font-weight: bold;"></span> Τέρμα!<br /><br />Το kouretinho τελεία blogspot τελεία com κλείνει τον βιολογικό του κύκλο (για τον κύκλο αυτό δεν χρησιμοποιήθηκαν λιπάσματα και χημικά), αφού ο ιστολόγος διαπιστώνει πως δεν έχει πια την άκρως απαραίτητη [για την συγγραφή των Εμπειριών Χαρβαρντιανών] φρεσκάδα του "φρεσκάνθρωπου".<br /><br />Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να το φωνάξει "Κουίτς!" και να αποχαιρετήσει τους (γνωστούς και αγνώστους) φίλους του ιστολογίου στους οποίους μετέφερε τα νέα του καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς [με συνέπεια που τρομάζει ακόμα και τον ίδιο]. Η πορεία του κρίνεται αρκετά επιτυχής, "<span style="font-style: italic;">μα σα σουφί που λένε και οι Γάλλοι</span>" που λέει κι ο Μαχαιρίτσας...<br /><br />Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία του kouretinho, ενός παιδιού που έφυγε από τις φτωχογειτονιές του Παγκρατίου με 50 δολλάρια στην τσέπη [τα υπόλοιπα είχαν κατατεθεί σε λογαριασμό τραπέζης] για να πάει να 'ζήσει' επί 11 συναπτούς μήνες σε ένα γραφείο στο Maxwell Dworkin της οδού <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Oxford</span> st, της περιοχής <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Cambridge</span>, του πανεπιστημίου <span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">Harvard</span> (να γιατί τα μπερδεύει ο κόσμος αυτά τα 3 πανεπιστήμια).<br /><br />Μετά το τέλος της χρονιάς, ο -πλουσιότερος σε εμπειρίες, φτωχότερος σε χρήματα- kouretinho, έχει μόνο να δηλώσει ότι ήρθε στην Αμερική με όνειρα και φιλοδοξίες. Ελπίδα όλων, ήταν ότι το Χάρβαρντ θα μπορούσε να τον κάνει άνθρωπο, όμως ευτυχώς ή δυστυχώς, εκείνος παρέμεινε το ζώο της φωτογραφίας:<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrDd1NruuTI/AAAAAAAAA5o/nmz3glWScLs/s1600-h/zoo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrDd1NruuTI/AAAAAAAAA5o/nmz3glWScLs/s200/zoo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093815084831914290" border="0" /></a>χαρβ - ααααααργκ!!</div><br />Αυτά! Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω, έχω την αίσθηση πως έγραψα όλα όσα θα μπορούσαν να γραφούν...<br /><br />Θα ήθελα μόνο [τώρα στο τέλος] να ευχαριστήσω όλους εκείνους που εκφράστηκαν θετικά για το μπλογκ ετούτο. Τα θετικά σχόλια έδωσαν δύναμη και κουράγιο δείχνοντάς μου πως η όλη προσπάθεια άξιζε τον κόπο (άξιζε?).<br /><br />Κλείνω με μια απαράδεκτη των Απαράδεκτων ατάκα: "Νά'στε όλοι καλά και μην ξεχνάτε....σας αγαπώ!"<br /><br /><br />Υ.Γ. Μηδέν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7528004296030385422?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-62121738919643466582007-08-01T03:47:00.000-07:002007-08-01T06:35:06.500-07:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">urban legend - αστικός μύθος ;;;</span><br /><br />Μετά από 11 σχεδόν μήνες ιστολόγησης, θα ήταν κρίμα το χαρβαρντιανό μπλογκ να πάψει τη λειτουργία του μην έχοντας παρουσιάσει κάποια [εξωφρενικά] απίθανη ιστορία. Τώρα, στα γεράματα όμως, το ιστολόγιο έχει σκοπό να αφηγηθεί μια ιστορία που άνετα μπορεί να κάνει καριέρα ως αστικός μύθος. Ήρωάς της, είναι ο χαρβαρντιανός καθηγητής <a href="http://people.seas.harvard.edu/%7Enavin/">Navin Khaneja</a> του οποίου η εργασιομανία ξεπερνά κάθε όριο... Τον συγκεκριμένο άνθρωπο έχω δει πολλάκις να δουλεύει στο γραφείο του μέχρι τις 3 ή 4 τα ξημερώματα, ενώ πρόσφατα τον είδα να έχει meeting με έναν φοιτητή του στις δώδεκα τα μεσάνυχτα!!<br /><br />Η ιστορία όμως που θέλω εδώ να αφηγηθώ, διαδραματίστηκε προτού εγώ πατήσω το πόδι μου σε χαρβαρντιανό έδαφος. Μια ακαδημαϊκή χρονιά πριν έρθω, λέει η ιστορία, ήταν ένας φοιτητής που ήθελε να πάει να συζητήσει (δεν-ξέρω-γω-τι) με τον κύριο κα-Νίντζα.<br />Ήταν μέρα Δευτέρα όταν ο φοιτητής πλησίασε τον καθηγητή και του είπε:<br />- <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"θα ήθελα να σας μιλήσω για το τάδε και το δείνα θέμα"</span><br />Ο κα-Νίντζα του απαντάει:<br />- <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"βεβαίως να τα πούμε, αλλά δεν έχω χρόνο τώρα. Τι θά'λεγες να βρισκόμασταν την Παρασκευή;"</span><br />- <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"Οκέικ, κύριε καθηγητά"</span> απαντάει ο φοιτητής <span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">"τα λέμε σε 4 μέρες, την Παρασκευή"</span><br />Οι μέρες έρχονται και φεύγουν, και μέχρι το βράδυ της Πέμπτης κανείς από τους δύο δεν έχει μεταθέσει ή ακυρώσει το ραντεβού. Ο φοιτητής, οργανωμένος ων, αποφασίζει τότε να στείλει ένα τυπικό μέλι στον καθηγητή για να επιβεβαιώσει το ραντεβού της επομένης. Το ίδιο βράδυ ο κα-Νίντζα απαντάει με άλλο μέλι που έλεγε (!)<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να ακυρώσουμε την αυριανή συνάντηση. Δυστυχώς συνειδητοποίησα πως δεν έχω καθόλου χρόνο, καθώς αύριο παντρεύομαι..."</span><br />.....<br />.......<br /><br />Να σχολιάσω? Δεν νομίζω ότι χρειάζεται.<br /><br />Θέλω μόνο να αναφέρω ότι σύμφωνα με τον Μέχμετ (ο οποίος μου μετέφερε το περιστατικό) το άλλο πρόσωπο της ιστορίας (ήτοι ο φοιτητής) είναι ο Αλεξέι, ο ρωσο-αμερικάνος [υπαρκτό πρόσωπο, μπορώ να το επιβεβαιώσω]. Ο Μέχμετ μάλιστα διηγήθηκε την ίδια ακριβώς ιστορία περισσότερες από δύο φορές (με μεγάλη χρονική διαφορά μεταξύ των διηγήσεων) κάτι που είναι ένδειξη ότι δεν μου αράδιαζε μπαρμπούτσαλα. Επίσης, για επιβεβαίωση μου είπε πως το περιστατικό έλαβε χώρα κάποια στιγμή κοντά στα Χριστούγεννα.<br /><br />Υ.Γ. ένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-6212173891964346658?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-39514964693909418362007-08-01T01:27:00.000-07:002008-12-09T21:04:38.315-08:00Κατόπιν πόσεως ορισμένων μπυρών αποχαιρετισμού (για την Τζανγκγουκ που φεύγει για Κορέα) ο ιστολόγος βρίσκεται και πάλι στο γραφείο του (στο ίδιο γραφείο όπου ο Στηβ προσπαθεί να αυξήσει τα $1600 σε $2000) με σκοπό να γράψει τα ποστ Νο.2 και Νο.1 του ιστολογίου πριν ρίξει -επιτέλους- αυλαία.<br /><br />Σε αντίθεση με τα αρχικά σχέδια, αποφασίστηκε τελικά να παρουσιαστεί ένα ποτ πουρί διαφόρων φωτογραφιών που δεν βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν την εμφάνισή τους νωρίτερα μέσα στην ακαδημαϊκή χρονιά.<br /><br />Αδελάντε!<br /><br />Αρχικά βλέπουμε μισή ντουζίνα φωτογραφίες που -κατά την ταπεινή μου άποψη- δείχνουν ότι στην Αμερική οι άνθρωποι δεν είναι οικολογικά αναίσθητοι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBJttruuDI/AAAAAAAAA3o/R7DhsX35lS8/s1600-h/allston1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBJttruuDI/AAAAAAAAA3o/R7DhsX35lS8/s200/allston1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652228261984306" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBJxdruuEI/AAAAAAAAA3w/AyWp6Tq2HWE/s1600-h/allston3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBJxdruuEI/AAAAAAAAA3w/AyWp6Tq2HWE/s200/allston3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652292686493762" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πάνω: το 1 από τα 5 πόστερ για τις νέες χαρβαρντιανές εγκαταστάσεις στο Allston, είναι αφιερωμένο στο sustainable design.<br />Κάτω: οικολογικοί διακόπτες, οικολογικοί κάδοι...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKCtruuFI/AAAAAAAAA34/FMWFlCEWu0s/s1600-h/diakoptis.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 119px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKCtruuFI/AAAAAAAAA34/FMWFlCEWu0s/s200/diakoptis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652589039237202" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKF9ruuGI/AAAAAAAAA4A/6rJ-_C-C2s4/s1600-h/kados1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 174px; height: 130px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKF9ruuGI/AAAAAAAAA4A/6rJ-_C-C2s4/s200/kados1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652644873812066" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />...και ακόμη έξτρα οικολογικοί κάδοι (με άδειες FAGE [προφέρεται Fa'-yeh! όπως αναγράφουν τα γιαουρτόκουτα] συσκευασίες ) και οικολογικά καζανάκια<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKNdruuHI/AAAAAAAAA4I/7si5hSpA4cM/s1600-h/kados2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 180px; height: 134px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKNdruuHI/AAAAAAAAA4I/7si5hSpA4cM/s200/kados2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652773722830962" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKQdruuII/AAAAAAAAA4Q/OCxiKD8iod0/s1600-h/kazanaki.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 178px; height: 135px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBKQdruuII/AAAAAAAAA4Q/OCxiKD8iod0/s200/kazanaki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093652825262438530" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Συμπέρασμα: έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας για να πάμε από την οικολογική συνείδηση μέχρι το οικολογικό living. Κάτι σαν τους Έλληνες εν Ελλάδι δηλαδή, που κατά κανόνα είναι 'περιβαλλοντικά' ευαισθητοποιημένοι και 'περιβαλλοντικά' ανενεργοί (σύμφωνα με άρθρο του in.gr).<br /><br />Συνεχίζουμε με μια άποψη του γραφείου μου (κάργα Ελληνάρας και χωρίς να μοστράρω τον φραπεδικό Nescafe Classic...):<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBSjtruuKI/AAAAAAAAA4g/7mE93IPTpqE/s1600-h/el_office.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBSjtruuKI/AAAAAAAAA4g/7mE93IPTpqE/s200/el_office.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093661952067942562" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBSgNruuJI/AAAAAAAAA4Y/ixlWVodBDJo/s1600-h/el_office2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBSgNruuJI/AAAAAAAAA4Y/ixlWVodBDJo/s200/el_office2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093661891938400402" border="0" /></a>και μια άποψη από αίθουσα διδασκαλίας [στην τρίτη φωτό ποζάρει η μουτράκλα μου :-) ]:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVJ9ruuNI/AAAAAAAAA44/JPN-7iIfQck/s1600-h/class1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 185px; height: 141px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVJ9ruuNI/AAAAAAAAA44/JPN-7iIfQck/s200/class1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093664808221194450" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVGdruuMI/AAAAAAAAA4w/A-heKZKqPsw/s1600-h/class2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 184px; height: 137px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVGdruuMI/AAAAAAAAA4w/A-heKZKqPsw/s200/class2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093664748091652290" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVAtruuLI/AAAAAAAAA4o/sc5oiiAv-Jw/s1600-h/ego.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBVAtruuLI/AAAAAAAAA4o/sc5oiiAv-Jw/s200/ego.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093664649307404466" border="0" /></a>Άξια μεταφόρτωσης επίσης, είναι η απόλυτη έκφραση της αμερικανικής ειλικρίνειας:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBW7druuOI/AAAAAAAAA5A/oOd8v0hv-uk/s1600-h/eilikrineia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBW7druuOI/AAAAAAAAA5A/oOd8v0hv-uk/s200/eilikrineia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093666758136346850" border="0" /></a><br />καθώς και κάποιες φωτογραφίες τραβηγμένες τις πρώτες μέρες της άνοιξης (αρχές Ιουνίου δηλαδή...) όταν όλα τα γάλατα βγήκαν έξω, όχι για να μαυρίσουν, αλλά για να πάρουν χρωματάκι (ροζ κατά προτίμηση...):<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBX-NruuPI/AAAAAAAAA5I/F7vJAwU0M2Y/s1600-h/galata1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 185px; height: 138px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBX-NruuPI/AAAAAAAAA5I/F7vJAwU0M2Y/s200/galata1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093667904892614898" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBYLtruuQI/AAAAAAAAA5Q/34hRYzGGWVQ/s1600-h/galata3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 182px; height: 136px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBYLtruuQI/AAAAAAAAA5Q/34hRYzGGWVQ/s200/galata3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093668136820848898" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τέλος, θέλω να ανεβάσω και δυο φωτογραφίες που μου θυμίζουν την κούραση του εξαμήνου. Γιατί μπορεί τώρα να 'πίνω κόφι και να γράφω post' (παραφράζοντας τους Locomondo στο 'Πίνω μπάφους και παίζω pro') αλλά κατά τη διάρκεια της χρονιάς και ιδιαίτερα στο δεύτερο εξάμηνο, θα έλεγα ότι είδα το Χάρη με τα μάτια μου...<br /><br />Υπέρτατη κούραση Ι:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBZndruuSI/AAAAAAAAA5g/Z24_hPucBdo/s1600-h/grass2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBZndruuSI/AAAAAAAAA5g/Z24_hPucBdo/s200/grass2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093669713073846562" border="0" /></a><br />Υπέρτατη κούραση ΙΙ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBZj9ruuRI/AAAAAAAAA5Y/jde96zfCC58/s1600-h/grass1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RrBZj9ruuRI/AAAAAAAAA5Y/jde96zfCC58/s200/grass1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093669652944304402" border="0" /></a>Οι φωτογραφίες πάρθηκαν Κυριακή απόγευμα, μετά την παράδοση ενός φάιναλ εξάμ (take home, διωρία 48 ώρες) που τέσταρε τα όρια της αντοχής και των ικανοτήτων μας.<br /><br />Ποτ πουρί έλαβε τέλος.<br /><br />Υ.Γ.1 "Do you prefer a hitter or a pitcher?"<br />Υ.Γ.2 Δύο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3951496469390941836?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-41650849163162521962007-07-31T04:17:00.000-07:002008-12-09T21:04:38.774-08:00Η ιστορία ξεκίνησε πριν 3-4 εβδομάδες όταν ο Στηβ ήρθε στο γραφείο και άρχισε να παίζει online poker. Κάποια στιγμή του τη βίδωσε να παίξει με πραγματικά χρήματα. Καθώς όμως δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την αμερικάνικη Visa του (γιατί απαγορεύεται ο τζόγος σε αμερικανούς πολίτες) του μετέφερα εγώ 14 προσανάμματα από την ελληνική μου κάρτα.<br /><br />Ενθουσιασμένος ο Στηβ ξεκινάει το πόκερ. Χάνει, κερδίζει, χάνει, κερδίζει, στο τέλος τα χάνει όλα.<br /><br />Του ξαναβάζω.<br /><br />Ξαναπαίζει ο Στηβ, ξανακερδίζει ο Στηβ, ξαναχάνει ο Στηβ, ξαναξεμένει ο Στηβ.<br /><br />"ΟΚ", του λέω "θα σου μεταφέρω ακόμα 10 δολάρια και αυτό είναι όλο, αν τα χάσεις κι αυτά, τέρμα το πόκερ. Εντάξει?", "Εντάξει".<br />Για τρίτη φορά λοιπόν, μεταφέρω χρήματα (35 προσανάμματα έχει φτάσει τώρα το συνολικό χρέος) δίνοντάς του μια τελευταία ευκαιρία να δείξει την αξία του.<br />Σε λίγες μέρες όλα έχουν γίνει καπνός: τα χρήματα, η αυτοπεποίθησή του, η εμπιστοσύνη μας...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gH9ruuAI/AAAAAAAAA3Q/ukAcVfRk5m4/s1600-h/steve_monitor.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gH9ruuAI/AAAAAAAAA3Q/ukAcVfRk5m4/s200/steve_monitor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093325024768473090" border="0" /></a><br />Μετά από μια βδομάδα ωστόσο, έχοντας ο Στηβ ανακτήσει τη χαμένη αυτοπεποίθησή του (και έχοντας παράλληλα χτυπηθεί από το σύνδρομο στέρησης) έρχεται πάλι στο γραφείο ζητώντας χρήματα. Εγώ με τον Μέχμετ όχι μόνο αρνούμαστε, αλλά του κάνουμε και καζούρα ηχογραφώντας τον καθώς αυτός εκλιπαρεί "για μια χούφτα δολάρια", υποσχόμενος να μας ξεπληρώσει ακόμα και "σε είδος"...<br /><br />Αφού τον κοροϊδεύουμε και τον περιγελάμε, τον πιάνουμε χειροπόδαρα και τον τραβάμε από τον υπολογιστή που καθόταν για να τον σώσουμε από το καταστροφικό -όπως όλα δείχνουν- πάθος του. Ο Στηβ όμως είναι αποφασισμένος να παίξει. Κάθεται σε άλλον υπολογιστή και χρησιμοποιεί τη δική του κάρτα τζογάροντας 50 προσανάμματα. Εγώ κι ο Μέχμετ είμαστε πια πεπεισμένοι πως δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gNNruuBI/AAAAAAAAA3Y/OmxidVfiiCU/s1600-h/steve.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gNNruuBI/AAAAAAAAA3Y/OmxidVfiiCU/s200/steve.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093325114962786322" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gRtruuCI/AAAAAAAAA3g/LXcO4UWi-AU/s1600-h/monitor.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8gRtruuCI/AAAAAAAAA3g/LXcO4UWi-AU/s200/monitor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093325192272197666" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Στηβ συνεχίζει να παίζει, πότε κερδίζοντας και πότε χάνοντας. Εμείς τον θεωρούμε καμμένο χαρτί...<br /><br />Το καμμένο χαρτί λοιπόν μέσα σε 5 μέρες έχει βγάλει $600...<br />σε 10 μέρες $1200...<br />ενώ σήμερα το βράδυ έφυγε από το γραφείο με τον λογαριασμό του να γράφει $1408...<br /><br />Εγώ και ο Μέχμετ τώρα κοιταζόμαστε, γνέφουμε καταφατικά και ψελλίζουμε ο ένας στον άλλο: "ναι, είμαστε οι μεγαλύτεροι μ@λ@κες του κόσμου..."<br />Το μόνο που μας έχει μείνει, είναι οι ηχογραφήσεις που κάποτε ακούγαμε και γελάγαμε...<br /><br />Υ.Γ.1 "<span style="font-style: italic;">The best thing of Harvard are the people you meet there.</span>" -Εφίξ<br />Υ.Γ.2 Γυναίκα από τον τόπο σου κι ας είν' καλιφορνέζα<br />Υ.Γ.3 Τρία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4165084916316252196?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-39124499641097397612007-07-31T03:04:00.000-07:002008-12-09T21:04:39.133-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Για πολύ "ξενύχτηδες"</span><br /><br />Ένα ακόμα μείον της Βοστώνης (και της Μασαχουσέτης γενικότερα) είναι το γεγονός ότι η πόλη κοιμάται πολύ νωρίς. Τα περισσότερα μαγαζιά (π.χ. φαγάδικα) κλείνουν πριν τα μεσάνυχτα, η συγκοινωνία (μιλάμε για το subway) κρατάει μέχρι τις δωδεκάμιση, ενώ τα κλαμπ δεν δουλεύουν μετά τις δύο!<br /><br />Μια φορά μάλιστα που περπάταγα στη Mass Ave, είδα ένα πόστερ στα Wendy's που με έκανε να μειδιάσω αναρωτώμενος "Υπάρχουν ξενύχτηδες κι εδώ?"<br /><br />1. Η σοβαρή πλευρά...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8Pntrut_I/AAAAAAAAA3I/_ocnn3EkGQI/s1600-h/wendy%27s1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8Pntrut_I/AAAAAAAAA3I/_ocnn3EkGQI/s200/wendy%27s1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093306878531647474" border="0" /></a><br />2. Η αστεία πλευρά...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8Pj9rut-I/AAAAAAAAA3A/ALAFxg4ITM8/s1600-h/wendy%27s2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq8Pj9rut-I/AAAAAAAAA3A/ALAFxg4ITM8/s200/wendy%27s2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093306814107138018" border="0" /></a><br />Δηλαδή να μένουν ανοιχτά μέχρι τα μεσάνυχτα και να σου περηφανεύονται κι όλας. Ε, όχι! Εγώ ως Ελληνάρας είχα μάθει πως τα φαγάδικα (σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, goody's και τα ρέστα) οφείλουν να μένουν ανοιχτά τουλάχιστον μέχρι τη μία [μη σου πω και αργότερα...].<br /><br />Τελοσπάντων, ας μην γκρινιάζω. Εδώ έχουμε CVS που δουλεύουν 24/7. Κάτι είναι κι αυτό.<br /><br /><br />Υ.Γ. Τέσσερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3912449964109739761?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-86114896885311098162007-07-30T23:50:00.000-07:002008-12-09T21:04:40.508-08:00Ειλικρινά δεν ξέρω [εάν και] κατά πόσο κατάφεραν οι "Εμπειρίες Χαρβαρντιανές" να διαμορφώσουν την εικόνα του Τσαμπίκου για το Χάρβαρντ. Ωστόσο, αν αυτός ακόμα θεωρεί πως το πανεπιστήμιό μας είναι ένα μάτσο καλοντυμένες φλωράτζες, αλαζονικά πλουσιόπαιδα, θιασώτες του αμερικανικού ονείρου και καπιταλιστές από κούνια (για να μην αναφέρω τις πριγκίπισσες απ'την Αραβία που προσωπικά αγωνιούσα να συναντήσω...) τότε μάλλον έχω αποτύχει οικτρά στο να μεταφέρω μια αντιπροσωπευτική εικόνα.<br /><br />Το ποστ ετούτο αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια να φωτίσει εκ των έσω το "άλλο" Χάρβαρντ, παρουσιάζοντας μια σειρά φωτογραφιών [ασύμβατων με τις στερεότυπες αντιλήψεις].<br /><br />1. Αναζητώντας την αλήθεια σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wvtrut9I/AAAAAAAAA24/JDxNVW-5abI/s1600-h/911.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wvtrut9I/AAAAAAAAA24/JDxNVW-5abI/s200/911.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272931110139858" border="0" /></a><br />2. Τα social events μπορούν και εδώ να καταλήξουν σε <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Beer_pong">beer pong</a> ή σε άλλες μορφές παιχνιδιάρικης αλκοολοποσίας:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wrtrut8I/AAAAAAAAA2w/oJ_rTsWbaU8/s1600-h/beer.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wrtrut8I/AAAAAAAAA2w/oJ_rTsWbaU8/s200/beer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272862390663106" border="0" /></a><br />3. Αναρωτώμενοι πόσοι Ιρακινοί έχουν πεθάνει:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wm9rut7I/AAAAAAAAA2o/8DccnJIbMTs/s1600-h/died.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wm9rut7I/AAAAAAAAA2o/8DccnJIbMTs/s200/died.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272780786284466" border="0" /></a><br />4. Απεργία πείνας (!) από χαρβαρντιανούς φοιτητές για αύξηση των μισθών των χαρβαρντιανών σεκιουριτάδων:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7whNrut6I/AAAAAAAAA2g/uEozWsYdpzg/s1600-h/hunger1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7whNrut6I/AAAAAAAAA2g/uEozWsYdpzg/s200/hunger1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272682002036642" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wZtrut4I/AAAAAAAAA2Q/9vS6CYlQ_JQ/s1600-h/hunger2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wZtrut4I/AAAAAAAAA2Q/9vS6CYlQ_JQ/s200/hunger2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272553153017730" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σημείωση: Πλήθος είναι οι φήμες που αναφέρουν ότι οι απεργοί δεν μπόρεσαν να αντισταθούν για πολύ στην πείνα και υπέκυψαν μέσα στο Σαββατοκύριακο. Σύμφωνα με τις ίδιες φήμες, Παρασκευή απόγευμα ο μετρητής έγραφε "3 μέρες απεργίας" και Δευτέρα απόγευμα έγραφε "5 μέρες απεργίας"...<br />Τζιμάνια τα παιδιά...<br /><br />5. Αναζητώντας την αλήθεια σχετικά με το Ιράκ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wV9rut3I/AAAAAAAAA2I/REYfBaFnmlM/s1600-h/Iraq.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wV9rut3I/AAAAAAAAA2I/REYfBaFnmlM/s200/Iraq.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272488728508274" border="0" /></a><br />6. Κυνηγώντας τους "πραγματικούς παρανόμους"<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wTNrut2I/AAAAAAAAA2A/NTDWqWlqu6U/s1600-h/se_busca.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wTNrut2I/AAAAAAAAA2A/NTDWqWlqu6U/s200/se_busca.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272441483868002" border="0" /></a><br />7. Χορεύοντας στη χαρβαρντιανή γιάρδα [χωρίς λόγο και αιτία]:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wQNrut1I/AAAAAAAAA14/EQSX6qZdvnY/s1600-h/xoros.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq7wQNrut1I/AAAAAAAAA14/EQSX6qZdvnY/s200/xoros.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093272389944260434" border="0" /></a><br />Υ.Γ. Πέντε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8611489688531109816?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-44061994461962550262007-07-30T01:31:00.000-07:002008-12-09T21:04:40.935-08:00Για τα ποδήλατα δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γράψω. Τους τελευταίους μήνες όμως είδα στους δρόμους της Βοστώνης διάφορους σαλεμένους να κυκλοφορούν με περίεργες, ευφάνταστες ποδηλατοκατασκευές.<br /><br />Χωρίς πολλά λόγια παρουσιάζω τα λιγοστά μεν (αφού η κάμερα του κινητού δεν τα καταφέρνει με κινούμενα αντικείμενα), εντυπωσιακά δε παραδείγματα ποδηλατοκατασκευαστικής τρέλας...<br /><br />1. Ποδήλατο μεταμοντέρνο (περιοχή cambridge)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2n19rutzI/AAAAAAAAA1o/JGn7J3XISmw/s1600-h/pd_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2n19rutzI/AAAAAAAAA1o/JGn7J3XISmw/s200/pd_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092911299158783794" border="0" /></a><br />2. Ποδήλατο penny-farthing (περιοχή somerville)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2nydrutyI/AAAAAAAAA1g/VlUcyFpJEKs/s1600-h/pod_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2nydrutyI/AAAAAAAAA1g/VlUcyFpJEKs/s200/pod_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092911239029241634" border="0" /></a><br />3. Ο βασιλιάς της ποδηλατικής ανωμαλίας (όπως παρουσιάστηκε στο ποστ "<a href="http://kouretinho.blogspot.com/2007/02/blog-post_26.html">Μόνο στο ΜΙΤ</a>")<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2onNrut0I/AAAAAAAAA1w/vewwJxiv2Vk/s1600-h/pod_4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2onNrut0I/AAAAAAAAA1w/vewwJxiv2Vk/s200/pod_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092912145267341122" border="0" /></a><br />4. Ποδήλατο πολιτικοποιημένο (περιοχή cambridge, έξω από τη χαρβαρντιανή πισίνα) (παρένθεση ας του ας: οκέικ, σαν κατασκευή δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά το καλαθάκι μετράει)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2nt9rutxI/AAAAAAAAA1Y/xUTMDLOdVlw/s1600-h/pod_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2nt9rutxI/AAAAAAAAA1Y/xUTMDLOdVlw/s200/pod_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092911161719830290" border="0" /></a><br />Πι.Ες. Πολλά ακόμη είδαν τα μάτια μου, όπως για παράδειγμα ποδήλατα τύπου chopper (!), αλλά όπως προανέφερα, το φτωχοκινητό μου έχει περιορισμένες δυνατότητες. Ο επόμενος χαρβαρντιανός ιστολόγος [Σεπτέμβρη δίνω σκυτάλη Τσαμπίκο] πρέπει να προνοήσει για γκατζετιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4406199446196255026?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-40801553604381909732007-07-29T23:04:00.000-07:002008-12-09T21:04:41.162-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Ο πιο καλός ο μαθητής...</span><br />Υπο-υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">φυσικά και δεν ήμουν εγώ στην τάξη...</span><br /><br />"Ο πιο καλός ο μαθητής" ήταν αναντίρρητα ο Μπέτας ο Ιρανός.<br /><br />Το γεγονός αυτό μπορεί μεν να μη χωρά αμφιβολία, όμως σίγουρα σηκώνει πολλή κουβέντα. Πράγματι, για πολλούς "φτωχούς τω πνεύματι" χαρβαρντιανούς φοιτητές (όπως π.χ. εγώ κι ο Κλήφ), το μυαλό του Μπέτας έχει σταθεί ουκ ολίγες φορές αφορμή και κεντρικό θέμα συζήτησης.<br /><br />Οι συζητήσεις μας περιστρέφονται γύρω από το πόσο φυσιολογικός μπορεί να είναι κάποιος υπερβολικά έξυπνος άνθρωπος και πόσο αυτό επηρεάζει αρνητικά τη ζωή του (τα θετικά τα ξέρουμε δεν χρειάζεται να τα συζητάμε).<br /><br />Ευτυχώς και δυστυχώς, ο Μπέτας<br />[αυτός ο άνθρωπος:<br />-που στα 17 του πηρε χρυσό μετάλλιο στη διεθνή ολυμπιάδα φυσικής<br />-που όπως μας εκμυστηρεύτηκε "είναι πολύ απογοητευμένος από το επίπεδο των φοιτητών του ΜΙΤ"<br />-που αδικείται στις βαθμολογίες αφού το πλούσιο εμαϊτιανό Α+ στρογγυλοποιείται στο Χάρβαρντ και γίνεται σκέτο Α]<br />έχει αποδειχτεί πως είναι πολύ φυσιολογικός άνθρωπος και αντισπασίκλας φοιτητής. Ο Πέρσης φίλος μας έχει μακριά μαλλιά, καπνίζει, είναι κοινωνικός, έχει κοπέλα από την αρχή της χρονιάς, ακούει από παραδοσιακή ιρανική μουσική μέχρι μπλακ μέταλ και γενικά έχει ενδιαφέροντα "εξωσχολικά".<br /><br />Παράλληλα ο Μπέτας είναι ερασιτέχνης μουσικός, παίζοντας εκτός από το περσικό μπουζούκι του και με κρουστά πυθάρια:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2PB9rutvI/AAAAAAAAA1I/OS06-_xeD6Q/s1600-h/copy+%283%29+Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2PB9rutvI/AAAAAAAAA1I/OS06-_xeD6Q/s200/copy+%283%29+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092884017526519538" border="0" /></a><br />Η αποκορύφωση πάντως [της αντισπασικλότητας/ αντισπασικλοσύνης] ήρθε κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι όταν ο Μπέτας και άλλοι δύο χαρβαρντιανοί Ιρανοί αποφάσισαν να πάρουν τα μουσικά τους όργανα και να παίξουν/ τραγουδήσουν για τον κόσμο της Χάρβαρντ σκουέρ!<br />Τρεις καρέκλες από το Au bon pain και λίγα τετραγωνικά μέτρα χώρου μπροστά από την Cambridge Trust Company ήταν αρκετά για να πραγματοποιηθεί αυτή η περίεργη μίνι συναυλία περσικής μουσικής: <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2QqdrutwI/AAAAAAAAA1Q/TjxQC-_hSrQ/s1600-h/Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq2QqdrutwI/AAAAAAAAA1Q/TjxQC-_hSrQ/s200/Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092885812822849282" border="0" /></a><br />Εντυπωσιακά αντισπασίκλας και αντικομφορμιστής λοιπόν ο φίλος μας ο Behtash. Του ευχόμαστε (εγώ τουλάχιστον) να είναι καλά και να συνεχίσει να διαπρέπει. Τώρα που η επιστήμη είναι σε καλά χέρια, ο ιστολόγος [με καθαρή συνείδηση] μπορεί να γίνει σερβιτόρος στην Ισλανδία ή να επιδοθεί σε <a href="http://www.couchsurfing.com/">couch surfing</a>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4080155360438190973?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-91270145524583937162007-07-29T17:41:00.000-07:002008-12-09T21:04:43.311-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Me gusta mucho Boston</span><br /><br />Μέχρι στιγμής στα ποστ "μ'αρέσει δε μ'αρέσει" έχω παρουσιάσει μόνο τα αρνητικά στοιχεία της αμερικάνικης ζωής μου. Επειδή όμως δεν θέλω να παρασυρθεί ο Τσαμπίκος και να νομίσει ότι η εδώ κατάσταση δεν έχει τίποτα άξιο λόγου, μνημόνευσης και θαυμασμού, πρέπει να αναφέρω και την άλλη πλευρά, την όμορφη και ελκυστική.<br /><br />Πρώτο και σημαντικότερο: η πόλη αυτή καθεαυτή. Η Βοστώνη η αγαπημένη, έγινε "αγαπημένη" (από απλή Βοστώνη που ήταν αρχικά) γιατί είναι μια πόλη <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">όμορφη</span>, <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">φιλική</span> και <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ζωντανή</span>.<br /><br />Οι φωτογραφίες που είμαι έτοιμος να μεταφορτώσω (τι λέξη κι αυτή) συνηγορούν υπέρ της παραπάνω άποψης και ιδιαίτερα υπέρ της φιλικότητας και της ζωντάνιας της πόλης.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Α. Ζωντάνια</span>.<br />Ήταν θυμάμαι Κυριακή απόγευμα. Είχα αποφασίσει να αφήσω για λίγο το γραφείο και να πάω μια βόλτα στο κέντρο της πόλης έτσι για να ξεσκάσω από το πολύ διάβασμα. Βγαίνοντας από τον σταθμό, άρχισα να κόβω βόλτες. Κάποια στιγμή είδα κόσμο μαζεμένο να κοιτάζει μια παρέα μαύρων που επιδείκνυαν τις ικονότητές τους στα "ακροβατικά του δρόμου". Ιδού Τσαμπίκο:<br /><br />1. Η συμμορία αριστερά, ο ακροβάτης του δρόμου δεξιά<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_tdrutlI/AAAAAAAAAz4/lUw3Uzgoa4o/s1600-h/black_2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_tdrutlI/AAAAAAAAAz4/lUw3Uzgoa4o/s200/black_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796803920606802" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_ydrutmI/AAAAAAAAA0A/lSl5ik84YpM/s1600-h/black_1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_ydrutmI/AAAAAAAAA0A/lSl5ik84YpM/s200/black_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796889819952738" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />2. Ου! χωρίς χέρια! [αρ.] Ου! χωρίς πόδια! [δεξ.]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_pdrutkI/AAAAAAAAAzw/QKPPWplfPPU/s1600-h/black_3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_pdrutkI/AAAAAAAAAzw/QKPPWplfPPU/s200/black_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796735201130050" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_ltrutjI/AAAAAAAAAzo/dj8yDnmoI9U/s1600-h/black_4.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_ltrutjI/AAAAAAAAAzo/dj8yDnmoI9U/s200/black_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796670776620594" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />3. Επιδείξεως συνέχεια [αρ.] και φιλοθεάμον κοινό [δεξ.]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_eNruthI/AAAAAAAAAzY/7gpqA1VXDBQ/s1600-h/black_6.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_eNruthI/AAAAAAAAAzY/7gpqA1VXDBQ/s200/black_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796541927601682" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_iNrutiI/AAAAAAAAAzg/urViNlDXq-M/s1600-h/black_5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq0_iNrutiI/AAAAAAAAAzg/urViNlDXq-M/s200/black_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092796610647078434" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />4. Αυτές οι κοπελιές δεν κατάλαβα τι κάνανε στην πλατεία (ήταν εκεί πριν αρχίσουν να προσφέρουν θέαμα οι μαύροι). Όπως και'να χει πάντως, μερικές καλλίγραμμες νεαρές ποτέ δεν βλάπτουν...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Dc9rutnI/AAAAAAAAA0I/gC9STHCi_FE/s1600-h/black_66.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Dc9rutnI/AAAAAAAAA0I/gC9STHCi_FE/s200/black_66.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092800918499276402" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Β. Φιλικότητα</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"> προς τον πολίτη. </span><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">Σεβασμός</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"> προς τον πεζό.</span><br />Το άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η ατμόσφαιρα φιλικότητας που αποπνέει η πόλη, με τα μεγάλα πεζοδρόμια και τις λωρίδες για τους ποδηλάτες (όχι μόνο αυτά δηλαδή, αλλά τώρα δεν μού'ρχεται κάτι άλλο να γράψω). Γενικότερα, έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι δεν ζουν εδώ από εξαναγκασμό (οποιουδήποτε είδους) αλλά από προσωπική επιλογή (γιατί όχι;).<br /><br />Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι κάτοικοι απολαμβάνουν και ορισμένα έξτρα Σαββατοκυριακάτικα προνόμια:<br /><br />1. Κάθε Κυριακή μεσημέρι ο παραποτάμιος δρόμος κλείνει για τα αυτοκίνητα...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Iz9rutuI/AAAAAAAAA1A/fjI3jK3ZBhY/s1600-h/barriers.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Iz9rutuI/AAAAAAAAA1A/fjI3jK3ZBhY/s200/barriers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806811194406626" border="0" /></a><br />2. ...και παραχωρείται σε πεζούς, ποδηλάτες, skateboard-άδες, rollerblade-άδες, μάνες που σπρώχνουν καροτσάκια και πάει λέγοντας.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1ItdruttI/AAAAAAAAA04/QKhJqZ0e5FQ/s1600-h/Image001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 183px; height: 138px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1ItdruttI/AAAAAAAAA04/QKhJqZ0e5FQ/s200/Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806699525256914" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IptrutsI/AAAAAAAAA0w/V0xPy6nfmTs/s1600-h/Image003.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 187px; height: 140px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IptrutsI/AAAAAAAAA0w/V0xPy6nfmTs/s200/Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806635100747458" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />3. Ο δρόμος είναι ό,τι πρέπει για ρομαντικές βολτούλες δίπλα στο ποτάμι, δίχως τη βουή των αυτοκινήτων.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IktrutrI/AAAAAAAAA0o/VDqodDpU6Ns/s1600-h/Image004.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 180px; height: 134px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IktrutrI/AAAAAAAAA0o/VDqodDpU6Ns/s200/Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806549201401522" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Ig9rutqI/AAAAAAAAA0g/1OxFN7H7Ie4/s1600-h/Image005.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 183px; height: 137px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1Ig9rutqI/AAAAAAAAA0g/1OxFN7H7Ie4/s200/Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806484776892066" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />4. Και ξανά, πράσινο γρασιδάκι, γαλάζιο ποταμάκι, χαρούμενο ανθρωπάκι κου-του-λου κου-του-λου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IcNrutpI/AAAAAAAAA0Y/_YpRlMVjUyc/s1600-h/Image006.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 180px; height: 135px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IcNrutpI/AAAAAAAAA0Y/_YpRlMVjUyc/s200/Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806403172513426" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IXdrutoI/AAAAAAAAA0Q/yRb1bJMoIVg/s1600-h/Image007.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 185px; height: 138px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rq1IXdrutoI/AAAAAAAAA0Q/yRb1bJMoIVg/s200/Image007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092806321568134786" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σημείωση: περίεργη όψη της Αμερικής, Τσαμπίκο, δεν συμφωνείς;<br /><br />Υ.Γ.1 Το μελανούρι που περίμενα σήμερα το πρωί στην εκκλησιά την έκανε λάμο. Για την ακρίβεια δεν εμφανίστηκε καθόλου.<br />Υ.Γ.2 Καθώς έγραφα το δεύτερο υστερόγραφο που αναφερόταν στις ελπίδες μου to get L.A.id, στο ακμαίο ηθικό και στην καπότα της κωλότσεπης, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα που εξανέμισε τις ελπίδες και κονιορτοποίησε τα όνειρά μου...<br />Υ.Γ.3 Πουτάνα ζωή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-9127014552458393716?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-56049651050696827592007-07-29T03:12:00.000-07:002008-12-09T21:04:46.251-08:00Η ανάρτηση ετούτη (ανάρτηση = post σύμφωνα με την ελληνική έκδοση του blogger) ασχολείται με τον υπόγειο σιδηρόδρομο [subway] της Βοστώνης (είπαμε, αν θες metro και όχι subway πρέπει να πας Καναδά).<br /><br />Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι θα μεταδώσει μια πλήρη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί κάτω εκεί στα παμπάλαια λαγούμια (ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1895) αλλά, να σου πω και την αλήθεια μου, δεν είχα ποτέ σκοπό να το παίξω "Γιώργος Αυγερόπουλος".<br /><br />Θέλω μόνο Τσαμπίκο να σου δείξω κάποιες ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που τράβηξα κατά καιρούς σουλατσάροντας στην κόκκινη και πράσινη γραμμή.<br /><br />Ας μη χρονοτριβούμε όμως άλλο. Φωτογραφίες τώρα!<br /><br />1. Ξεμανίκωτοι τεντυμπόυδες, μοντέρνα πανκιά και soon-to-be κυράτσες στην πράσινη γραμμή<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvNtrutSI/AAAAAAAAAxg/9e-VfUC0S5k/s1600-h/copy+of+Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvNtrutSI/AAAAAAAAAxg/9e-VfUC0S5k/s200/copy+of+Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092567560041182498" border="0" /></a><br />2. Αποχαυνωμένα αμερικανόπουλα σύμφωνα με τα οποία "η αλήθεια βρίσκεται στους Red Sox" (και όχι στους Sex Pistols)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvVNrutTI/AAAAAAAAAxo/hTKLPhkrb60/s1600-h/copy+of+Image004.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvVNrutTI/AAAAAAAAAxo/hTKLPhkrb60/s200/copy+of+Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092567688890201394" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvYNrutUI/AAAAAAAAAxw/mFmwZDW691A/s1600-h/copy+of+Image005.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvYNrutUI/AAAAAAAAAxw/mFmwZDW691A/s200/copy+of+Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092567740429808962" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />3. Ναι, ναι, πιές το ρόφτυμά σου, βλαμένε...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvctrutVI/AAAAAAAAAx4/cYCWOfUdlFY/s1600-h/copy+of+Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxvctrutVI/AAAAAAAAAx4/cYCWOfUdlFY/s200/copy+of+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092567817739220306" border="0" /></a><br />4. Οι τυφλοί έχουν κι αυτοί δικαίωμα ύπαρξης και χρήσης των δημοσίων μέσων μεταφοράς<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzotrutYI/AAAAAAAAAyQ/PjAo32GEUII/s1600-h/Image020.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzotrutYI/AAAAAAAAAyQ/PjAo32GEUII/s200/Image020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092572421944161666" border="0" /></a> [Τον συγκεκριμένο σκύλο βέβαια δεν θα τον εμπιστευόμουν και με κλειστά μάτια...]<br /><br />5. Το πλέξιμο δε σταματά.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzdtrutWI/AAAAAAAAAyA/Y5Sk3IDTONo/s1600-h/knitting2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzdtrutWI/AAAAAAAAAyA/Y5Sk3IDTONo/s200/knitting2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092572232965600610" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzitrutXI/AAAAAAAAAyI/OSSPf-ad5dA/s1600-h/knitting1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxzitrutXI/AAAAAAAAAyI/OSSPf-ad5dA/s200/knitting1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092572318864946546" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Παρατήρηση: Οι φωτογραφίες είναι από το ίδιο βαγόνι, και για την ακρίβεια τις τράβηξα από το ίδιο κάθισμα χωρίς μετακινηθώ καθόλου. Ήταν μάλιστα οι μόνες επιβάτισσες που κάθονταν απέναντί μου, και πλέκανε αμφότερες! Εντυπωσιακό;<br /><br />6. Underground καλλιτέχνης της κόκκινης γραμμής.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx08trutZI/AAAAAAAAAyY/3oOuSiLFKVE/s1600-h/mousikos1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx08trutZI/AAAAAAAAAyY/3oOuSiLFKVE/s200/mousikos1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092573865053173138" border="0" /></a>Ο συγκεκριμένος είναι για τα μπάζα, μόνο ένα ρυθμό ξέρει να παίζει. Όσο για τη φωνή μπορεί και να τον "έχω". Καταλαβαίνεις Τσαμπίκο για τι υποκουλτούρα μιλάμε...<br /><br />7. Underground καλλιτέχνης της πράσινης γραμμής.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx179rutcI/AAAAAAAAAyw/562qkX7b840/s1600-h/mousikos3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx179rutcI/AAAAAAAAAyw/562qkX7b840/s200/mousikos3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092574951679899074" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx1_9rutdI/AAAAAAAAAy4/3iTdhVQuReY/s1600-h/mousikos2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx1_9rutdI/AAAAAAAAAy4/3iTdhVQuReY/s200/mousikos2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092575020399375826" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αυτός ήταν πολύ καλός. Άξιζε και τα τσέιντζ-ια μας και το γυναικείο κοινό του. Έκανε τη διαδρομή μας (για την ακρίβεια τη μετεπιβίβαση) πιο ευχάριστη και μελωδική. Μπράβο, μπράβο.<br /><br /><br />8. Μουσική self-service.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx21NruteI/AAAAAAAAAzA/KZQ1cIhyMWg/s1600-h/pyth1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 183px; height: 136px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx21NruteI/AAAAAAAAAzA/KZQ1cIhyMWg/s200/pyth1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092575935227409890" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx249rutfI/AAAAAAAAAzI/3AUxYaNjE_k/s1600-h/pyth3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 181px; height: 135px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx249rutfI/AAAAAAAAAzI/3AUxYaNjE_k/s200/pyth3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092575999651919346" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αυτό ήταν από τα πιο αναπάντεχα. Στη στάση Kendall/MIT δίπλα στις αποβάθρες υπάρχει ένας περίεργος -'πυθαγόρειος' κατά πώς λέει- μοχλός. Κανείς δεν τον περιεργάζεται ούτε αναρωτιέται ποτέ για την χρησιμότητά του. Αν όμως διαβάσεις προσεκτικά την πινακίδα, καταλαβαίνεις πως ο μοχλός ελέγχει (μέσω αλυσίδας-συρματόσχοινου) έναν αριθμό [μουσικών] σφυροκεφαλών που βρίσκονται δίπλα σε ισάριθμους κρεμαστούς σωλήνες (το όλο 'όργανο' είναι τοποθετημένο στον κενό χώρο ανάμεσα στις ράγες των αμαξοστοιχιών). Αν συντονίσεις το χέρι σου με την κίνηση των σφυριών αυξάνεις σταδιακά την τροχιά που διαγράφουν, καταφέρνοντας τελικά να πετύχεις τον στόχο σου, δηλαδή τους σωλήνες. Διαφορετικοί ήχοι [γκλίνγκ από τα ψηλά, γκλάνγκ από τα χαμηλά σφυριά] ξεχύνονται τότε στον σταθμό και 'ξυπνάνε' τον κόσμο που περιμένει βαριεστημένος στις πλατφόρμες. Κοιτάζουν τότε ξαφνιασμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν από που έρχεται η μελωδία που ξύπνησε τις αισθήσεις τους. Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα εντυπωσιάζονται πραγματικά όταν διαπιστώνουν πως μπορούν κι οι ίδιοι να συμμετέχουν σ'αυτή την όμορφη ηχο-παραγωγική διαδικασία και δοκιμάζουν τις ικανότητές τους (στο λίκνισμα των σφυριών) ευθύς αμέσως...<br /><br />9. [pinche] σύστημα κλιματισμού/εξαερισμού της πράσινης γραμμής...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx9_trutgI/AAAAAAAAAzQ/D7ORarTZLsY/s1600-h/venti_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqx9_trutgI/AAAAAAAAAzQ/D7ORarTZLsY/s200/venti_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092583812197430786" border="0" /></a>Παρατήρηση πρώτη: Δεν πρόκειται περί αστείου. Είναι απλά η φαιδρή πραγματικότητα του σταθμού Park street. Οι ανεμιστήρες εκεί δουλεύουν [μονίμως] στο φουλ γιατί χωρίς αυτούς ο κόσμος θα πέθαινε σίγουρα από θερμοπληξία.<br />Παρατήρηση δεύτερη: Έκανε κανείς σύγκριση με το μετρό της Αθήνας;...<br /><br /><br />Υ.Γ. Τον ζητιάνο δεν τον 'μεταφόρτωσα' (το upload ελληνιστί) γιατί θα μου χάλαγε τη μόστρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5604965105069682759?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-75532801457469418292007-07-28T12:38:00.000-07:002008-12-09T21:04:46.620-08:00Οι μήνες περάσαν, οι εμπειρίες συσσωρεύτηκαν, οι σκέψεις περί των Ασιατών συγκεντρώθηκαν, ταξινομήθηκαν, τακτοποιήθηκαν μέσα στο μυαλό μου, και τελικά το συμπέρασμα βγήκε:<br /><span style="font-weight: bold;">Οι Ασιάτες έχουν πρόβλημα. Περίοδος (πίριοντ = period = τελεία και παύλα)</span><br /><br />Αρχικά, βέβαια είχα καταλήξει στο πιο μετριοπαθές "<span style="font-weight: bold;">απλή ασυμφωνία χαρακτήρων</span>" αλλά μετά που το σκέφτηκα λίγο παραπάνω (και αφού ακολούθησα τη λογική σύμφωνα με την οποία "<span style="font-style: italic;">Α και Β είναι ασύμβατα, το Α είναι σωστό άρα το Β πρέπει να είναι λάθος</span>") κατέληξα ότι δεν είμαι εγώ ο περίεργος αλλά εκείνοι.<br /><br />Στο παρελθόν βέβαια έχω αναφερθεί στους ασιάτες και τη σχέση τους με τον Χριστιανισμό (τεραααααστιο πρόβλημα). Καλύτερα όμως να μη συζητάμε πάλι τα ίδια, γιατί στενοχωριέμαι όταν συλλογιέμαι τη μ@λ@κία του κόσμου.<br /><br />Σήμερα θέλω να εστιάσω σε κάποια άλλα στοιχεία του χαρακτήρα τους και πιο συγκεκριμένα στην κοινωνικότητά τους, έννοια μάλλον άγνωστη στους περισσότερους εξ αυτών...<br /><br />Και επειδή όσο τα σκέφτομαι τόσο φουντώνω και φορτώνω, αφήνω κατά μέρος τον καθωσπρέπει λόγο και γίνομαι λαϊκός.<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"><br />Κορεάτες. Πρόβλημα</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Γεγονός πρώτο.</span><span style="font-weight: bold;"> </span>Έχουμε πήξει στους Κορεάτες. Τελεία. Δεκάδες έρχονται κάθε χρόνο για μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Το πρόβλημα είναι ότι όταν έχεις κάνει ήδη το προπτυχιακό σου στην Κορέα <span style="font-weight: bold;">και</span> είσαι τουλάχιστον 22-23 χρονών <span style="font-weight: bold;">και</span> το επίπεδο των αγγλικών σου χαρακτηρίζεται από τραγικό έως ψιλοϊκανοποιητικό [στην καλύτερη], τότε η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα είναι μάλλον αδύνατη. Γι'αυτό λοιπόν προτιμούν οι Κορεάτες είτε να κάνουν παρέα μεταξύ τους, ή να μην κάνουν παρέα με κανέναν...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Κινέζοι της Κίνας. Πρόβλημα</span><br />Αντίστοιχα, συναισθήματα έχω και για τους Κινέζους (τους γεννημένους εν Κίνα). Όσοι έρχονται εδώ σε μεγάλη ηλικία (εννοώ μετά τα 20) πολύ σπάνια λαμβάνουν μέρος σε δραστηριότητες κοινωνικής φύσης (εξαίρεση αποτελούν ίσως οι δραστηριότητες του γκρουπ χαρβαρντιανών κινέζων). Οι άνθρωποι δεν πίνουν, δεν καπνίζουν, δεν διασκεδάζουν. Δεν τους βλέπεις έξω, δεν μπορείς εύκολα να συναναστραφείς μαζί τους, δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορείς να κάνεις χαβαλέ. Με λίγα λόγια, "<span style="font-style: italic;">άλλος κόσμος</span>", σοβαρός κι απόμακρος (άντε γεια...)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Κινέζοι της Αμερικής. Πρόβλημα</span><br />Από την άλλη βέβαια υπάρχουν και οι κινέζοι που έχουν έρθει στο αμέρικα ως μετανάστες σε μικρή ηλικία ή έχουν μεγαλώσει εδώ ως δεύτερη γενιά (και είναι πολλοί περισσότεροι από τους ορίτζιναλ κινέζους). Αυτοί είτε το παραδέχονται είτε όχι, είναι λιγότερο ασιάτες και περισσότερο αμερικάνοι (άλλο λαχείο αυτή η εθνικότητα, ας μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα...). Τέσπα, το θέμα είναι ότι παρά τη μίξη που έχουν υποστεί παραμένουν "άκυροι" ως χαρακτήρες και παραμένει αδύνατο το να κάνεις παρέα μαζί τους. Αυτοί οι άνθρωποι συνηθίζουν να συναναστρέφονται μόνο με άλλους του είδους τους (γιατί είναι όλοι άκυροι και καταλαβαίνονται) και να μη βγαίνουν έξω. Θυμάμαι μια φορά [προς το τέλος της χρονιάς που είχαμε χρόνο] έπεισα όλη την [κιτρινο-]παρέα να πάμε έξω για μπύρα, και όταν πήγαμε στο μαγαζί ένοιωθα τόσο άβολα (γιατί έκανε κρα πως ήταν όλοι έξω απ'τα νερά τους) που ήθελα να φύγω... Από την Τζανγκ, τον Άλεξ και τον Χάουαρντ που με συνόδευσαν στο <a href="http://www.tommydoyles.com/">tommy doyle's</a> κανείς δεν με ξανασυνόδευσε έκτοτε.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Ασιάτες γενικότερα. Πρόβλημα</span><br />Οι παραπάνω κατηγορίες ανθρώπων (για άλλες κατηγορίες, π.χ. για γιαπωνέζους δεν μπορώ να μιλήσω αφού δεν έχω προσωπικές εμπειρίες) έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Το πιο σημαντικό από αυτά είναι τα παιχνίδια στο PC. Και δεν μιλάμε για μια επίκτητη τάση προς το gaming αλλά για ένα χαρακτηριστικό γραμμένο στον γενετικό τους κώδικα. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, Κινέζοι και Κορεάτες, έξυπνοι και ηλίθιοι, όμορφοι και άσχημοι, μεγαλωμένοι στην Αμερική και στην Ασία όλοι κάνουν σαν τρελοί για παιχνίδια όπως το World of Warcraft ή το Starcraft...<br /><br />Η παρακάτω φωτό θα μου θυμίζει πάντα ότι οι άνθρωποι είναι σε άλλο μήκος κύματος...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqv4sdrutPI/AAAAAAAAAxI/IDZsD6yJZ2E/s1600-h/SCII_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqv4sdrutPI/AAAAAAAAAxI/IDZsD6yJZ2E/s200/SCII_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092437246438454514" border="0" /></a>Η φωτογραφία αυτή, που λες Τσαμπίκο, παρότι φαίνεται φυσιολογική, δεν είναι! Κι αυτό το λέω γιατί τα παλικάρια δεν βλέπουν ούτε τσόντες ούτε σάουθπαρκ (αυτό μάλιστα, θα ήταν φυσιολογικό). Αντιθέτως, ο παροξυσμός στο γραφείο 321 οφείλεται σε μια ανακοίνωση-έκπληξη της εταιρίας Blizzard (ανακοίνωση-έκπληξη σημαίνει ότι μια ανακοίνωση θα λάμβανε χώρα αλλά κανείς δεν ήξερε το περιεχόμενό της). Η Τζάνγκ, ο Άλεξ και ο Στηβ (ο Κλήφ που φαίνεται να μιλάει στο τηλέφωνο έχει ξεφύγει από το μένος του ιστολόγου...) περίμεναν με αγωνία την ανακοίνωση του νέου Starcraft γεγονός που θα κορύφωνε την ηδονή του Παρασκευατόβραδου... (γιεκ γιου, γιαν πατ τσι τσόι φέυ, γκέι μοκ γουάι, Starcraft2, Starcraft2, Starcraft2!!!)<br /><br />Μία άλλη ενδεικτική του κλίματος φωτογραφία είναι η παρακάτω:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxAFNrutQI/AAAAAAAAAxQ/6GLW-90Lr4M/s1600-h/porwsi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxAFNrutQI/AAAAAAAAAxQ/6GLW-90Lr4M/s200/porwsi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092515736965788930" border="0" /></a>Άλεξ, Τζέημς και Στηβ επιδίδονται σε ιντερνετικό Στάρκραφτ. Ξεχάστε ποτά, γκόμενες, ξενύχτια. Starcraft will do. Πόρωση!...<br /><br />Και επειδή "απεχθάνομαι τα ημίμετρα", θεωρώ ότι είναι σωστό να ολοκληρώσω το "θάψιμο" αναφέροντας τις -πέραν του Στάρκραφτ- ασχολίες τους. 'Ετσι, έχουμε και λέμε: ο Άλεξ όταν δεν διαβάζει (και φυσικά αν δεν είναι απασχολημένος με σφαξίματα/κοψίματα εργασιών) λιώνει στο guitar hero. Ο Στήβ λιώνει στο πόκερ (μεγάλο κάψιμο, δύσκολα περιγράφεται). Ο Τζέημς βρήκε γκόμενα και μαθαίνει να κάνει όλες του τις δουλειές με ένα χέρι γιατί με το άλλο κρατάει τη γλυκιά του κινεζοαμερικάνα. Βασικά το παιδί δεν είχε ποτέ στο παρελθόν γκόμενα [όχι σαν εμάς τους 'πάλιουρες' που έχει καεί η γούνα μας...] και με την πρώτη που του έκατσε, έπεσε με τα μούτρα και εξαφανίστηκε από προσώπου γής. Τον συναντάμε πλέον μόνο τυχαία, πάντα συνοδευόμενο από την κοπελιά του, και πάντα χειροκράτωρα (εκτός κι αν κουβαλάνε ψώνια οπότε εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να κυκλοφορούν χεράκι-χεράκι)<br /><br />Τέλος, για να μη θεωρηθώ πως κάνω διακρίσεις λόγω φύλου, θα αφήσω τη μπάλα να πάρει και την Τζανγκ. Η Τζανγκ λοιπόν στον ελεύθερό της χρόνο [φυσικά και δεν βγαίνει έξω αφού ποτέ δεν ήξερε τι σημαίνει 'έξω', μια ζωή ζούσε έγκλειστη] μαγειρεύει κορεάτικο φαγητό σε μια ειδική φριτέζα, ρυζιέρα, φρυγανιέρα, πασπατιέρα, λαδιέρα (και δεν ξέρω γω τι άλλο) που βγάζει κορεατικές κραυγές (τύπου πικι πικι τσαν, πίκι πίκι τσααν) για να σε ενημερώσει ότι το φαΐ σου είναι έτοιμο ή ότι θέλει ακόμα 5 λεπτά κ.τ.λ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxJRNrutRI/AAAAAAAAAxY/2l-v37JUEJs/s1600-h/korean.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqxJRNrutRI/AAAAAAAAAxY/2l-v37JUEJs/s200/korean.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092525838728869138" border="0" /></a>Επάνω: η φριτέζα-ρυζιέρα, που βράζει, τηγανίζει και σε μαθαίνει ξένες γλώσσες (κορεατικά στην περίπτωσή μας)<br /><br />Τελευταία κουβέντα: οι ασιάτες είναι καλά παιδιά και ακίνδυνα, αλλά για παρέα εξωσχολική τα άτομα δεν παλεύονται. Με την καμία Τσαμπίκο, με την καμία...<br /><br />Θάψιμο Τέλος.<br /><br />Υ.Γ.1 Ελπίζω να μην μεταφράσει κανείς τους το κείμενο. Kouretinho-ρυζότο θα γράψει τότε το μενού...<br />Υ.Γ.2 Το ποστ γράφτηκε σε 3 δόσεις. Το πρώτο διάλειμμα περιελάμβανε φαγητό στου Ιάσονα. Το δεύτερο διάλειμμα περιελάμβανε μια 'εποικοδομητική' βόλτα (από άποψη γνωριμιών) στο Gypsy bar. Πρώτη φορά Τσαμπίκο έχω ιστορίες να σου διηγηθώ. [Μάνα, εσύ για σήμερα δεν θεωρείσαι Τσαμπίκος, μην μπεις στον κόπο να ρωτήσεις...]<br />Υ.Γ.3 Ξημερώνει Κυριακή. Ανυπομονώ να πάω εκκλησία. Αυτή τη φορά έχω έναν ακόμη λόγο: είναι το μελανούρι που έσκασε μύτη την προηγούμενη φορά στο ναό του Θεού και μας 'αναστάτωσε' όλους, πιστούς κι απίστους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7553280145746941829?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-54602587390804141622007-07-28T03:29:00.000-07:002008-12-09T21:04:47.556-08:00Σε μια πόλη όπου -εκτός των άλλων πολυάριθμων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων- εδρεύουν το Χάρναρντ και το ΜΙΤ, θα περίμενε κανείς να βρει έναν μεγάλο αριθμό από σπασίκλες και μια μεγάλη δόση σπασικλότητας. Από τις μέχρι τώρα συναναστροφές μου όμως με άτομα των εν λόγω πανεπιστημίων, θα τολμούσα να πω πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει.<br /><br />Αν έρθει δηλαδή κάποιος 'τουρίστας' εδώ ψάχνοντας για φοιτητές που ακολουθούν το στερεότυπο του γυαλάκια, κοινωνικά καθυστερημένου, λεπτοκαμομένου, ντροπαλού και παντελωμένου μέχρι το στήθος ανθρωπακίου, μάλλον δεν θα καταφέρει να βρει αυτό που ψάχνει. Οι σπασίκλες, τα νερντ και οι γκίκουλες ναι μεν υπάρχουν (όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα), αλλά πρώτον ο αριθμός τους δεν είναι τέτοιος ώστε να δικαιολογεί ιδιαίτερη μνεία, και δεύτερον το παρουσιαστικό τους δεν ακολουθεί την παραπάνω περιγραφή.<br /><br />Σπασίκλες λοιπόν δεν πολυ-βλέπεις.<br /><br />Σπασικλότητα όμως?<br /><br />Χμμμμ... Εδώ τα πράγματα αλλάζουν, αφού, σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη, "<span style="font-style: italic;">ένα σύννεφο σπασικλότητας πλανάται πάνω από το Κέημπριτζ</span>".<br /><br />Για να διαμορφώσω τη συγκεκριμένη άποψη, βοήθησαν τα μέγιστα κάποιες εκφάνσεις σπασικλότητας που αντίκρυσα τελείως αναπάντεχα σε διάφορα μέρη. Αυτές απαθανατίστηκαν επί τόπου και παρουσιάζονται ευθύς αμέσως :<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">1. Σπασικλότητα αλά Electrical Engineering:</span><br />Το εσωτερικό ενός ανελκυστήρα στο ΜΙΤ...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqsq7drutMI/AAAAAAAAAww/oLOY8JhqxWI/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqsq7drutMI/AAAAAAAAAww/oLOY8JhqxWI/s320/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092211004741170370" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">2. Σπασικλότητα αλά Computer Science:</span><br />Από μπαρ στη Χάρβαρντ Σκουέρ.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqsrtNrutOI/AAAAAAAAAxA/vsF1DhfQNek/s1600-h/Image005.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqsrtNrutOI/AAAAAAAAAxA/vsF1DhfQNek/s320/Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092211859439662306" border="0" /></a><br />Five or More<br />option explicit<br />>= 5<br /><br />Sub table()<br />Dim l as integer<br />Dim people as integer<br />l = 5<br />if people < 5 then <br />MsgBox "There are too_ <br />few people at this table_<br />booyah!" <br />End if<br />End Sub <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"><br /><br /><br />3. Σπασικλότητα αλά Linguistics:</span><br />Ημέρα γενεθλίων του Κεν Στήβενς. Φωτογραφία από την ευχετήρια κάρτα που κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι κατά τη διάρκεια της διάλεξης. Φαίνεται το "Χρόνια πολλά Κεν" με χαρακτήρες IPA.<br />Καΐλα (she makes me happy, oh oh καΐλα...) <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqsq_drutNI/AAAAAAAAAw4/yDjpm4j2GC0/s1600-h/Image013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqsq_drutNI/AAAAAAAAAw4/yDjpm4j2GC0/s320/Image013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092211073460647122" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5460258739080414162?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-80672985923303533802007-07-27T22:17:00.000-07:002008-12-09T21:04:56.454-08:00Είναι αλήθεια ότι η έννοια του "δωρεάν" πολύ με δυσκολεύει σε αυτό το ποστ. Θα ήθελα να γράψω δυο γραμμές για τα δωρεάν ρούχα, φαγητά και βιβλία που μπορεί να βρεί ένας χαρβαρντιανός φοιτητής και μετά να αραδιάσω ένα σωρό φωτογραφίες, όμως ξέρω ότι αυτή η έννοια του δωρεάν μπορεί να ξεκινήσει ατέρμονες συζητήσεις σχετικά με το τι είναι τζάμπα και τι όχι σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, όπως επίσης τι πληρώνεις σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο (καθώς ακόμη ποιές είναι οι διαφορές τους, ποιά προσέγγιση είναι καλύτερη, ποιός έχει τα λεφτά, ποιός είναι αριστερός και ποιός δεξιός και ούτω καθ'εξής, μέχρι να αρχίσει το καλό κομμάτι [ο κομμουνισμός δε στέκει ρε μαλάκες, είστε φασίστες, ποιόν είπες φασίστα γαμώ το σπίτι σου, δεν ξέρεις που παν'τα 4, κοίτα στην Κούβα το σύστημα υγείας κ.τ.λ]).<br /><br />Για αυτό το λόγο οι λέξεις τζάμπα και δωρεάν εδώ θα χρησιμοποιηθούν πολύ συγκεκριμένα: όταν κάνεις μία συμφωνία, πληρώνεις για ένα αγαθό Α και εκτός από το αγαθό Α είτε σου δίνουν είτε παίρνεις από μόνος σου ένα αγαθό Β, τότε το αγαθό Β θεωρείται "τζάμπα".<br /><br />Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, μπορώ πια να παρουσιάσω φωτογραφικό υλικό που αφορά σε τρεις κατηγορίες δωρεάν αγαθών.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Α. Δωρεάν βιβλία<br /></span><br />Α.1 [μη χαρβαρντιανός] κάδος με τζαμπέ βιβλία και βίντεο σε πεζοδρόμιο του Somerville:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrk89rus7I/AAAAAAAAAuo/vDSkBStVwJ0/s1600-h/free_books1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrk89rus7I/AAAAAAAAAuo/vDSkBStVwJ0/s200/free_books1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092134064697029554" border="0" /></a><br />Α.2 Ισόγειο του MD, δίπλα στις σκάλες, την πόρτα εξόδου και τα αυτόματα μηχανήματα πώλησης αναψυκτικών. Εκεί είναι το σημείο διακίνησης δωρεάν βιβλίων. Μπορείς να αφήσεις όποιο βιβλίο δεν έχεις σκοπό να διαβάσεις, ή να πάρεις όποιο από τα υπάρχοντα βιβλία έχεις σκοπό να διαβάσεις. (Το αντίστοιχο σημείο στο ΜΙΤ βέβαια ήταν τουλάχιστον 30 φορές πλουσιότερο [γεγονός όμως που δε μειώνει ιδιαίτερα την αξία της φωτογραφίας])<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrk2drus6I/AAAAAAAAAug/YlfbGVXJo4s/s1600-h/free_books2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrk2drus6I/AAAAAAAAAug/YlfbGVXJo4s/s200/free_books2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092133953027879842" border="0" /></a><br />Α.3 Ισόγειο MD, ακριβώς έξω από τον ανελκυστήρα. Μία κούτα βιβλίων αγνώστου δωρητή, και αγνώστου παραλήπτη είναι έτοιμα να μεταφερθούν σε άγνωστη τοποθεσία (πολύ μυστήριο, ε, Τσαμπίκο;)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrky9rus5I/AAAAAAAAAuY/5TVPvZ-f8lA/s1600-h/free_books3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrky9rus5I/AAAAAAAAAuY/5TVPvZ-f8lA/s200/free_books3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092133892898337682" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Β. Δωρεάν ρούχα<br /><br /></span>HLS σημαίνει Harvard Law School. Τα υπόλοιπα, Τσαμπίκο, τα διαβάζεις και μόνος σου (ούτε κι εγώ ξέρω περισσότερα)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrnT9rus-I/AAAAAAAAAvA/2fK8VBOqu2U/s1600-h/free_clothes2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrnT9rus-I/AAAAAAAAAvA/2fK8VBOqu2U/s320/free_clothes2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092136658857276386" border="0" /></a><br />Μια ακόμη φωτό για να φανεί ο ρουχοσυλλέκτης<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrnJ9rus8I/AAAAAAAAAuw/GOmE6oVs36Q/s1600-h/free_clothes1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrnJ9rus8I/AAAAAAAAAuw/GOmE6oVs36Q/s320/free_clothes1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092136487058584514" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">Γ. Δωρεάν φαγητό<br /><br /></span>Σε πρώτη φάση, το πιο κουλό πρωινό που μπορείς να φας. Midnight Pancake Breakfast στις 11:00 το βράδυ...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrodtrutCI/AAAAAAAAAvg/pEamlXQymlg/s1600-h/mid_breakfast1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrodtrutCI/AAAAAAAAAvg/pEamlXQymlg/s200/mid_breakfast1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092137925872628770" border="0" /></a><br />...από το οποίο [Αμερική είμαστε] δεν λείπουν τα μπέηκον, η ομελέτα και τα πάνκεηξ (αυτό το ξ αντί για κς στο τέλος των λέξεων πολύ το γουστάρωι...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqroaNrutBI/AAAAAAAAAvY/WMSJXsDDXWY/s1600-h/mid_breakfast2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqroaNrutBI/AAAAAAAAAvY/WMSJXsDDXWY/s200/mid_breakfast2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092137865743086610" border="0" /></a><br />ενώ εδώ φαίνεται μια γενικότερη εικόνα του χώρου που φιλοξενούσε τους -πάντα πεινασμένους για δωρεάν φαγητό- χαρβαρντιανούς φοιτητές.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqroXdrutAI/AAAAAAAAAvQ/YvfINshxfoo/s1600-h/mid_breakfast3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqroXdrutAI/AAAAAAAAAvQ/YvfINshxfoo/s200/mid_breakfast3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092137818498446338" border="0" /></a><br />Σε μια άλλη περίπτωση, βγαίνοντας από το MD, είδαμε κόσμο πολύ συγκεντρωμένο σε τραπεζάκια που είχαν στηθεί πάνω στο γρασίδι. Δίπλα βρίσκονταν κάτι ψήστες και λοιποί υπάλληλοι εταιριών catering, που προσέφεραν απλόχερα φαΐ στους πεινασμένους.<br />Όπως κάθε άλλη φορά, αρχίζεις αυθόρμητα να ψελλίζεις σε φίλους και γνωστούς "free food, free food" και τελικά είναι σχεδόν αδύνατο να μη βρεις συνοδεία.<br /><br />Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται ο Μέχμετ επί το έργον, όπως επίσης και το δικό μου απογευματινό γεύμα (τα πατατάκια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής κουζίνας...).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrp-NrutGI/AAAAAAAAAwA/wIqfPtRU1e4/s1600-h/free_food2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrp-NrutGI/AAAAAAAAAwA/wIqfPtRU1e4/s200/free_food2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092139583730005090" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrp6trutFI/AAAAAAAAAv4/31d0XIkNB0U/s1600-h/free_food3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rqrp6trutFI/AAAAAAAAAv4/31d0XIkNB0U/s200/free_food3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092139523600462930" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrqCNrutHI/AAAAAAAAAwI/YkcF65vf07M/s1600-h/free_food1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrqCNrutHI/AAAAAAAAAwI/YkcF65vf07M/s200/free_food1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092139652449481842" border="0" /></a>Για την ιστορία αξίζει να πω, πως προσπαθήσαμε να μαντέψουμε ποιο τμήμα του πανεπιστημίου είχε διοργανώσει το φαγοπότι. Είδαμε όμορφες κοπέλες, καλοντυμένους φλώρους και νεαρούς που -πιθανότατα- καίγανε τη βάτα τους. Ακόμη προσέξαμε την ανυπαρξία γενειοφόρων. Τέλος παρατηρήσαμε μια γενική υπεροψία στα βλέμματα των παρευρισκομένων οπότε καταλήξαμε ότι μάλλον ήταν φοιτητές της νομικής...<br /><br />Άλλα παραδείγματα δωρεάν διάθεσης φαγητού, φαίνονται στις επόμενες φωτογραφίες.<br /><br />Η πρώτη είναι από τον δεύτερο όροφο του MD. Κάποιος ήρθε και είπε "free food στον δεύτερο, κατεβείτε" (και φυσικά κατεβήκαμε...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtY9rutKI/AAAAAAAAAwg/C7h91ixpt3M/s1600-h/piata.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtY9rutKI/AAAAAAAAAwg/C7h91ixpt3M/s200/piata.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092143341826389154" border="0" /></a><br />Η δεύτερη και τρίτη δείχνουν την καλύτερη "αρπαχτή" (έβερ) που κάναμε στο MD κάπου μέσα στον Απρίλιο. Η αρπαχτή αυτή μάλιστα δεν θεωρείται παράνομη, αφού μετά το φαγοπότι του ισογείου, οι διοργανωτές άφησαν ευγενικά τα περισσευούμενα σε κοινό χώρο και κοινή θέα. First come, first serve ένα πράγμα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtTdrutJI/AAAAAAAAAwY/siDHESwNByk/s1600-h/beverage1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtTdrutJI/AAAAAAAAAwY/siDHESwNByk/s200/beverage1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092143247337108626" border="0" /></a>Και εμείς ήμασταν οι πρώτοι...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtONrutII/AAAAAAAAAwQ/xxfS5DiIdrI/s1600-h/beverage3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrtONrutII/AAAAAAAAAwQ/xxfS5DiIdrI/s200/beverage3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092143157142795394" border="0" /></a><br />Τέλος, παρουσιάζεται το τελευταίο -όπως όλα δείχνουν- τζάμπα γεύμα της χρονιάς. Πάλι στο ισόγειο το MD είχε οργανωθεί φαγοπότι μετά τη λήξη του οποίου είχαν περισσέψει 3 πίτσες. Δύο εξ αυτών έφτασαν μέχρι το MD321 (όπου και φαγώθηκαν μέσα σε δύο μέρες από έναν Έλληνα, έναν Τούρκο, έναν Κολομβιανό και έναν Κινζεζο-Καναδό), ενώ η τρίτη έγινε δωρεά στο γραφείο του Μπέτας (μαζί με δυο σακούλες πατατάκια).<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrpydrutDI/AAAAAAAAAvo/y5c2e2DYY68/s1600-h/free_food4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqrpydrutDI/AAAAAAAAAvo/y5c2e2DYY68/s200/free_food4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092139381866542130" border="0" /></a><br />Γενικά πάντως αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι η έννοια του δωρεάν φαγητού είναι "κοινωνικά αποδεκτή" από τον φοιτητόκοσμο. Κανείς δεν το θεωρεί "φτήνια" να περιμένει στην ουρά για το τζάμπα φαγητό, το τζάμπα αναψυκτικό, το τζάμπα παγωτό (δωρεάν κάθε Πέμπτη στις 3:30 στον δεύτερο όροφο του MD).<br />Μια φορά μάλιστα άκουσα έναν [μη χαρβαρντιανό] καθηγητή να λέει "ω, το δωρεάν φαγητό... έχω συνηθίσει να τρώω τζάμπα από την εποχή που ήμουν μεταπτυχιακός φοιτητής!".<br />Συνεπώς, Τσαμπίκο, μην παραξενευτείς όταν, με το καλό, συναντηθούμε στο Ελλάδα. Σου λέω από τώρα ότι η συμπεριφορά μου στο θέμα αυτό ίσως να'ναι αρκετή για να χαρακτηριστώ φτηνιάρης και τζαμπατζής. Εσύ όμως θα ξέρεις πως δεν φταίω εγώ, το Χάρβαρντ μ'έκανε έτσι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8067298592330353380?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-53160721091141470832007-07-27T17:51:00.000-07:002007-07-27T22:13:09.225-07:00<span style="font-weight: bold;"> [</span><span style="font-weight: bold;">Μια τελείως άσχετη] εισαγωγή.</span><br />Παρασκευή βράδυ. Ελεύθερος χρόνος. Συγγραφική διάθεση. Έπειτα από μια αποτυχημένη απόπειρα κολύμβησης (αφού η πισίνα ήταν κλειστή για το κοινό λόγω αγώνων [τι αγώνες, δεν έχω ιδέα]) το πλήρωμα του χρόνου έφτασε ξανά για διήμερη ακατάπαυστη ιστολόγηση.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">[</span><span style="font-weight: bold;">Μια όχι και τόσο άσχετη] εισαγωγή.</span><br />Έχοντας φάει το τελευταίο κομμάτι της δεύτερης -και τελευταίας- δωρεάν πίτσας που βουτήξαμε χτες το απόγευμα με τον Μέχμετ από το ισόγειο (το δωρεάν φαγητό θα αποτελέσει ξεχωριστή θεματική ενότητα), και έχοντας καταναλώσει άλλον έναν αστροδολλαρικό frappuccino mocha (μήπως έχω εθιστεί;) είμαι έτοιμος να κάνω ακόμα "<span style="font-style: italic;">ένα μικρό βήμα για μένα, ένα τεράστιο βήμα για τον Τσαμπίκο</span>" γράφοντας τον επίλογο στον φάκελλο φαγητό.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">[Κύριο θέμα, δηλαδή, ] επίλογος</span><br />Το τέλος της χρονιάς με βρίσκει να έχω δοκιμάσει ένα σωρό διαφορετικές κουζίνες και φαγητά. Θυμάμαι στα σίγουρα πως έχω πάει πάει σε κινέζικο, κορεάτικο, ινδικό, ελληνικό, αμερικάνικο, μεξικάνικο, βιετναμέζικο, βραζιλιάνικο και ιταλικό (χωρίς καν να το παίζουμε '<span style="font-style: italic;">μουράτοι, ψηλομύτες γευσιγνώστες ιντερνασιονάλ</span>'). Ίσως επίσης να έχω πάει σε ταϊβανέζικο και γιαπωνέζικο, αλλά αυτό δεν ημπορώ να το πω με σιγουριά. Σε αντίθεση με τα πράγματα στην Ελλάδα, εδώ δεν θεωρείται '<span style="font-style: italic;">σπέσιαλ</span>' και '<span style="font-style: italic;">haute cuisine-υψηλή κοινωνία (ξέρεις και καλά)</span>' το να πας να φας περίεργο φαγητό σε περίεργη κουζίνα. Στην Ελλάδα -αν θυμάμαι καλά- έπαιρνες την κοπέλα σου να πας 'στο κινέζικο' (πράξη που συνήθως χαίρει εκτιμήσεως), σε σερβίρανε δυο βλακείες με ρύζι, πλήρωνες 15 ευρώ το πιάτο (δηλαδή σου πιάνανε τον κώλο κανονικά), μετά έτρωγες και το fortune cookie και γύριζες σπίτι χαρούμενος και αγαπημένος...<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Ταυροκόπρανα!</span><br /><br />Εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Περπατάς και πεινάς. Είσαι με φίλο ή φίλη. Σου λέει: "το ινδικό έχει μεσημεριανό μπουφέ με 9 δολλάρια (ούτε 7 ευρώ). Θες να πάμε να σαβουριάσουμε?" (από το γαλλικό savourer που σημαίνει goûter avec attention et avec plaisir, και όχι από το σαβούρα ή το σαβουρώνω). Δεν αρνείσαι. Μπαίνεις. Δοκιμάζεις. Φχαριστιέσαι φαΐ και φεύγεις χαρούμενος, ούτε πιασμένος στους γλουτούς, ούτε τίποτα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γαμάτα!<br /></span><br />Το άλλο που θέλω να σου εξομολογηθώ Τσαμπίκο, είναι ότι παρά τη διαρκή έκθεσή μου σε νέες κουζίνες και φαγητά, έχει σταθεί αδύνατο να μάθω έστω και τα βασικά της κάθε κουζίνας. Στο λέω αυτό, γιατί έτσι και πάμε ποτέ μαζί να φάμε τίποτα περίεργο, ίσως με ρωτήσεις τη γνώμη μου. Αλλά εγώ δεν θα έχω γνώμη, θα αποφασίζω μόνο μέσω δακτύλου...<br /><br />Εννοώ ότι στην αρχή φιλότιμα προσπαθούσα να μάθω κανά όνομα φαγητού, π.χ. στα κινέζικα εστιατόρια. Όταν όμως μάθαινα 3-4 ονόματα, πηγαίναμε σε άλλο εστιατόριο π.χ. μεξικάνικο. Μας φέρνανε άλλο μενού, με άλλα (μύρια-όσα) ονόματα φαγητών και η διαδικασία απομνημόνευσης ονομάτων φαγητών ξεκινούσε από την αρχή (ξεχνώντας παράλληλα τα όσα είχα μάθει από τον κινέζικο κατάλογο). Ο τυχαίος περίπατος (έτσι για να χρησιμοποιήσω και λίγη ορολογία) συνεχιζόταν και όταν κάποια στιγμή γυρνούσαμε σε ένα είδος εστιατορίου που είχαμε επισκεφθεί στο παρελθόν, τότε συνειδητοποιούσα ότι η όλη προσπάθεια είχα πάει στράφι...<br />Από ένα σημείο και μετά λοιπόν, σταμάτησα καν να προσπαθώ και άρχισα να παραγγέλνω με το δάχτυλο (σηκώνεις το δάχτυλο πάνω από τον κατάλογο, καθορίζεις τη συντεταγμένη x μετά καθορίζεις τη συντεταγμένη y, κατεβάζεις το δάχτυο και παραγγέλνεις αυτό που δείχνει ο δείκτης), ούτε καν με το ένστικτο.<br />Πράγματι, μετά από 10 μήνες δοκιμών, μπορώ μόνο να θυμηθώ δυο ονόματα κινεζικών φαγητών (λο μέιν, μάρπο τόφου, [το σέσαμι τσίκεν δεν το μετράω]), ένα όνομα ινδικού (μουργκ μαχάνι), ένα κορεάτικο (κίμτσι), ένα μεξικάνικο (εντσιλάδα [κ/χ]ορίζο) και μια γιαπωνέζικη μπύρα (σαπόρο). Με λίγα λόγια, γαστρονομική λεξιπενία...<br /><br />Που λες Τσαμπίκο, έχω την εντύπωση ότι ο φάκελλος φαγητό φούσκωσε πολύ (ελπίζω να ήταν εξίσου χορταστικός) και συνεπώς νομίζω πως είναι ώρα να κλείσει.<br /><br />Αντιός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5316072109114147083?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-70675612863793362072007-07-22T11:08:00.000-07:002008-12-09T21:04:57.296-08:00Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω...<br /><br />Το ασιατικό φαγητό βασικά είναι πανταχού παρόν. Κάθε 50 μέτρα βρίσκεις και ένα διαφορετικό εστιατόριο: κινεζικό, ταϊβανέζικο, ταϊλανδέζικο, κορεάτικο, βιετναμέζικο, ινδικό, γενικά ό,τι τραβάει η όρεξή σου.<br /><br />Είναι μάλιστα γεγονός (τουλάχιστον σύμφωνα με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς) ότι πιο συχνά τρώω ασιατικό φαγητό παρά αμερικάνικο. Ακούγεται σίγουρα περίεργο αλλά, νομίζω πως περισσότερες φορές την έχω βγάλει με διάφορα τσοπστικ-ικά γεύματα παρά με μπέργκερ και ελευθεριακές πατάτες.<br /><br />Έχοντας μάλιστα ζήσει ήδη 10 μήνες (χωρίς μεγάλα διαλείμματα) στη Βοστώνη την αγαπημένη, το φαινόμενο της αφομοίωσης της ασιατικής κουζίνας από τον αμερικανικό πολιτισμό δεν μου προκαλεί πλέον αίσθηση. Το θεωρώ πια <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">δεδομένο </span>να βρίσκω σε καντίνες και σαντουϊτσάδικα, σούσι δίπλα σε σάντουϊτς και σαλάτες. Θεωρώ <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">δεδομένο </span>πως το ασιατικό βανάκι θα παρκάρει και αύριο έξω από το MD πουλώντας σέσαμι τσίκεν, μάρπο τόφου και άλλα κινεζικά καλούδια προς 5 [μόνο] προσανάμματα<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqOkKdruswI/AAAAAAAAAtQ/U8I1NLemhQA/s1600-h/Image005.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqOkKdruswI/AAAAAAAAAtQ/U8I1NLemhQA/s200/Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090092503532483330" border="0" /></a>Την επόμενη φορά επίσης που θα περάσω έξω από γήπεδο μπέηζμπολ και δω τους λουκανικάδες να προσφέρουν χοτ ντογκ παρέα με τσίκεν τεργιάκι(αριστερά) <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">δεν θα μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.</span> Την πρώτη φορά που το είδα βέβαια, ομολογώ πως μου έφυγε το σαγόνι από την έκπληξη...<br /><br /><br />Στο φάκελλο λοιπόν του ασιατικού φαγητού, ακριβώς επειδή έχω συνηθίσει την κατάσταση που μόλις περιγράφηκε, δεν πρόκειται να παρουσιαστούν φωτογραφίες που να αποδεικνύουν τα παραπάνω. Πίστευε και μη ερεύνα Τσαμπίκο. Αλλά ακόμα και αν θες να ερευνήσεις, κάν'το ελεύθερα, στο τέλος θα δεις πως ό,τι έχω γράψει ισχύει στο ακέραιο.<br /><br />Αντ'αυτού, θα παρουσιάσω με μισή ντουζίνα φωτογραφίες μία επίσκεψή μας (5 ασιάτες κι εγώ) σε ένα κορεατικό εστιατόριο της Innman square. Οι φωτογραφίες και τα σχόλια θα δώσουν απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα που [λογικά απασχολεί] τον κάθε ερασιτέχνη τσοπστικά, και επίσης θα εξηγήσει την συμπεριφορά μου κατά τη διάρκεια της θερινής παραμονής στην πατρίδα [μια συμπεριφορά που είμαι σίγουρος θα εκληφθεί ως γυφτιά, τσιγκουνιά, φιλαργυρία και φτήνια...]<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Ιστορίας αρχή</span><br /><br />1. Μπαίνουμε στο εστιατόριο (η καρδούλα στον πρώτο χαρακτήρα μου έδωσε έξτρα κίνητρο να τραβήξω αυτήν τη φωτογραφία)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQpGtrus3I/AAAAAAAAAuI/3-jeGJHBP3A/s1600-h/intro1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQpGtrus3I/AAAAAAAAAuI/3-jeGJHBP3A/s320/intro1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090238674154468210" border="0" /></a><br />2. Παραγγέλνουμε κάτι για τη μέση και μια μερίδα Κίμτσι ο καθένας για την πάρτυ του. Το Κίμτσι παρεμπιπτόντως θεωρείται το εθνικό φαγητό των Κορεατών. Είναι ουσιαστικά σπαγγέτι με μια περίεργη (και ομολογουμένως εξαιρετικά εύγεστη) κρεατοσάλτσα και αποτελεί το μόνο πιάτο που θα τολμούσα να προτείνω στον Τσαμπίκο (γιατί είναι το μόνο που ξέρω αφού έχω δοκιμάσει επανειλημένα) αν ποτέ βρισκόταν σε κορεατικό εστιατόριο. Επίσης ένα τιπ που μπορώ να δώσω για να θυμάσαι Τσαμπίκο το όνομα του πιάτου είναι ότι το φαγητό αναφέρεται στο σάουντ-τρακ του Moulin Rouge. Κι όμως!<br />Πρόσεξε μόνο το στίχο που λέει: "<span style="font-style: italic;">κίμτσι, κίμτσι, για για για</span>"...<br /><br />3. Έρχονται τα πιάτα δορυφόροι και το κάτι-για-τη-μέση. Μαζί κάνει την εμφάνισή του και ένα ψαλίδι κηπουρού (χωρίς να υπάρχει στο μενού σαλάτα κηπουρού).<br /><br />Τσαμπίκο σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι (το οποίο θα έπρεπε να σε έχει ήδη απασχολήσει);<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQo7Nrus1I/AAAAAAAAAt4/DmABR4Bytrk/s1600-h/scic1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQo7Nrus1I/AAAAAAAAAt4/DmABR4Bytrk/s320/scic1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090238476585972562" border="0" /></a><br />4. Ας το πάρει το ποτάμι. Το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε τσοπστικά είναι "<span style="font-weight: bold;">Πώς διάολο κόβουμε τα μακαρόνια σε ασιατικό εστιατόριο; Τα τσόπστιξ δεν κάνουν δουλειά</span>..."<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQo3drus0I/AAAAAAAAAtw/vXOMgJoFAHM/s1600-h/scic2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQo3drus0I/AAAAAAAAAtw/vXOMgJoFAHM/s320/scic2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090238412161463106" border="0" /></a>5. Αφού έχουμε φάει και έχουμε χορτάσει, εκτός από το λογαριασμό ζητάμε και συσκευασίες για το σπίτι. Προσοχή, <span style="font-weight: bold;">για το σπίτι και για μας τους ίδιους</span>, όχι <span style="font-weight: bold;">για την αυλή και για το σκύλο</span> όπως προσποιούνται μερικοί-μερικοί που ντρέπονται να ζητήσουν το περίσσευμα. Δικό σου είναι ρε φίλε, τό'χεις πληρώσει και μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Γιατί να το αφήσεις να πάει στον κάδο απορρημάτων του καταστήματος; Είναι <span style="font-weight: bold;">φτήνια</span> δηλαδή που θέλω να πάρω μαζί το φαγητό μου;<br /><span style="text-decoration: underline;"></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQos9rusyI/AAAAAAAAAtg/miyK2bZ-SNc/s1600-h/togo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQos9rusyI/AAAAAAAAAtg/miyK2bZ-SNc/s320/togo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090238231772836642" border="0" /></a><br />6. Good to go! Το μαγαζί προμηθεύει όχι μόνο χαρτοσακούλες αλλά και συρραπτικό για ασφαλές πακετάρισμα. Nice... [how much?]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQoldrusxI/AAAAAAAAAtY/9mU1gMBhUZ4/s1600-h/paketo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqQoldrusxI/AAAAAAAAAtY/9mU1gMBhUZ4/s320/paketo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090238102923817746" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Ιστορίας τέλος</span><br /><br />Και πριν το καλέσω για τη μέρα, πρέπει να παραδεχτώ πως δεν ήταν όλες οι εμπειρίες ασιατικού φαγητού τόσο ευχάριστες όσο η παραπάνω. Ένα βράδυ για παράδειγμα δειπνούσαμε με κάτι άλλους ασιάτες, κι εκεί που δοκίμαζα νέες γεύσεις και νέες εμπειρίες, μου ανακοινώθηκε πως έτρωγα τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, ένα σκύλο...<br /><br />Φυσικά έμεινα αποσβολωμένος να κοιτάω τη μισή μπουκιά που μου είχε μείνει...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqRAgNrus4I/AAAAAAAAAuQ/Uol5zI0ZMZs/s1600-h/dog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqRAgNrus4I/AAAAAAAAAuQ/Uol5zI0ZMZs/s200/dog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090264401008571266" border="0" /></a>...προσπαθώντας να καταλήξω σε μια απόφαση για το αν αυτό που κάνω είναι ηθικά σωστό.<br />Τελικά τον έφαγα και τον υπόλοιπο σκύλο γιατί σκέφτηκα ότι ήταν ήδη νεκρός. Από το να καταλήξει στα σκουπίδια καλύτερα να κατέληγε στο στομάχι μου...<br /><br />Ελπίζω μονάχα να ήταν κανά βρωμόσκυλο που άξιζε το θάνατο και όχι κανένα αξιολάτρευτο σαν κι αυτά που όλοι θέλουν για συντροφιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7067561286379336207?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-4064959492487184322007-07-22T02:58:00.000-07:002008-12-09T21:04:57.926-08:00Ωραία. Τώρα που ξεμπερδέψαμε με τις εισαγωγές, περνάμε στο 'ψητό', το οποίο είναι το ελληνικό φαγητό...<br /><br />Όχι όμως το <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ελληνικό φαγητό εν Ελλάδι</span>, ένα θέμα που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά το <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ελληνικό φαγητό εν Αμερική</span>, το οποίο είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...<br /><br />Έχουμε και λέμε:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φαγητό Ι. ΦΕΤΑ<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyctrustI/AAAAAAAAAs4/MWE_Wal-wL4/s1600-h/fat_free_feta.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyctrustI/AAAAAAAAAs4/MWE_Wal-wL4/s200/fat_free_feta.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089967472739529426" border="0" /></a>Στην Ελλάδα είχαμε σκληρή, μαλακιά, αλυρή, βαρελίσια...<br /><br />Στην Αμερική έχουμε φουλ φατ, φατ φρι...<br /><br /><br /><br /><br />Τα στατιστικά λένε: 58 εκ. υπέρβαροι. 40 εκ. παχύσαρκοι. Τολμάς να λανσάρεις προϊόν χωρίς φατ-φρι έκδοση; Ε, τολμάς;<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φαγητό ΙΙ.</span><span style="font-weight: bold;"> Ελληνική σαλάτα με ελιές καλαματιανές [μάλλον...]<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyU9rusrI/AAAAAAAAAso/gt-wcuxhhBo/s1600-h/greek_salad.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyU9rusrI/AAAAAAAAAso/gt-wcuxhhBo/s200/greek_salad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089967339595543218" border="0" /></a>-"<span style="font-weight: bold;">Greek salad with Kalamata olives</span>"! Πώς σου φαίνεται αφεντικό;<br />-Ρε τρελός είσαι; Και που θα χωρέσει στην ετικέτα το sugar free?<br />-Καλά αφεντικό να κόψουμε κάτι. Τι θα'λεγες για το "<span style="font-weight: bold;">Salad with olives</span>"?<br />-Όχι βλάκα, έχω μια καλύτερη ιδέα! Θα την πούμε "<span style="font-weight: bold;">Greek with Kalamata</span>"<br />-Καλά αφεντικό είσαι διάνοια...<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φαγητό ΙΙΙ. </span><span style="font-weight: bold;">Ελληνική πίτσα (ο Θεός να την κάνει)<br /><br /></span><a style="font-weight: bold;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyYtrussI/AAAAAAAAAsw/bN6qc8hkyok/s1600-h/greek_pizza.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyYtrussI/AAAAAAAAAsw/bN6qc8hkyok/s200/greek_pizza.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089967404020052674" border="0" /></a>Λέει ο αμερικάνος: "<span style="font-style: italic;">θέλω κάτι στον κατάλογο με την ονομασία greek pizza, γκρικ πίτσα </span><span style="font-style: italic;">όμως </span><span style="font-style: italic;">δεν υπάρχει, τι θα κάνουμε;</span>"<br /><br /><br /><br /><br />Κάνανε -φαντάζομαι- έναν κατιδεασμό (το brainstorming ελληνιστί) και είπαν:<br />-Φέτα έχουμε;<br />-Έχουμε!<br />-Ντομάτα έχουμε;<br />-Έχουμε!<br />-Τζατζίκι έχουμε;<br />-Έχουμε!<br />-Αγγούρι έχουμε<br />-Έχουμε!<br />-Ε, τότε έχουμε και greek pizza...<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φαγητό ΙV. Ελληνική σαλάτα κοτοπουλική και Μυκονιάτικη (ε;)<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyPNrusqI/AAAAAAAAAsg/p1DWd83CWgc/s1600-h/Mykonos_salad.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqMyPNrusqI/AAAAAAAAAsg/p1DWd83CWgc/s200/Mykonos_salad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089967240811295394" border="0" /></a><span>Mykonos Chicken Greek Salad<br /></span><span></span><span>E</span><br /><span>Γ</span><br /><span>Α</span><br /><span>Λ</span><br /><span>ΕΙ</span><br /><span>Ω</span><br /><span>Δ</span><br /><span>Ε</span><br /><span>Σ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-406495949248718432?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-2464983511741451532007-07-21T22:58:00.000-07:002007-07-22T02:58:08.074-07:00<span style="font-weight: bold;">Εισαγωγή Ι <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(λόγια)</span></span><br />Η βορειοανατολική αμερική και δη η περιοχή της Βοστώνης είναι ένα χωνευτήρι πολιτισμών, ένας τόπος συνάντησης και συνύπαρξης ανθρώπων που προέρχονται από κάθε πιθανή περιοχή της υφηλίου. Η αρμονική συνεύρεση της κουλτούρας του καθενός έχει μπολιάσει την καθημερινή ζωή του συνόλου της τοπικής κοινότητας με στοιχεία -μέχρι πρότινος- αλλοεθνή. Ο αξιοζήλευτος πλουτισμός όλων των πτυχών της καθημερινότητας με στοιχεία πολυάριθμων και ετερόκλητων πολιτισμών φανερώνει την ικανότητα των ανθρώπων να συμβιώνουν ειρηνικά και να συγχρωτίζονται δημιουργικά. Ο πολιτισμικός αυτός πλoύτος γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στον γαστρονομικό τομέα όπου ο πλουραλισμός και η ποικιλομορφία εντυπωσιάζουν ακόμα και τον πλέον δυσ-συγκίνητο.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Εισαγωγή ΙΙ <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(λαϊκή)</span></span><br />Η βορειονατολική αμερική και πιο συγκεκριμένα η Βοστώνη έχει μαζέψει ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, μετατρέποντας την πόλη σε ένα μίξερ πολιτισμών. Κάθε πλευρά της ζωής έχει επηρεαστεί, αλλά ειδικά στον τομέα του φαγητού έχει γίνει της πουτάνας... Μπορείς δηλαδή να βρεις από αιθιοπικό, βραζιλιάνικο και ινδικό εστιατόριο μέχρι κινέζικο, μεξικάνικο ή ελληνικό.<br /><br />Μετά την παρουσίαση των δύο εναλλακτικών εισαγωγών προχωράω στην επεξήγηση που έχει ως εξής: Μέσα σε 10 μήνες διαμονής στη Βοστώνη την αγαπημένη, είχα την ευκαιρία (πότε ευτυχία πότε δυστυχία) να δοκιμάσω ένα σωρό διαφορετικές κουζίνες και να δω κάποια 'πράγματα' τελείως απροσδόκητα. Αυτά είναι που θέλω να μοιραστώ μαζί σου Τσαμπίκο στα δύο επόμενα ποστ με [πιο συγκεκριμένο] θέμα το ελληνικό και το ασιατικό φαγητό αντίστοιχα.<br /><br />Γι'αυτό Τσαμπίκο στέι τιούν'τ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-246498351174145153?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-82305815934117696292007-07-21T15:02:00.000-07:002008-12-09T21:05:00.994-08:00Τέρμα με τον Χάρι Πότερ. Στην κλεψύδρα μου η άμμος συνεχίζει να ρέει και οι φωτογραφίες στον υπολογιστή περιμένουν κι αυτές με τη σειρά τους για 15 λεπτά διασημότητας (κάτι που είτε θα γίνει πριν τις 12 Αυγούστου ή δεν θα γίνει ποτέ).<br /><br />Οι θεματικές ενότητες πλέον Τσαμπίκο θα βασίζονται περισσότερο σε φωτογραφικό υλικό παρά σε κείμενο.<br /><br />Θέμα του ποστ ετούτου είναι η μανία των αμερικανών με την -a priori θεωρούμενη σωστή και καθωσπρέπει- έννοια του χριστιανισμού. Άλλες θρησκείες, έχω την εντύπωση, δεν μπορούν να είναι περήφανες για την ύπαρξή τους και τα πιστεύω τους όπως είναι οι (μαλακο-)"κρίστιανς" του Αμέρικα.<br /><br />Σε πρώτη φάση αυτό που <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">μου έκανε εντύπωση</span> είναι ότι η λέξη κρίστιαν κολλάει παντού. Φτιάχνεις μια οργάνωση, της δίνεις ένα όνομα, κοτσάρεις μετά κι ένα κρίστιαν και είσαι κομπλέ. Επίσης αν καταφέρεις να κολλήσεις κι ένα όρο επιστημονικό ακόμα καλύτερα. Για παράδειγμα:<br /><br />Young Men's Christian Association (YMCA):<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKG0druscI/AAAAAAAAAqw/sOM6IGulCew/s1600-h/christian_assoc_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKG0druscI/AAAAAAAAAqw/sOM6IGulCew/s320/christian_assoc_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778764761444802" border="0" /></a><br />Christian Science Reading Room:<span style="text-decoration: underline;"></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGqNrusaI/AAAAAAAAAqg/9QpB-WXfSS4/s1600-h/christian_assoc_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGqNrusaI/AAAAAAAAAqg/9QpB-WXfSS4/s320/christian_assoc_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778588667785634" border="0" /></a><br />First Church of Christ, Scientist:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGmdrusZI/AAAAAAAAAqY/o3-hn1hRqUE/s1600-h/christian_assoc_4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGmdrusZI/AAAAAAAAAqY/o3-hn1hRqUE/s320/christian_assoc_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778524243276178" border="0" /></a><br />The Christian Science Monitor:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGjNrusYI/AAAAAAAAAqQ/1AFD29o3Bss/s1600-h/christian_assoc_5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGjNrusYI/AAAAAAAAAqQ/1AFD29o3Bss/s320/christian_assoc_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778468408701314" border="0" /></a><br />Boston Japanese Christian Church:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGUtrusXI/AAAAAAAAAqI/duC7j3DIWA4/s1600-h/christian_assoc_6.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 187px; height: 140px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGUtrusXI/AAAAAAAAAqI/duC7j3DIWA4/s200/christian_assoc_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778219300598130" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGRtrusWI/AAAAAAAAAqA/McYUCoOUtzs/s1600-h/christian_assoc_7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 183px; height: 137px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKGRtrusWI/AAAAAAAAAqA/McYUCoOUtzs/s200/christian_assoc_7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089778167760990562" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Summer Deprogramming Camp for Heavy-metal Christian Rock guitarists! (ευτυχώς κάποιοι έχουν αίσθηση του χιούμορ)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKMxtrusmI/AAAAAAAAAsA/0CKmF-GSKbA/s1600-h/akyro2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKMxtrusmI/AAAAAAAAAsA/0CKmF-GSKbA/s320/akyro2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089785314586571362" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"><br />Εντύπωση επίσης προκαλούν</span> οι τάσεις προσηλυτισμού που μπορεί να σου την στρουμφίσουν ακόμη κι αν είσαι ήδη -τύποις- χριστιανός. Που-χού το φυλλαδιάκι που μου έδωσαν πριν δυο βδομάδες στη Χάρβαρντ σκουέρ:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKI2NruseI/AAAAAAAAArA/VJyl4bTCPQ8/s1600-h/leaflet1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKI2NruseI/AAAAAAAAArA/VJyl4bTCPQ8/s320/leaflet1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089780993849471458" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKIy9rusdI/AAAAAAAAAq4/sc9PMm0OM9M/s1600-h/leaflet2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKIy9rusdI/AAAAAAAAAq4/sc9PMm0OM9M/s320/leaflet2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089780938014896594" border="0" /></a><br />Αρκετά εντυπωσιακοί [και ακόμα περισσότερο καμμένοι] είναι οι χριστιανοί μ@λ@κ3ς που βγαίνουν έξω τα Σαββατοκύριακα να διαφημίσουν τη θρησκεία τους και να μας θυμίσουν πως για όλους τους υπολοίπους η κόλαση είναι μονόδρομος.<br /><br />Αλληλούια και άγιος ο Θεός:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKKH9rusiI/AAAAAAAAArg/t2pVhrfsnR0/s1600-h/malakes2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKKH9rusiI/AAAAAAAAArg/t2pVhrfsnR0/s320/malakes2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089782398303777314" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKKENrushI/AAAAAAAAArY/xmKu6rYQuHM/s1600-h/malakes3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKKENrushI/AAAAAAAAArY/xmKu6rYQuHM/s320/malakes3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089782333879267858" border="0" /></a><br />Ο Θεός είναι φως [κι εγώ ανθρακωρύχος]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKJ9NrusgI/AAAAAAAAArQ/zobovdEZLuw/s1600-h/malakes4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKJ9NrusgI/AAAAAAAAArQ/zobovdEZLuw/s320/malakes4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089782213620183554" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKJ49rusfI/AAAAAAAAArI/53j9XdWfnVQ/s1600-h/malakes5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKJ49rusfI/AAAAAAAAArI/53j9XdWfnVQ/s320/malakes5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089782140605739506" border="0" /></a><br />Συνεχίζουμε Τσαμπίκο με <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό</span>. Αναφέρομαι στα χριστιανικά κεριά, τα οποία μπορείς να βρεις στα πιο περίεργα μέρη.<br />Τι εννοώ;<br />Εννοώ ότι έχεις δει εσύ ποτέ στη ζωή σου να πουλάνε κρίστιαν κεριά δίπλα σε βραζιλιάνικους καφέδες;...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKL79ruskI/AAAAAAAAArw/gBvf_nORDng/s1600-h/keria2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKL79ruskI/AAAAAAAAArw/gBvf_nORDng/s320/keria2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089784391168602690" border="0" /></a>Ούτε εγώ!<br />Πόσο μάλλον κεριά δίπλα σε τουρσιά, φακές, ρύζια και φασόλια...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKL3drusjI/AAAAAAAAAro/yIHSlyvNtdU/s1600-h/keria1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKL3drusjI/AAAAAAAAAro/yIHSlyvNtdU/s320/keria1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089784313859191346" border="0" /></a><br />Και επειδή οι πινακίδες των αυτοκινήτων αποτελούν άλλη ψύχωση για τους αμερικανούς, κάποιοι είπαν να τα συνδυάσουν:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKM1drusnI/AAAAAAAAAsI/UgX7wOgAgrA/s1600-h/akyro1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqKM1drusnI/AAAAAAAAAsI/UgX7wOgAgrA/s200/akyro1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089785379011080818" border="0" /></a><br />Και για το τέλος αξίζει να βγάλω στη φόρα μερικούς συνδέσμους έτσι για να υποστηρίξω την άποψή μου περί του πλουραλισμού των χριστιανικών οργανώσεων (και της ευφάνταστης ονοματοδοσίας):<br /><br /><a href="http://www.bcbsr.com/">www.bcbsr.com</a> Boston Christian Bible Study Resources<br /><br /><a href="http://www.bostonchristian.org/">www.bostonchristian.org</a> Boston Christian Foundation<br /><br /><a href="http://www.bcccenter.org/BCCC/Home.html">www.bcccenter.org</a> Boston Christian Counseling Center<br /><br /><a href="http://www.volunteermatch.org/orgs/org5165.html">www.volunteermatch.org/orgs/org5165.html</a> Boston Christian Assembly<br /><br />Τι λές Τσαμπίκο, πρόβλημα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8230581593411769629?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-3739372699581660492007-07-21T14:30:00.000-07:002008-12-09T21:05:02.935-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-kdrusRI/AAAAAAAAApY/hXOTu-r4uNQ/s1600-h/IMG_0562.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-kdrusRI/AAAAAAAAApY/hXOTu-r4uNQ/s400/IMG_0562.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089769693790515474" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-OtrusQI/AAAAAAAAApQ/-P0UJLxk8og/s1600-h/IMG_0572.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-OtrusQI/AAAAAAAAApQ/-P0UJLxk8og/s400/IMG_0572.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089769320128360706" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-JtrusPI/AAAAAAAAApI/q2kuugGd8WE/s1600-h/IMG_0573.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ-JtrusPI/AAAAAAAAApI/q2kuugGd8WE/s400/IMG_0573.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089769234229014770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ97drusOI/AAAAAAAAApA/IOEBPX7C6eE/s1600-h/IMG_0575.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ97drusOI/AAAAAAAAApA/IOEBPX7C6eE/s400/IMG_0575.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089768989415878882" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ9LdrusNI/AAAAAAAAAo4/_zNkkqN4HuU/s1600-h/IMG_0583.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ9LdrusNI/AAAAAAAAAo4/_zNkkqN4HuU/s400/IMG_0583.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089768164782158034" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ889rusMI/AAAAAAAAAow/Nz0yiFDDmS0/s1600-h/IMG_0590.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ889rusMI/AAAAAAAAAow/Nz0yiFDDmS0/s400/IMG_0590.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089767915674054850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_SNrusUI/AAAAAAAAApw/jIU548mzP3U/s1600-h/IMG_0596.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_SNrusUI/AAAAAAAAApw/jIU548mzP3U/s400/IMG_0596.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089770479769530690" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_JtrusTI/AAAAAAAAApo/24RBi_twVjA/s1600-h/IMG_0605.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_JtrusTI/AAAAAAAAApo/24RBi_twVjA/s400/IMG_0605.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089770333740642610" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_jNrusVI/AAAAAAAAAp4/DDcBp32rsII/s1600-h/IMG_0591.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_jNrusVI/AAAAAAAAAp4/DDcBp32rsII/s400/IMG_0591.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089770771827306834" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_A9rusSI/AAAAAAAAApg/aK_1kUHq02E/s1600-h/IMG_0610.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqJ_A9rusSI/AAAAAAAAApg/aK_1kUHq02E/s400/IMG_0610.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089770183416787234" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-373937269958166049?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-64977741382680751852007-07-21T13:53:00.000-07:002007-07-21T14:28:01.109-07:00Harvard Square = Hogwarts Square<br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nnUSJRe_DN0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nnUSJRe_DN0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br />HP BOOK 7 SPOILERS SHOUTED IN BOSTON<br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/r4598QCL1WI"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/r4598QCL1WI" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br />harry potter countdown harvard square<br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tbix7YuG4uA"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tbix7YuG4uA" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-6497774138268075185?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-57068030737583129132007-07-20T21:39:00.001-07:002008-12-09T21:05:03.326-08:00Είναι δύσκολο να περιγράψω την παράκρουση που αντίκρυσα. Κανονικά θα χρειαζόταν πολύ δακτυλογράφηση, αλλά επειδή είμαι κουρασμένος και δεν θέλω να μου μένουν και εκκρεμότητες για άλλες μέρες δεν θα μακρυγορήσω.<br /><br />Όλα ξεκίνησαν από ένα ημέιλ που μας ήρθε και μας ενημέρωνε για τα ηβέντς που θα λάμβαν χώρα στη Χάρβαρντ σκουέρ με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου βιβλίου της χαρρυποτερικής σειράς.<br /><br />Το ημέιλ περιείχε σύνδεσμο για την εξής <a href="http://www.harvardsquare.com/summer/harry-potter.php">σελίδα</a>, η οποία όμως δεν ήταν αρκετή για να με βάλει στο κλίμα.<br /><br />Αυτό άρχισε να συμβαίνει το απόγευμα που γυρνούσα από το κολύμπι όταν είδα κάτι συνεργεία τηλεόρασης, πακέτο με δημοσιογράφους, φώτα, κάμερες:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGSWtrur8I/AAAAAAAAAmw/x55kvbvdoEM/s1600-h/copy+%282%29+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGSWtrur8I/AAAAAAAAAmw/x55kvbvdoEM/s200/copy+%282%29+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089509972823158722" border="0" /></a>Στους δρόμους επίσης μπορούσες να δεις μάγους, Χάρρυ Πότερες, μερικούς Μαλφόυ, αυτόν τον περίεργο τύπο με το -εξίσου- περίεργο μάτι, τον πατέρα του Μαλφόυ, διάφορα κοριτσάκι ντυμένα Χογκγουαρντόπαιδα, κοπελιές με μπλούζες "Snapes is innocent" και "Trust Snapes" και σίγουρα αρκετά άλλα που δεν θυμάμαι.<br /><br />Παράλληλα, οι πειραγμένοι είχαν αρχίσει να σχηματίζουν ουρές έξω από τα δύο βιβλιοπωλεία της χαρβαρντιανής πλατείας τα οποία θα άνοιγαν πανηγυρικά τις πόρτες τους στις δώδεκα και ένα πρώτο λεπτό (έτσι για να θεωρείται Σάββατο):<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGUItrur-I/AAAAAAAAAnA/kVoqLD-pgz4/s1600-h/copy+%282%29+Image001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGUItrur-I/AAAAAAAAAnA/kVoqLD-pgz4/s200/copy+%282%29+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089511931328245730" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGUCNrur9I/AAAAAAAAAm4/PKGqftQuN-Q/s1600-h/copy+%282%29+Image005.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGUCNrur9I/AAAAAAAAAm4/PKGqftQuN-Q/s200/copy+%282%29+Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089511819659096018" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αφού περιηγηθήκαμε με τον Μέχμετ στους γύρω δρόμους, μπήκαμε μέσα στη γιάρδα να δούμε το συγκρότημα που έπαιζε μπροστά από τη βιβλιοθήκη Widener. Ηλικίες 13-17 (ούτε ο Ρουβάς τέτοιο παιδομάζωμα), φώτα, κέφι, κίνηση. Το συγκρότημα ήταν οι "Harry and the Potters" οι οποίοι χωρίς αμφιβολία εκτός από αποτυχημένοι ροκάδες είναι όλοι τελείως γκέι...<br /><br />Μέσα στη γιάρδα και αφού ακούσαμε τους κατεστραμμένους Χάρι εν δε Πότερς, διαπιστώσαμε ότι οι πορωμένοι είχαν αρκετές επιλογές για να περάσουν την ώρα τους: από το φανταστούν και να περιγράψουν το τέλος του βιβλίου (ώστε να μπουν σε διαγωνισμο), το να βγάζουν φωτογραφίες με τους μασκαρεμένους μέχρι...και να βγάλουν φωτογραφία την αγιογραφία του Χάρρυ Πότερ (βασικά με τον Χριστό έμοιαζε αν θυμάμαι καλά) πληρώνοντας το αντίτιμο του ενός προσανάμματος!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGcgNrur_I/AAAAAAAAAnI/QEAlcfiHDtc/s1600-h/Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGcgNrur_I/AAAAAAAAAnI/QEAlcfiHDtc/s200/Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089521131148193778" border="0" /></a><br />Κάποια στιγμή φύγαμε από'κει και αρχίσαμε να τριγυρνάμε πάλι στους δρόμους. Οι ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία είχαν πλέον γιγαντωθεί και όλοι περίμεναν ανυπομονετικά να σημάνει μεσάνυχτα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGfrdrusCI/AAAAAAAAAng/omYEwoRlEkM/s1600-h/copy+%282%29+Image006.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 186px; height: 139px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGfrdrusCI/AAAAAAAAAng/omYEwoRlEkM/s200/copy+%282%29+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089524622956605474" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGgDdrusDI/AAAAAAAAAno/0U7Hz_8VquI/s1600-h/copy+%282%29+Image008.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 184px; height: 138px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqGgDdrusDI/AAAAAAAAAno/0U7Hz_8VquI/s200/copy+%282%29+Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089525035273465906" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τότε όμως είναι που συνέβη το καλύτερο. Δύο νεανίες που είχαν απηυδήσει με την ψύχωση των φέλλοου αμέρικανς, έχοντας ένα λάπτοπ και μία ντουντούκα ανά χείρας βάλθηκαν να χαλάσουν την όλη ατμόσφαιρα:<br />Ο πρώτος κρατούσε τον φορητό με την ενσωματωμένη κάμερα (ώστε να ανεβάσουν την καφρίλα στo σουλήνα) ενώ ο δεύτερος με την ντουντούκα παρουσίαζε το τέλος του βιβλίου σε όλους εκείνους που περίμεναν στην ουρά! (το περιεχόμενο έχει διαρρεύσει στο διαδίκτυο εδώ και λίγες μέρες). Η ψυχρολουσία ήρθε όταν ο ομιλητής φώναξε στη ντουντούκα δυνατά και καθαρά: "Excuse me... Snapes gets killed by Voldemort". Απίστευτο γέλιο!<br /><br />Βέβαια πέρα από το γέλιο, η όλη κατάσταση της παράκρουσης θα πρέπει να προκαλέσει προβληματισμό και ανησυχίες. Γιατί η υστερία συνεχίστηκε όχι μόνο μέχρι τα μεσάνυχτα (βλέποντας μάλιστα το ρολόι της πλατείας όλοι μαζί άρχισαν να μετράνε αντίστροφα τα δευτερόλεπτα) αλλά και μετά την αλλαγή της μέρας. Άνθρωποι συνέχιζαν να συνωστίζονται σε μια διογκούμενη ουρά η οποία σύμφωνα με τις αποστάσεις του γκούγκλε μαψ είχε φτάσει τα 360 μέτρα!<br /><br />Αμερική θα μου πεις Τσαμπίκο. Τρέλα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5706803073758312913?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-51376601635299943422007-07-20T13:23:00.000-07:002008-12-09T21:05:03.585-08:00Πηγαίνω λοιπόν στη Μπάνκ οφ Αμέρικα να τακτοποιήσω το νοίκι για το διαμέρισμα της επόμενης χρονιάς.<br /><br />Εκεί στο LL (βλ. προηγούμενο ποστ) όπου βρίσκονται τα γκισέ, βλέπω έναν από τους τρελούς της Χάρβαρντ σκουέρ να έχει πιάσει ψιλή κουβέντα με μια υψηλόβαθμη (κρίνοντας από τα ρούχα και το ύφος της [ύφος = στυλ + τουπέ] ) τραπεζίτισσα.<br /><br />Από τη 'φιλική' κουβέντα τους μπόρεσα μόνο να ακούσω ότι ο έτερος επαίτης, ανταγωνιστής του δικού μας ήρωα και ταυτόχρονα γνωστή μορφή της πλατείας, ένας μαύρος, χαμογελαστός, πάντα αξύριστος ζητιάνος, στουμπάει κάθε μέρα γύρω στα $150... Ο δικός μας ήρωας όμως είχε κι αυτός ένα λόγο να είναι χαρούμενος: ήταν η μπράντ-νέα πινακίδα με την οποία είχε βγει στους δρόμους για να 'προκαλέσει'...<br /><br />Στην τραπεζίτισσα μάλιστα την επιδείκνυε με υπερηφάνεια (χωρίς φυσικά αυτή η κρυόκωλη να αντιληφθεί το μεγαλείο της σύλληψης). Ύστερα, βγαίνοντας από την τράπεζα έπιασε κουβέντα με τον σεκιουριτά που στεκόταν απέξω, στρατιωτάκι αγέλαστο, σαν τους δεσμοφύλακες του Ισοβίτη στα σκίτσα του Αρκά. Περιττό να πω πώς ούτε αυτός συγκινήθηκε από την πινακίδα και ούτε κοπλιμέντο έκανε, ούτε γέλασε, ούτε έσπειρε κανα τσέντζι.<br /><br />Εγώ όμως μπόρεσα να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο, έβγαλα αμέσως το κινητό από την τσέπη, καθάρισα το φακό γρήγορα γρήγορα με τη βρώμική μου μπλούζα και ζήτησα από τον επαίτη να φωτογραφήσω το πνευματικό παιδί του. Περήφανος, και δικαιωμένος πια, κράτησε με σταθερό χέρι το χαρτόνι μπροστά μου ώστε να μπορέσω να απαθανατίσω το -απόλυτα ειλικρινές- επιχείρημά του που ήλπιζε να πείσει τον διερχόμενο κοσμάκη να διαθέσει τα τσέντζια του...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqEiAvvHJMI/AAAAAAAAAmo/P-IYzRqzi0w/s1600-h/Image013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RqEiAvvHJMI/AAAAAAAAAmo/P-IYzRqzi0w/s320/Image013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089386450114782402" border="0" /></a><br />Καθώς έπαιρνα τη φωτό, μου έτεινε την έτερη χείρα του που κρατούσε ένα πλαστικό αστροδολαρικό ποτήρι (γιατί στην Αμερική είναι μαστ για τους ζητιάνους να έχουν ποτηράκι. αναποδογυρισμένα καπέλα και αυτοσχέδια χαρτόκουτα θεωρούνται τελείως τριτοκοσμικά και δεν επιβιώνουν στον σκληρό ανταγωνισμό. συν το ότι δεν μπορείς να τα κουνήσεις παράγοντας ήχο κερμάτων). Έδωσα κι εγώ τον οβολό μου, προσφέροντας ένα εύηχο κλινγκ-κλανγκ-κλονγκ (που μου κόστισε ευτυχώς μόνο $0.40) και ο ζητιάνος με ευχαρίστησε και έφυγε αφού πρώτα χαμογελαστός (λόγω μπάφου;) μου είπε "<span style="font-weight: bold;">τουλάχιστον με μένα ξέρεις που πάνε τα λεφτά σου</span>..."<br /><br />Όλα τα λεφτά το παληκάρι...<br /><br />Υ.Γ. Bank of America, T-mobile και Body shop είναι τα τρία μαγαζιά της πλατείας απ'όπου ψαρεύει πελατεία ο ζητιάν. Επίσης δεν διακρίνεται η πρώτη γραμμή του χαρτονιού που έγραφε, Σπερ ε τσέιντζ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5137660163529994342?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-11808194028278376152007-07-16T21:28:00.000-07:002008-12-09T21:05:03.688-08:00Η Μπεκαμάνια έχει χτυπήσει κόκκινο εδώ στο Αμέρικα.<br /><br />Σήμερα η Αννούλα έβλεπε στην τηλεόραση την προσπάθεια της Βικτόριας να παίξει μπέηζμπολ (θα την βάλουνε λέει να ρίξει μια μπαλιά ως <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pitcher">pitcher</a> σε έναν επίσημο αγώνα του αμερικανικού πρωταθλήματος).<br /><br />Κάπου αλλού επίσης είχα δει μια διαφήμιση που καλούσε την Αμερική να υποδεχτεί τον Μπέκαμ.<br /><br />Το Σάββατο τέλος πέτυχα το εξής εξώφυλλο<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpxGMvvHJLI/AAAAAAAAAmg/sh8dIV8q13M/s1600-h/copy+of+Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpxGMvvHJLI/AAAAAAAAAmg/sh8dIV8q13M/s320/copy+of+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088018863808259250" border="0" /></a>Ο άνθρωπος δηλαδή έχει ήδη καταφέρει να κάνει ένα ολόκληρο έθνος να ασχολείται μαζί του.<br /><br />Πόσο θα κρατήσει η μπεκαμάνια δεν ξέρω, κι ούτε με απασχολεί ιδιαίτερα, αλλά από μόνο του το γεγονός είναι άξιο αναφοράς.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Παραλειπόμενα</span>:<br />Η Αννούλα νόμιζε ότι ο Μπέκαμ ερχόταν από την Ολλανδία, αλλά ευτυχώς που υπάρχω εγώ να την ενημερώσω ότι δεν είναι Ολλανδός αλλά Άγγλος <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ελληνικής καταγωγής</span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-1180819402827837615?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-37977312947093073282007-07-16T20:22:00.000-07:002007-07-16T21:10:51.349-07:00Ααααμερικάνες γεννημένες στην Ουκρανία (δύο τον αριθμό) μαζί με μία τρίτη φίλη τους, πετάνε για Αθήνα σήμερα, Τρίτη 17 Ιουλίου.<br /><br />Φίλοι του ιστολογίου και φίλοι του ιστολόγου παρακαλούνται να εκφράσουν το ενδιαφέρον τους για ξενάγηση των κορασίδων, στέλνοντας ημέιλ για να γίνει το κονέ.<br /><br />Η παραδοσιακή μέθοδος του τηλεφώνου κατάφερε μόνο να ξυπνήσει έναν φαντάρο στη Σκύρο που δεν θα μπορέσει να "φιλοξενήσει" τα κορίτσια.<br /><br />Τσαμπίκο, είδες για να διαβάζεις το μπλογκ μου τι κερδίζεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3797731294709307328?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-72172953951297850912007-07-14T21:30:00.000-07:002008-12-09T21:05:04.598-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Ασανσερικό νταϊβέρσιτυ</span> ή αλλιώς <span style="font-weight: bold;">ψάχνοντας το ισόγειο...</span><br /><br />Το συγκεκριμένο θέμα είναι από τα αγαπημένα μου :-)<br />Οι συνοδεύουσες φωτογραφίες έχουν συλλεγεί καθόλη τη διάρκεια του έτους, και με έχουν κάνει να γελάσω με την ποικιλομορφία (νταϊβέρσιτυ στα αγγλληνικά) που τόσο λατρεύουν οι Αμερικανοί [ακόμα και στα ασανσέρ].<br />Μέχρι στιγμής, απορίες έχουν δημιουργηθεί και απαντήσεις έχουν δοθεί, όμως ακόμα περισσότερα ερωτήματα έχουν μείνει αναπάντητα...<br /><br />Τσαμπίκο δώσε βάση, γιατί όταν έρθεις Αμερική δεν θα ξέρεις ποιό κουμπάκι να πατήσεις...<br /><br />Πρώτη διαφορά με τα ελληνικά δεδομένα είναι το γεγονός ότι στην Αμερική το ισόγειο θεωρείται συνήθως ο πρώτος όροφος (αν άρχισες να μπερδεύεσαι Τσαμπίκο περίμενε να δεις παρακάτω τι θα γίνει...). Συνεπώς αν πατήσεις το κουμπάκι που γράφει "<span style="font-weight: bold;">1</span>" έχεις σοβαρές πιθανότητες να βρεθείς στο ισόγειο ενός κτιρίου.<br />Το ισόγειο όμως στην καθομιλουμένη αποκαλείται Ground Floor. Σε πολλά ασανσέρ λοιπόν, ο κατασκευαστής θεώρησε πιο λογικό να πατάς το "<span style="font-weight: bold;">G</span>" για να μεταφερθείς στο ισόγειο και το "<span style="font-weight: bold;">1</span>" για τον πρώτο, δημιουργώντας μια άλφα σύγχυση σε εμάς τους εμιγκρέδες από την "παλιά Ευρώπη" που καλούμε το ισόγειο, ισόγειο και τον πρώτο, πρώτο...<br /><br />Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται τα κουμπάκια του πιο νορμάλ ασανσέρ που μπορεί να βρει κάποιος στο Αμέρικα. Γκράουντ φλώρ, πρώτος, δεύτερος και συνεχίζει μέχρι τον πέμπτο. Καθαρά και ξάστερα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpmwMvvHJFI/AAAAAAAAAlw/3wuy2RNaXrE/s1600-h/Image_normal.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpmwMvvHJFI/AAAAAAAAAlw/3wuy2RNaXrE/s320/Image_normal.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087290987110671442" border="0" /></a><br />Στην επόμενη φωτογραφία το πράγμα αρχίζει και μπλέκει. Το γκράουντ φλώρ έχει εξαφανιστεί, οι όροφοι πάνε από το 1 μέχρι το 8 και δύο νέα κουμπάκια κάνουν την εμφάνισή τους: <span style="font-weight: bold;">Β</span> και <span style="font-weight: bold;">Μ</span>. To <span style="font-weight: bold;">B</span> που λες Τσαμπίκο, είναι το αρχικό της λέξης Basement δηλαδή υπόγειο. Δια της εις άτοπον απαγωγής (και όχι δια της ατόπου απαγωγής γιατί η απαγωγή δεν είναι άτοπος [όπως λέει ένα ιντερνετικό σάιτ]) καταλήγουμε στο ότι αυτή το φορά το "<span style="font-weight: bold;">1</span>" σε βγάζει στο ισόγειο, το <span style="font-weight: bold;">Β</span> στο υπόγειο και όλα τα υπόλοιπα νουμεράκια σε έναν όροφο λιγότερο από αυτόν που γράφουν...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm0pfvHJGI/AAAAAAAAAl4/vCcHeI_EwFY/s1600-h/Image_ypogeio1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm0pfvHJGI/AAAAAAAAAl4/vCcHeI_EwFY/s320/Image_ypogeio1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087295879078421602" border="0" /></a>Κατά συνέπεια ο παρατηρητικός Τσαμπίκος έχει τώρα μία νέα απορία <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">[τι είναι ο όροφος Μ;]</span> και, πιθανότατα, μία απάντηση στην ερώτηση που διατυπώθηκε προηγουμένως [πού είναι το ισόγειο;]. Όπως φαίνεται από τις δύο φώτοζ, τα κουμπιά για το ισόγειο έχουν κάτι κοινό... το αστεράκι!<br /><br />Μπορεί να ακούγεται παράξενο [ίσως και λίγο χαζό] αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Λόγω της ασυνεννοησίας που δημιούργησε αυτή η ποικιλία ονομάτων, οι Αμερικανοί έπρεπε να σκεφτούν έναν άλλο τρόπο να ξεχωρίζουν το ισόγειο. Έκτοτε ένα αστεράκι είναι πάντα παρόν στο αντίστοιχο κουμπί...<br /><br />Και συνεχίζουμε τώρα Τσαμπίκο με τα πιο περίεργα:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm9OPvHJHI/AAAAAAAAAmA/Z0uDG-K094g/s1600-h/Image_ypogeio2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm9OPvHJHI/AAAAAAAAAmA/Z0uDG-K094g/s320/Image_ypogeio2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087305306531636338" border="0" /></a>Αυτή τη φορά έχουν εξαφανιστεί αμφότερα τα κουμπιά του Ground Floor και του Basement, αλλά λόγω αστερακίου ξέρουμε ότι το ισόγειο είναι στο "<span style="font-weight: bold;">1</span>". To <span style="font-weight: bold;">LL</span> μπορεί να εξηγηθεί ως Lower Level, αλλά μια νέα απορία κάνει την εμφάνισή της <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">[τί είναι ο όροφος 3R;]</span>. Μέχρι στιγμής δεν έχω λάβει κάποια σίγουρη απάντηση αλλά ορισμένοι Αμερικάνοι εικάζουν ότι πρόκειται για τον όροφο 3 Right, δηλαδή το "τρίτο πάτωμα δεξιά" (ξέρεις μωρέ, μερικές φορές έχουν τα ασανσέρ δύο πόρτες γιατί η πολυκατοικία είναι λαβύρινθος και εσύ πρέπει να κάνεις τσαχπινιά και να διαλέξεις τη σωστή πόρτα για να βρεθείς εκεί που θέλεις...)<br />Κανείς όμως δεν το λέει με βεβαιότητα...<br /><br />Κρατήσου Τσαμπίκο, έρχονται κι άλλα. Κοίτα για παράδειγμα την παρακάτω φωτογραφία:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm_M_vHJII/AAAAAAAAAmI/7pfWgfGNWdk/s1600-h/Image_ypogeio3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rpm_M_vHJII/AAAAAAAAAmI/7pfWgfGNWdk/s320/Image_ypogeio3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087307484080055426" border="0" /></a>Ξανά, το ισόγειο είναι το "<span style="font-weight: bold;">1</span>", το υπόγειο είναι το <span style="font-weight: bold;">Β</span>, όμως τώρα υπάρχει ένα κουμπί περισσότερο που δεν έχουμε ξαναδεί <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">[τι είναι ο όροφος SB;]</span> καθώς και ένα κουμπί λιγότερο. Αυτό του δευτέρου ορόφου <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">[τον δεύτερο όροφο τον έφαγ' η μαρμάγκα;]</span>.<br /><br />Αρχίζω και χάνω λογαριασμό, μα το ανελκυστηρικό νταϊβέρσιτυ δεν έχει ακόμα παρουσιαστεί σε όλο του το μεγαλείο...<br /><br />Στην επόμενη φωτό, νέα ευφάνταστα ονόματα για ορόφους κάνουν την εμφάνισή τους. Τώρα βλέπουμε μισά νούμερα <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">[τί είναι ο όροφος δυόμιση;]</span> καθώς και καινούργια -αχρησιμοποίητα μέχρι πρότινος- γράμματα του λατινικού αλφαβήτου <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">[τί είναι ο όροφος C;]</span>. Ο Ιάσονας και ο Στήβ πάντως (αμερικανοτραφείς και οι δύο) δεν μπόρεσαν να δώσουν κάποια απάντηση στα ερωτήματα αυτά. (Παρένθεση: η πληροφορία ότι ο όροφος δυόμιση είναι χαμηλοτάβανος και κατοικείται από νάνους κρίνεται ως ανακριβής...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpnA8vvHJJI/AAAAAAAAAmQ/lc5EKzKlqXQ/s1600-h/Image_half.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpnA8vvHJJI/AAAAAAAAAmQ/lc5EKzKlqXQ/s320/Image_half.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087309403930436754" border="0" /></a><br />Τέλος πρέπει να παρουσιαστεί και το εσωτερικό ενός ανελκυστήρα (στην πολυκατοικία του Μέχμετ [Mehmet, tesekuler]), που όση φαντασία κι αν έχεις δεν μπορείς να προβλέψεις αυτό που θα δεις:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpnEK_vHJKI/AAAAAAAAAmY/_h5eHiw9BWo/s1600-h/Image_plus3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpnEK_vHJKI/AAAAAAAAAmY/_h5eHiw9BWo/s320/Image_plus3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087312947278455970" border="0" /></a>Πέρα από το αστεράκι του ισογείου και το <span style="font-weight: bold;">Β</span> του υπογείου, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">[γιατί οι όροφοι απέχουν κατά 3;]</span>. Κατ' αυτόν τον τρόπο, φτιάχνουμε κι εμείς ουρανοξύστες. Αρκεί να ονομάσεις τον δεύτερο όροφο 7, τον τρίτο 14, και ούτω καθ'εξής και φτιάχνεις ουρανοξύστη χωρίς να υπερβείς τον συντελεστή δόμησης [και γαμώ!].<br /><br />Τελικά Τσαμπίκο, για να βάλω κι έναν επίλογο, στους αμερικάνικους ανελκυστήρες μπορείς να συναντήσεις ένα σωρό διαφορετικά ονόματα (που ίσως να κάνουν τη διαδρομή σου πιο ενδιαφέρουσα, ίσως απλά να σου ανάψουν τα λαμπάκια).<br /><br />Κάνοντας τη σούμα έχουμε και λέμε:<br /><span style="font-weight: bold;">Το ισόγειο</span> μπορείς να το δεις είτε ως "<span style="font-weight: bold;">G</span>" είτε ως "<span style="font-weight: bold;">1</span>"<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Το υπόγειο</span> μπορείς να το δεις είτε ως "<span style="font-weight: bold;">B</span>" είτε ως "<span style="font-weight: bold;">LL</span>"<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Τον πρώτο όοροφο</span> μπορείς να τον δεις είτε ως "<span style="font-weight: bold;">1</span>", είτε ως "<span style="font-weight: bold;">2</span>" (η περίπτωση που δεν υπάρχει γκράουντ φλώρ), είτε ως "<span style="font-weight: bold;">3</span>" (η περπίτωση που το δύο το έφαγε η μαρμάγκα) είτε ως "<span style="font-weight: bold;">4</span>" (στην πολυκατοικία του Μέχμετ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τον δεύτερο όροφο</span> μπορείς να τον δεις είτε ως "<span style="font-weight: bold;">2</span>", είτε ως "<span style="font-weight: bold;">3</span>"(περίπτωση χωρίς γκράουντ φλώρ), είτε ως "<span style="font-weight: bold;">4</span>" (η περπίτωση της μαρμάγκας) είτε ως "<span style="font-weight: bold;">2.5</span>", είτε ως "<span style="font-weight: bold;">6</span>" (πολυκατοικία Μέχμετ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τον τρίτο όροφο</span> μπορείς να τον δεις είτε ως "<span style="font-weight: bold;">3</span>", είτε ως "<span style="font-weight: bold;">4</span>" (χωρίς γκράουντ φλώρ), είτε ως "<span style="font-weight: bold;">5</span>" (η μαρμάγκα), είτε ως "<span style="font-weight: bold;">9</span>" (πολυκατοικία Μέχμετ)<br /><br />Μπορείς ακόμα να δεις <span style="font-weight: bold;">ένα σωρό γράμματα</span> που δεν ξέρεις σε τι όροφο [ή τι μπουντρούμι] θα σε οδηγήσουν. Τα γράμματα αυτά περιλαμβάνουν τα εξής: "<span style="font-weight: bold;">Μ</span>", "<span style="font-weight: bold;">SB</span>", "<span style="font-weight: bold;">C</span>".<br /><br />Από ποικιλία που λες Τσαμπίκο άλλο τίποτα. Το πώς θα το εκλάβεις (αν δηλαδή θα αναφωνήσεις "<span style="font-style: italic;">Να πάρει ο διάβολος το ασανσερικό νταϊβέρσιτυ...</span>" ή αν θα σκεφτείς "<span style="font-style: italic;">Μπα σε καλό του, γελάσαμε και σήμερα</span>...") είναι δικό σου θέμα.<br />Από μένα, μπεσίτος.<br /><br />Η-Γου. Και μην ξεχνάς το αστεράκι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7217295395129785091?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-32136617319685099322007-07-13T23:53:00.000-07:002008-12-09T21:05:05.085-08:00Παρασκευή βράδυ. Βράδυ Ιουλίου. Ενός Ιουλίου όμως που δεν σε κάνει να καταλάβεις καλοκαίρι. Χωρίς τη ζέστη που έχουμε στην Ελλάδα, χωρίς την όρεξη να πας στην παραλία, χωρίς την ατμόσφαιρα του καλοκαιριού που σε κάνει να σκέφτεσαι διακοπές διαρκώς και διακαώς.<br /><br />Το θέμα όμως είναι άλλο. Το θέμα είναι ο Δημήτρης που φεύγει για Ελλάδα. Μετά από δέκα χρόνια παραμονής στην Αμερική ο Demetri αποφάσισε να επαναπατριστεί. Μέσω του στενού του φίλου Φάντι (νομίζω Λιβανέζος) αλλά και της ελληνοαμερικάνικης παρέας (Νικ, Νικ, Νικ και Νικ [εντάξει πλάκα κάνω]) κανονίστηκε surprise dinner στο εστιατόρειο <a href="http://www.aegeanrestaurants.com/">Aegean</a>. Εκεί μάνι-μάνι (βλέπεις Τσαμπίκο, δεν έχω ξεχάσει ακόμα τα ελληνικά μου) μαζευτήκαμε γύρω στα 30 άτομα. Αναλογία κοριτσάκια:αγοράκια κάπου ανάμεσα στο 1:2 και 1:3 (με λίγα λόγια μαζευτήκαμε όλοι οι ελληνο-μπαούτσοι). Είχαν εμφανιστεί βέβαια και κάτι ζεύγη στήθια που έκαναν πιο πικάντικη τη βραδιά (και δεν δέχομαι παρατηρήσεις από την Τσαμπίκα για τον τρόπο που αναφέρομαι στα κορίτσια, γιατί όταν σου έρχεται η άλλη με ένα φόρεμα που τα έχει πετάξει όλα έξω [όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω] και εσύ από καλοσύνη [και μόνο] θες να πας και να της πεις "πρόσεχε θα σου πέσουν" τότε έχω κάθε δικαίωμα να επικεντρώνομαι στα στήθια και όχι στην κοπέλα αυτή καθεαυτή).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rph8BPvHJBI/AAAAAAAAAlQ/9uihN8WFt3U/s1600-h/Image006.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rph8BPvHJBI/AAAAAAAAAlQ/9uihN8WFt3U/s200/Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086952139960820754" border="0" /></a>Φάγαμε (για την ακρίβεια σκάσαμε), ήπιαμε (μια κόκα κόλα σούπερ-γλυκιά γιατί φαίνεται δεν την καθαρίζουν συχνά τη σουλήνα), ευχαριστηθήκαμε, δηλαδή ο Demetri μας ευχαρίστησε που πήγαμε να του πούμε Γεια Χαρά Ντάν και γενικά περάσαμε καλά αν εξαιρέσουμε την αμερικάνα σερβιτόρα που μας έπρηξε τα ριπαπά με τις 49 [μετρημένες] ελληνικές λέξεις που ήξερε (μας τάραξε στα "τι κάνεις", "τελείωσες", "θέλεις νερό", "θέλεις γλυκό", "όχι; γιατί;").<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rph8W_vHJCI/AAAAAAAAAlY/m5FCS9iqShQ/s1600-h/copy+of+Image008.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rph8W_vHJCI/AAAAAAAAAlY/m5FCS9iqShQ/s200/copy+of+Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086952513622975522" border="0" /></a>Μετά το φαΐ, όλη η κομπανία αποφάσισε να συνεχίσει τη βραδιά στο μαγαζί "τριαντατρία" το οποίο επίσης "<span style="font-style: italic;">ζέχνει Ελλάδα</span>". Κι αυτό, γιατί όταν πας σε νυχτερινό μαγαζί της Βοστώνης και χωρίς να είναι οργανωμένη ελληνική βραδιά ακούς Δάντη, Παπαρίζου, Σαρμπέλ, Μητροπάνου (και άλλους πολλούς) τότε, οκέι, παίρνεις μυρουδιά και νοιώθεις κάπως πιο κοντά στη χώρα που σε γέννησε (όχι συνειρμοί παρακαλώ, όχι συνειρμοί).<br />Εκεί στο 33 λοιπόν, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το μεταναστεύσαν ελληνικό στοιχείο. Το πόρισμα της βραδιάς λέει ότι οι Έλληνες έχουν για το ντύσιμό τους δύο επιλογές:<br />1. τζιν και κολλητή μπλούζα (αν έχουν πάει γυμναστήριο τον προηγούμενο μήνα)<br />2. τζιν και μονόχρωμο πουκάμισο με ανοιχτά τα πάνω κουμπιά και συνοδευόμενο -υποχρεωτικά- από τρίχα αλά αρκουδέ και σταυρουδάκι αλά χριστιανέ (καμιά φορά γίνεται και σταυρουδάρα αν είσαι εξαντρίκ).<br />Όλοι οι υπόλοιποι ενδυματολογικοί συνδυασμοί απλώς δεν υφίστανται. Άντε, το μονόχρωμο πουκάμισο να γίνει ριγέ ή καρό, γεγονός όμως που αποτελεί αρκετά ισχυρή ένδειξη ότι ο φορετής (= αυτός που φοράει) του υποκαμίσου είτε είναι γεννημένος στην ξενιτιά είτε έχει ζήσει πολλά πολλά χρόνια στον παράξενο τούτο κόσμο.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpiCSPvHJDI/AAAAAAAAAlg/rHNxNV9rb58/s1600-h/copy+%282%29+Image009.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpiCSPvHJDI/AAAAAAAAAlg/rHNxNV9rb58/s200/copy+%282%29+Image009.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086959029088363570" border="0" /></a><br />Παρεμπιπτόντως, διαπίστωσα ότι κι εγώ, ως γνήσιος εκπρόσωπος (όπως φαίνεται στ'αριστερά), είχα πιστά ακολουθήσει τη φωνή της ελληνικής -αν μη τι άλλο- συνείδησής μου.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Επίσης για άλλη μια φορά συμφώνησα με τον εαυτό μου ότι ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της βορειοανατολικής Αμερικής αποτελεί φοβερό πλεονέκτημα αυτού του τόπου καθώς μέσα σε ένα κλαμπ και μόνο, μπορούσες να βρεις Ουκρανέζες (μία για την ακρίβεια, αλλά τί μία, μιλάμε για smoking hot γκόμενα), Αμερικάνες, Ελληνίδες, Λιβανέζες, Αλβανίδες, Ρωσίδες και ποιός ξέρει τί άλλο μας ξέφυγε...<br /><br />Και επειδή γράφοντας ξεχνιέσαι, παραλίγο να παραλείψω την πιο συγκινητική -για μένα τουλάχιστον- στιγμή, όταν στα τελευταία πέντε λεπτά της βραδιάς (δύο παραπέντε με δύο [τι φλωράτζες αυτοί οι αμερικάνοι]) ο Demetri -πιωμένος φυσικά- χόρεψε την τελευταία (πριν το μεγάλο ταξίδι) ζεμπεκιά, ακολουθούμενος από τον Σάμι και τον άλλο φίλο του που ήρθε από το Ντιτρόιτ μόνο και μόνο για να τον χαιρετήσει. Συγκινητικό ακόμη γιατί και οι τρεις τους χόρευαν ζεμπέκικο δέκα φορές καλύτερα από εμένα τον 100% Έλληνα που ποτέ δεν μπόρεσα σ'αυτό το χορό να σύρω σωστά τα πόδια μου. Τώρα όμως που νοιώθω την ανάγκη να χορέψω, έχω μόνο το google στη διάθεσή μου, που θα μου βρει σε 0.00263 δευτερόλεπτα το "ζεμπέκικο-dance how to" για το οποίο θα ψάξω αμέσως μετά τη συγγραφή και κοινοποίηση του ποστ ετούτου.<br /><br />Στα παραλειπόμενα της αφήγησης συγκαταλέγεται το κάρο έξω από το Aegean που ούτε συγκινητικό ήταν, ούτε ελληνικό αλλά τουλάχιστον μπόρεσε να κραυγάσει δίχως φωνή:<br /><div style="text-align: center;"><br />"This is America"<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpiKMPvHJEI/AAAAAAAAAlo/Rly_4Bj8IyU/s1600-h/Image007.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpiKMPvHJEI/AAAAAAAAAlo/Rly_4Bj8IyU/s200/Image007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086967722102170690" border="0" /></a><br />Ο νηφάλιος (αφού κρατάει δυνάμεις για τον Αύγουστο) ιστολόγος, το καλεί για τη μέρα και πάει να πιάσει κουβέντα με τον -σχεδόν εθισμένο στο ιντερνετικό πόκερ- Στήβ στις τεσσεράμιση το πρωί, λίγο πριν τραβήξει για το σπίτι.<br /><br />Πίντσι Παναγιώτης. Πίντσι μπλόγκ. Πίντσι Χάρβαρντ. Πίντσι Αμέρικα. Αντιός αμίγκος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3213661731968509932?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-70851017657987903882007-07-10T20:45:00.000-07:002008-12-09T21:05:05.665-08:00...τόσο θα βρίσκονται κάποιοι <span style="font-style: italic;">'εξυπνάκηδες'</span> να εκμεταλλευτούν τον κάλλο στον εγκέφαλό τους.<br /><br />Περπατούσα προχτές για το σπίτι και πέτυχα ένα PET SPA.<br /><br />PET SPA?<br /><br />PET SPA?<br /><br />PET SPA?<br /><br />ΕΛΕΟΣ Ι:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXwQI4G2I/AAAAAAAAAlI/C-p2SbYY0Io/s1600-h/copy+of+Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXwQI4G2I/AAAAAAAAAlI/C-p2SbYY0Io/s320/copy+of+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085786365685668706" border="0" /></a><br />ΕΛΕΟΣ ΙΙ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXrwI4G1I/AAAAAAAAAlA/NcY-FJcvGkg/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXrwI4G1I/AAAAAAAAAlA/NcY-FJcvGkg/s320/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085786288376257362" border="0" /></a><br />ΕΛΕΟΣ ΙΙΙ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXowI4G0I/AAAAAAAAAk4/6yhzRqzNeTg/s1600-h/Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpRXowI4G0I/AAAAAAAAAk4/6yhzRqzNeTg/s320/Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085786236836649794" border="0" /></a><br />Έχω βαρεθεί δηλαδή να γράφω για χαζοαμερικάνους, καταναλωτισμούς, και ηλιθιότητες.<br />Δεν έχω βαρεθεί όμως να εκπλήσσομαι από αυτά που βλέπω.<br /><br />Πέτ Σπά, όμως ρε Τσαμπίκο; Έλεος!<br />Pet bakery και gift shop? Έλεος!<br /><br />Το μαγαζί είχε μέχρι και συνολάκια Red Sox (κάτι σαν να λέμε εμφανίσεις Ολυμπιακού) για να ντύσεις το σκυλάκι σου.<br /><br />Σάισε [de], δεν αντέχω, δεν περιγράφω άλλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7085101765798790388?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-23986720049711398672007-07-10T20:00:00.000-07:002008-12-09T21:05:06.043-08:001. Οι αμερικανοί έχουν συνηθίσει να συμμορφώνονται με το νόμο, να ακολουθούν τους κανόνες, να μπαίνουν στην ουρά και να μην διαμαρτύρονται.<br /><br />2. Η καθημερινότητά τους δεν προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις, και προβληματισμό αφού ουσιαστικά προβλήματα δεν έχουν.<br /><br />3. Συνδυάζοντας τα 1 και 2 μπορεί -ίσως- κάποιος να εξηγήσει τις παρακάτω φωτογραφίες:<br /><br />Έξω από το σινεμά της church street, μια ουρά ξεκινάει...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROwAI4GzI/AAAAAAAAAkw/qmmSB42lfmA/s1600-h/copy+of+Image010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROwAI4GzI/AAAAAAAAAkw/qmmSB42lfmA/s320/copy+of+Image010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085776465786051378" border="0" /></a><br />συνεχίζει...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROrgI4GyI/AAAAAAAAAko/ah9bc21n1zo/s1600-h/copy+of+Image008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROrgI4GyI/AAAAAAAAAko/ah9bc21n1zo/s320/copy+of+Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085776388476640034" border="0" /></a><br />μα τελειωμό δεν έχει...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROlgI4GxI/AAAAAAAAAkg/PSJ2yhdHlAw/s1600-h/Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpROlgI4GxI/AAAAAAAAAkg/PSJ2yhdHlAw/s320/Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085776285397424914" border="0" /></a><br />όλα αυτά στις 5 πι-έμ (μεσημέρι για τα ελληνικά δεδομένα, βράδυ για τα ελβετικά, απόγευμα σύμφωνα με τον υπόλοιπο κόσμο) για ένα harry potter screening που θα ξεκινούσε σε 45 λεπτά το νωρίτερο...<br /><br />Με λίγα λόγια:<br /><span style="font-style: italic;">"Δημητούλα μου γειά σου, πάρ'τα όλα δικά σου..."</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-2398672004971139867?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-4004015147695549862007-07-07T22:45:00.000-07:002007-07-07T22:59:39.489-07:00Τώρα μου ήρθε, τώρα το γράφω. Άσχετο τελείως. Το παραδέχομαι<br /><br />Το ζήτημα είναι ότι η λέξη <span style="font-weight: bold;">παγκίνως</span> δεν θα πρέπει να θεωρείται απλά η λανθασμένη ορθογραφία της λέξης <span style="font-weight: bold;">παγκοίνως</span>.<br /><br />Αντιθέτως, νομίζω πως είναι μια διαφορετική λέξη που σημαίνει "<span style="font-weight: bold;">σε όλη την Κίνα</span>". Για παράδειγμα η πρόταση: <span style="font-style: italic;">"Είναι παγκίνως γνωστό ότι το κρέας του σκύλου έχει πολύ ωραία γεύση"</span>, θεωρώ ότι είναι έγκυρη ορθογραφικά, νοηματικά και συντακτικα και σημαίνει <span style="font-style: italic;">"Σε όλη την Κίνα ξέρουν πως το κρέας του σκύλου έχει πολύ ωραία γεύση"</span>.<br /><br /><br />Τσους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-400401514769554986?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-8334858537164686512007-07-07T22:26:00.000-07:002008-12-09T21:05:06.389-08:00Ως φωτογράφος/ανταποκριτής/αφηγητής (και όπως αλλιώς τέλοσπάντων την έχω δει) παρουσιάζω δύο φωτογραφίες από την κόκκινη γραμμή του μποστόνιαν σάμπγουέι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpB2WQI4GvI/AAAAAAAAAkQ/G2A0rRofeV0/s1600-h/Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpB2WQI4GvI/AAAAAAAAAkQ/G2A0rRofeV0/s200/Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084694103962688242" border="0" /></a>Η πρώτη δείχνει το αδελφάκι εκείνης της διαφήμισης που με είχε βάλει σε σκέψεις για τη χαφιεδολογία στην Αμερική (απλώς τώρα θέλω να υποστηρίξω την άποψη ότι εκείνη η πλυσοεγκεφαλική [αλά Γιούρι Γκέλερ "επισκευάσου-επισκευάσου" διαφήμιση] δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpB2TQI4GuI/AAAAAAAAAkI/woJDXJv4lus/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpB2TQI4GuI/AAAAAAAAAkI/woJDXJv4lus/s200/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084694052423080674" border="0" /></a><br />Η δεύτερη [σόρτ οφ] διαφήμιση έλεγε:<br /><div style="text-align: center;">"I believe in Christianity as I believe<br />that the sun has risen<br />not only because I see it<br />but because by it I see everything else"<br />[mlks τάδε]<br /><br />COME AND SEE<br /></div><br />Άλλη όρεξη δεν είχαμε...<br /><br />Πι.Ες Αυτή τη φορά ούτε σε πολλές σκέψεις μπήκα, ούτε ενοχλήθηκα. Απλά απόρησα με το είδος των ανθρώπων που ανέχονται να τους απευθύνονται σαν να απευθύνονται σε ηλιθίους :-(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-833485853716468651?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-37339543157258473692007-07-07T21:52:00.000-07:002008-12-09T21:05:06.606-08:00Είναι μερικές φορές που σκέφτομαι ότι θέλω να ζω πιο νορμάλ. να περνάω τις μέρες μου 'κανονικά' και να νοιώθω ότι δεν έχω να πω τίποτα στον Τσαμπίκο.<br /><br />Έλα όμως που σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάτι περίεργο συμβαίνει, και σχεδόν κάθε μέρα έχω -σχεδόν- χρέος να γράψω στον Τσαμπίκο...<br /><br />Χτες για παράδειγμα, βγαίναμε με τον Ιάσονα (τον κάναμε Έλληνα πριν καν παντρευτεί την ελληνίδα με την οποία 'τραβιέται') από τον σταθμό του μετρό, [κόμμα] και στα σκαλάκια ακριβώς έξω απ'τη στάση του Χάρβαρντ σκουέρ (εκεί που συνήθως μαζεύονται κάτι νεαροί τεντυμπόυδες) καθόταν μια κοπέλα (με συνοδεία και αυτή).<br /><br />Με κοιτάει, την κοιτάω, συνεχίζει να με κοιτάει, καθώς περνάω από δίπλα της μου λέει "I love you", μου στέλνει ένα πετούμενο φιλί, απαντάω "I love you too", της στέλνω κι εγώ ένα πετούμενο φιλί, και προχωράω...<br /><br />Καλό ε?<br /><br />Σήμερα πάλι, προχωράω στην Χάρβαρντ σκουέρ, βλέπω μια κοπέλα να κρατάει ένα χαρτόνι που έγραφε "FREE HUGS", την πλησιάζω, την αγκαλιάζω, την ευχαριστώ και φεύγω. Αμέσως μετά περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, βλέπω μια ντουζίνα μαντραχαλέους να κρατάνε αντίστοιχα χαρτόνια, στέκομαι να τους βγάλω φωτογραφία,<br />(ιδού:)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpBx_AI4GtI/AAAAAAAAAkA/wNbjBr-lbfA/s1600-h/copy+of+Image001.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RpBx_AI4GtI/AAAAAAAAAkA/wNbjBr-lbfA/s320/copy+of+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084689306484218578" border="0" /></a><br />με κοιτάζουν περίεργα [γιατί δεν ήξεραν ότι είχα εναγκαλιστεί την κοπελιά του απέναντι πεζοδρομίου] με καλούν για αγκαλίτσα, εκδηλώνω ενδιαφέρον για "triple hug", πετυχαίνω το στόχο μου [τον τριπλό εναγκαλισμό ντε], διαπιστώνω βέβαια ότι ο εναγκαλισμός ήταν πολύ σφιχτός (γιατί αλλιώς τα γένια μας δεν θα είχαν μπλέξει...), τους ευχαριστώ κι αυτούς και φεύγω.<br /><br />Αυτά το ολίγα για σήμερα.<br /><br />Τι λές Τσαμπίκο, άξιζε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3733954315725847369?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-34688482637546078472007-07-04T20:38:00.000-07:002008-12-09T21:05:06.893-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">φοβερά ενοχλητικό</span><br /><br />Το δεύτερο πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου στην Αμερική είναι το ζήτημα με τις ταυτότητες.<br />Πας σε μπαρ και ζητάς μπύρα; Ταυτότητα! (age ID)<br />Πας να μπεις σε κλαμπ και δεν έχεις ταυτότητα; Η πόρτα (Πορτάρα για την ακρίβεια, σαν της Νάξου ένα πράμα) είναι όλη δική σου<br />Πας στο λίκουορ στορ να πάρεις ένα κρασάκι (γιατί ο γιατρός λέει κάνει καλό στην καρδιά ή γιατί θέλεις να μαγειρέψεις χοιρινό κρασάτο ρε αδερφέ) και δεν έχεις ταυτότητα; Δεν θα πάρεις κρασί, θα πάρεις π@π@ρι@...<br /><br />Τελικά η υπερβολική αυτή αυστηρότητα σχετικά με την αλκοολοποσία έχει δύο αποτελέσματα: Πρώτον, ένα μεγάλο ποσοστό των νεαρών αμερικανών παρανομεί έχοντας μαζί του ψεύτικες ταυτότητες και δεύτερον η 'ποταπαγόρευση' οδηγεί σε στέρηση και η στέρηση σε απωθημένα (γι'αυτό και όταν φτάνουν τα 21 πίνουν σα βλαμμένοι).<br /><br />Και σα να μη φτάνει αυτό, το κράτος φροντίζει να τοιχοκολλά κάθε τόσο κάτι εμπνευσμένες αφίσες έτσι για να σου θυμίσουν ότι δεν πρέπει <span style="font-style: italic;">'ούτε να το διανοηθείς'</span>. Παρουσιάζω ενδεικτικά τις δύο που συνάντησα και απαθανάτισα.<br /><br />Η πρώτη (με στόμφο) γράφει:<br /><br /><div style="text-align: center;">Under 21?<br />Try buying alcohol<br />and you<br />could see this I.D.<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxwrAI4GsI/AAAAAAAAAj4/Y-fEdmTgOs8/s1600-h/Image022.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxwrAI4GsI/AAAAAAAAAj4/Y-fEdmTgOs8/s320/Image022.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083561963468364482" border="0" /></a><br />Η δεύτερη (με αυστηρό ύφος) γράφει:<br /><br /><div style="text-align: center;">WARNING<br />Police officers may<br />be posing as<br />store employees<br /><br />You should be 21 years old and have a valid ID to buy alcohol<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxwnwI4GrI/AAAAAAAAAjw/sIv9JxoAgww/s1600-h/copy+of+Image011.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxwnwI4GrI/AAAAAAAAAjw/sIv9JxoAgww/s320/copy+of+Image011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083561907633789618" border="0" /></a><br />Και τέλος ο ιστολόγος, απηυδησμένος, γράφει:<br /><div style="text-align: center;">"Βρε δε γαμιώστε λέω γω..."<br /><div style="text-align: left;"><br />Υ.Γ. Φαντάσου δηλαδή ρε Τσαμπίκο να πηγαίνεις σε εστιατόριο/ ταβέρνα/ ουζερί/ μεζεδοπωλείο (όπως θες πές το) να παραγγέλνεις μία ποικιλία για τέσσερις κι ένα καραφάκι ούζο, και το γκαρσόνι να σου ζητάει ταυτότητα... Και μάλιστα να μη σε σερβίρει αν δεν του δείξεις ημερομηνία γέννησης (και μερικές φορές να μη σερβίρει αν δε δείξουν όλοι οι της στρογγυλής τραπέζης τις ταυτότητές τους..). Τότε τι κάνεις Τσαμπίκο; Σε ρωτώ. Του γαμάς ή δεν του γαμάς;...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3468848263754607847?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-65089439274860981792007-07-04T19:46:00.000-07:002008-12-09T21:05:07.161-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Αμερικανίλες</span><span style="font-weight: bold;">, Αμερικανιές</span><span style="font-weight: bold;">, Αμερικανισμοί</span><br /><br />Η τετάρτη Ιουλίου όπως σχεδόν όλοι ξέρουμε (από τις διάφορες ταινίες του Πουρναρόξυλου) είναι η Μέρα της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Την ημέρα αυτή επιβάλλεται να ζήσεις όσο πιο αμερικανικά μπορείς...<br /><br />Η δική μου μέρα ξεκίνησε στις 10 το πρωί όταν με πήρε τηλέφωνο ο Μέχμετ (αφού την προηγουμένη του είχα υποσχεθεί πρωινό Ντάι Χάρντ). Όπως το είχαμε κανονίσει πήγαμε στην παράσταση των 11:20 (γιατί το πρωινό εισιτήριο κοστίζει 6 προσανάμματα [σε αντίθεση με τα 10 της κανονικής τιμής]) διασκεδάσαμε με την ταινία (χορτάσαμε δράση, έκρηξη κι αντρίλα) μετά κάναμε μούβι χόπινγκ στο Ratatouille, ύστερα πήγαμε για φαΐ στο γκριν ντράγκον (αμερικανιά κι αυτό) και μετά τον άφησα για να πάω στο μπάρμπεκιου του Θίο. Μπέργκερ, πατατάκια, μπύρα και κρασί συνέθεταν την εικόνα της απογευματινής αμερικανίλας.<br /><br />Εκεί προς το τέλος βέβαια, το ελληνικό στοιχείο πήγε να 'σπιλώσει' την όλη αμερικανική ατμόσφαιρα προσθέτοντας μια καθαρά μη αμερικάνικη πινελιά. Αναφέρομαι στην αγορά, κατάτμηση και καταβρόχθιση ενός ολόκληρου καρπουζιού!<br /><br />Εις μάτην όμως...<br /><br />Γιατί εκεί που άρχισα να νοιώθω ότι αυτή η τελευταία δραστηριότητα θα ήταν χαρακτηριστικά ελληνική, ήρθε η αποκάλυψη ότι το καρπούζι ήταν άσπορο...<br /><br />Κάτω: το άσπορο καρπούζι...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxhegI4GqI/AAAAAAAAAjo/Q_BisrlauyE/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxhegI4GqI/AAAAAAAAAjo/Q_BisrlauyE/s200/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083545256045583010" border="0" /></a><br />Περιττό να πω ότι η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, αφού ποτέ στο παρελθόν δεν είχα έρθει αντιμέτωπος με άσπορο καρπούζι. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν "<span style="font-style: italic;">τί άλλο θα δω Θεέ μου, τί άλλο θα σκεφτούν αυτοί οι αμερικάνοι;...</span>"<br /><br />Και η μέρα παρέμεινε αμερικανική, αμιγώς. Τελεία και παύλα.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoxhTgI4GpI/AAAAAAAAAjg/VkaJH8OZbbQ/s1600-h/Image002.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-6508943927486098179?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-53558699194424095792007-07-03T19:52:00.000-07:002008-12-09T21:05:09.543-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Δεν μ'αρέσει [καθόλου όμως;]</span><br /><br />Μετά από μια ολόκληρη ακαδημαϊκή σεζόν στο Αμέρικα, έχω καταλήξει πια, τι μ'αρέσει και τι δε μ'αρέσει σ'αυτή τη χώρα (και το γράφω τώρα Τσαμπίκο, πριν καν με ρωτήσεις [γιατί ξέρω ότι θα το κάνεις όταν βρεθούμε για φραπέ στο Ελλάδα])<br /><br />Ξεκινάω με αυτό που μου "τη στρουμφίζει" κάθε , μα κάθε φορά που το βλέπω. Είναι η αποκαλούμενη (από μένα) "<span style="color: rgb(102, 0, 0); font-weight: bold;">προπαγάνδα της σημαίας</span>".<br />Είναι το γεγονός ότι τόσες σημαίες δεν είχα δει συνολικά σ'όλη μου τη ζωή...<br />Είναι το γεγονός ότι κάθε σημαία σου ψιθυρίζει στ'αφτί "<span style="font-style: italic;">εδώ είναι Αμερική,</span><span style="font-style: italic;"> εδώ είναι Αμερική</span>..." και μετά αρχίζει να σου ψιθυρίζει "<span style="font-style: italic;">είσαι Αμερικανός και είσαι υπερήφανος</span>..." και μετά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι...<br /><br />Χωρίς υπερβολές οι αμερικανοί -ιδιαίτερα μετά την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου- έχουν πάθει ψύχωση με τις σημαίες και νομίζουν ότι η αστερόεσσα ταιριάζει παντού και πάντα. Και την κουβαλάνε, την κολλάνε, τη φοράνε όπου βρουν.<br /><br />Ορισμένες -ενδεικτικές θα έλεγα- φωτογραφίες που παρουσιάζουν την αμερικανική σημαία σε ένα αρκετά μεγάλο εύρος 'εφαρμογών' παρουσιάζεται ευθύς αμέσως:<br /><br />1. χωρίς λόγια<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVZQI4GlI/AAAAAAAAAjA/i0oSRT3Hya4/s1600-h/copy+%283%29+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVZQI4GlI/AAAAAAAAAjA/i0oSRT3Hya4/s320/copy+%283%29+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083180127990848082" border="0" /></a><br />2. σε αντιστοιχία με τη φράση "τα φρένα μου είναι ελληνικά"<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVVwI4GkI/AAAAAAAAAi4/Jx41uHmY8yc/s1600-h/copy+of+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVVwI4GkI/AAAAAAAAAi4/Jx41uHmY8yc/s320/copy+of+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083180067861305922" border="0" /></a><br />3. Χόντα με αμερικανική σημαία, έτσι για εξιλέωση...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVTAI4GjI/AAAAAAAAAiw/SBvXl3fDgwg/s1600-h/copy+of+Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVTAI4GjI/AAAAAAAAAiw/SBvXl3fDgwg/s320/copy+of+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083180020616665650" border="0" /></a><br />4. THIS IS TARTA (που λέει κι ο Αποστόλης [τι γέλιο! τι γέλιο!]). Η "τάρτα" είναι για τον εορτασμό της 4ης Ιουλίου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVPwI4GiI/AAAAAAAAAio/B4Ls82plhQ8/s1600-h/copy+of+Image014.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVPwI4GiI/AAAAAAAAAio/B4Ls82plhQ8/s320/copy+of+Image014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179964782090786" border="0" /></a><br />5. Ας μην σχολιάσω...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVMgI4GhI/AAAAAAAAAig/CpPK3yvEdHM/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVMgI4GhI/AAAAAAAAAig/CpPK3yvEdHM/s320/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179908947515922" border="0" /></a><br />6. Το Χαρβαρντιανό σκουπιδιάρικο μας καλεί να μείνουμε ενωμένοι (απέναντι σε τι;)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVIgI4GgI/AAAAAAAAAiY/VMz1bCHp8Us/s1600-h/Image005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVIgI4GgI/AAAAAAAAAiY/VMz1bCHp8Us/s320/Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179840228039170" border="0" /></a><br />7. Η ενωτική λαμαρίνα του σκουπιδιάρικου νομίζω αξίζει ένα κοντινό πλάνο<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVEgI4GfI/AAAAAAAAAiQ/-ICtpV_tRzI/s1600-h/Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVEgI4GfI/AAAAAAAAAiQ/-ICtpV_tRzI/s320/Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179771508562418" border="0" /></a><br />8. Αμερικανός από κούνια...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVBQI4GeI/AAAAAAAAAiI/HAVPVqrNYnI/s1600-h/Image019.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVBQI4GeI/AAAAAAAAAiI/HAVPVqrNYnI/s320/Image019.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179715673987554" border="0" /></a><br />9. Αθώα ντεκορασιόν αρχικά, αθώα ντεκορασιόν στη συνέχεια και ξαφνικά...σημαίες από το πουθενά!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosUrAI4GdI/AAAAAAAAAiA/DqhOUAGqWo4/s1600-h/PHOT0061.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosUrAI4GdI/AAAAAAAAAiA/DqhOUAGqWo4/s200/PHOT0061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083179333421898194" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVxAI4GnI/AAAAAAAAAjQ/YYqYpmfyvos/s1600-h/PHOT0062.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosVxAI4GnI/AAAAAAAAAjQ/YYqYpmfyvos/s200/PHOT0062.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083180536012741234" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosV4QI4GoI/AAAAAAAAAjY/Qtt4SVMOXiM/s1600-h/PHOT0063.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RosV4QI4GoI/AAAAAAAAAjY/Qtt4SVMOXiM/s200/PHOT0063.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083180660566792834" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5355869919442409579?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-89512769428377074842007-07-03T17:39:00.000-07:002008-12-09T21:05:11.021-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Μη αναμενόμενο Ι</span><br /><br />Συνήθως, όταν κάποιος αναφέρεται στην Αμερική, η πρώτη εικόνα που έρχεται -αυτόματα- στο μυαλό είναι το χρυσό τρίπτυχο "<span style="font-style: italic;">Χάμπουργκερ-Πατάτες-Αναψυκτικό</span>" (όπως έλεγε και μια παλιά [μήπως πλησιάζω τα τριάντα;...] διαφήμιση ).<br /><br />Με αυτή την εικόνα κατά νου (στις περισσότερες των περιπτώσεων έρχεται πακέτο με καουμπόυδες, ροντέο, βαριά αμερικανική προφορά, ξέφρενα πάρτυ, ηλίθια μπυροποσία, άκρατο καταναλωτισμό, φατμποϊσλιμική παχυσαρκία, προπαγανδιστική δημοκρατία κου του λου, κου του λου, κου του λου) σου προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση όταν διαπιστώνεις τις ουκ ολίγες γαλλικές επιρροές που έχουν ασκηθεί στη σύγχρονη αμερικανική γλώσσα...<br /><br />Προσωπικά, δεν περίμενα ποτέ από ένα έθνος που προσπάθησε να μετονομάσει τις french fries σε freedom fries [παρένθεση, η Αννούλα τάσσεται ακόμα υπέρ της αλλαγής] να χρησιμοποιεί γαλλικές λέξεις στο επίσημο λεξιλόγιό του. Για αυτόν το λόγο, έτριβα τα μάτια μου από κατάπληξη (όπως επίσης κι ο γαλλόφωνος ΕφΕξ) κάθε φορά που συναντούσα γαλλικές λέξεις σε αμερικανικά κείμενα.<br /><br />Οι περιπτώσεις που μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον, και επίσης προκαλούν τον Τσαμπίκο να γουρλώσει τα μάτια, παρουσιάζονται από την λιγότερο μέχρι την περισσότερο εντυπωσιακή.<br /><br />Βουαλά (με αξάν γκγάβ [όχι γκραβ ρε άξεστε]) [στιγμιότυπο από τυχαία εφημερίδα παραπεταμένη σε βαγόνι της γκριν λάιν]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2SgI4GaI/AAAAAAAAAho/GZPgKuHK3lE/s1600-h/Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2SgI4GaI/AAAAAAAAAho/GZPgKuHK3lE/s320/Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145927166269858" border="0" /></a><br />Κρέμ, (με αξάν ντε γκιού παρακαλώ) [στιγμιότυπο από τα αστροδολλάρια της ΜάσΑβ]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2PwI4GZI/AAAAAAAAAhg/hTm6Y_AMxaE/s1600-h/Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2PwI4GZI/AAAAAAAAAhg/hTm6Y_AMxaE/s320/Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145879921629586" border="0" /></a><br />Πετίτ. [στιγμιότυπο από μαγαζί στη Φιλαδέλφεια (νομίζω Banana Republic)]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2MgI4GYI/AAAAAAAAAhY/Ajmn4Kbp9uU/s1600-h/Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2MgI4GYI/AAAAAAAAAhY/Ajmn4Kbp9uU/s320/Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145824087054722" border="0" /></a><br />Madeleines Petites French Cakes. (χρήση ως επίθετο, που υποδηλώνει ότι έχει ενσωματωθεί πλήρως στην αμερικανική γλώσσα) [αστροδολλάρια της ΜασΑβ ξανά]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2IwI4GXI/AAAAAAAAAhQ/PTzB43IHD9w/s1600-h/Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2IwI4GXI/AAAAAAAAAhQ/PTzB43IHD9w/s320/Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145759662545266" border="0" /></a><br />Οντρέ (Γκωτιέ καλά το έγραψα ρε;) [από μαγαζί στη Χάρβαρντ Σκουέρ]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2FwI4GWI/AAAAAAAAAhI/sVfH4g35Doc/s1600-h/Image005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2FwI4GWI/AAAAAAAAAhI/sVfH4g35Doc/s320/Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145708122937698" border="0" /></a><br />Απλικέ (!). Εδώ Τσαμπίκο στάνταρ γουρλώνεις ματάκι και απορείς [από μαγαζί στη Νέα Υερσέυ]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2DAI4GVI/AAAAAAAAAhA/ePLq97_uFJ4/s1600-h/Image008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror2DAI4GVI/AAAAAAAAAhA/ePLq97_uFJ4/s320/Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145660878297426" border="0" /></a><br />Ζουά ντε βιβρ (!!). Εδώ Τσαμπίκο πρέπει να ρωτήσεις αν σου κάνω πλάκα. Δεν είμαι όμως εγώ αυτός που αστειεύεται... [στιγμιότυπο από το Duddley House]<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror1_gI4GUI/AAAAAAAAAg4/kiNwTynYZMY/s1600-h/Image009.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Ror1_gI4GUI/AAAAAAAAAg4/kiNwTynYZMY/s320/Image009.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083145600748755266" border="0" /></a><br />Τελικά, αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι αν θες να "το παίξεις μούρη" και γνώστης πρέπει να χρησιμοποιείς λέξεις από κάποια άλλη γλώσσα. Στη Γαλλία χρησιμοποιούν ελληνικές, στην Αμερική γαλλικές και στην Ελλάδα αμερικάνικες!<br /><br />Παραλογισμός, ου πά[fr], ντέλα β τομ στο[ru] ήταν μη αναμενόμενο.<br /><br />Αουφ βίντερζεεν[de]<br /><br />P.S. [la] Δεν είμαι κουλ [en] που χρησιμοποιώ κι εγώ ξένες λέξεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8951276942837707484?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-27543380658884980622007-07-03T17:06:00.001-07:002007-07-03T17:38:09.393-07:00Τρίτη 3 Ιουλίου σήμερα και όλα κινούνται σε ρυθμούς της αυριανής μέρας ανεξαρτησίας (Φόρθ οφ Τζουλάι, ου, γιέ, γιέαααα, ουουουουου, ααααα [που κάνουν οι ηλίθιες ξανθές αμερικάνες]).<br /><br />Προσωπικά, από τη στιγμή που δεν έχω ζήσει αρκετά σ'αυτή τη χώρα, η αυριανή μέρα δεν με συγκινεί ιδιαίτερα. Όμως είναι μια μέρα -ολίγον τι- ορόσημο, γιατί μου θυμίζει ότι το καλοκαίρι έχει φτάσει στη μέση του, ότι η έρευνα στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να αρχίσει να δίνει καρπούς, ότι οι διακοπές πλησιάζουν και ότι πρέπει οσονούπω να μπει ένας επίλογο στο ιστολόγιο...<br /><br />Αυτό το τελευταίο, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω το μπλογκ, ήξερα ότι η ματιά ενός πρωτοετούς (άρτι-αφιχθέντα) φοιτητή είναι αυτή που θα εστίαζε σε όλα εκείνα που ο Τσαμπίκος (ο Ελληνάρας) πάντα ήθελε να μάθει. Μόνο ένας ψάρακας της Αμερικής -έχω την αίσθηση- θα μπορούσε να μεταφέρει εντυπωσιασμένος τις πρωτόγνωρες εμπειρίες του (και να εντυπωσιάσει με τη σειρά του τον Τσαμπίκο).<br /><br />Συνεπώς ο ιστολόγος προαναγγέλει τον τέλος του ιστολογίου, για το οποίο ο Νοστράδαμος ο ίδιος προέβλεψε ότι: "θα έρθει πριν τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης", κάτι που πολύ με βολεύει αφού πετάω για Ελλάδα στις 12 Αυγούστου [και της Παναγίας θα τρώγω μαζί με τη φαμίλια μου ελληνικά εδέσματα για χαραματιανό (λόγω τζετ λαγκ...) πρωινό].<br /><br />Από δω και στο εξής λοιπόν, θα εμφανιστούν καμπόσα (τι λέξη κι αυτή!) ποστ τα οποία θα περιλαμβάνουν συμπυκνωμένη εμπειρία, σχολιασμό, αναλύσεις και συμπεράσματα.<br /><br />Εντζόι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-2754338065888498062?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-45622323503640752992007-06-30T17:48:00.000-07:002008-12-09T21:05:11.177-08:00Εδώ στο Αμέρικα οι πολίτες έχουν μια περίεργη σχέση με τις αστυνομικές αρχές (τουλάχιστον για μένα που κουβαλάω ακόμη την ελληνική νοοτροπία απέναντι στο 'σώμα').<br /><br />Ένας φίλος για παράδειγμα που είχε σπουδάσει παλαιότερα (για 4 χρόνια παρακαλώ, η γνώμη του μετράει) στη διπλανή πολιτεία του Νέου Χάμσαϊρ περιέγραφε την όλη κατάσταση ως 'αστυνομοκρατία'.<br /><br />Προσωπικά δεν μου έχει δημιουργηθεί η ίδια εντύπωση (παρότι συχνά-πυκνά βλέπεις περιπολικά της Harvard police μέσα στη γιάρδα). Μέχρι στιγμής, και απ'όσο έχω δει, η παρουσία τους είναι διακριτική και όχι ενοχλητική.<br /><br />Αυτό που είναι ενοχλητικό, αντιθέτως, είναι τα "κοινωνικά" μηνύματα που παρουσιάζονται κάθε τώρα και τότε (σ.σ. 'έβρι νάου εν δεν') σε διάφορα δημόσια μέρη. Το τελευταίο που μου έκανε εντύπωση, σχετίζεται με τις έννοιες της <span style="font-weight: bold;">αστυνομοκρατίας</span>, της <span style="font-weight: bold;">κατάδοσης</span>, της <span style="font-weight: bold;">πληροφόρησης</span>, του <span style="font-weight: bold;">εκφοβισμού</span>, της <span style="font-weight: bold;">χαφιεδολογίας</span>. Αναφέρομαι Τσαμπίκο στην κοινωνική διαφήμιση που ακόμα ποζάρει υπερήφανη στο σταθμό της Χάρβαρντ Σκουέρ:<br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rob-sAI4GTI/AAAAAAAAAgw/zjSnqgA_MmM/s1600-h/copy+of+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rob-sAI4GTI/AAAAAAAAAgw/zjSnqgA_MmM/s320/copy+of+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082029261439113522" border="0" /></a>Μέσα στο χρυσαφένιο σήμα,<br /><br />που αποτελεί ένα μίγμα Ελ-Έι-Πι-Ντι [να εκληφθεί ως επίθετο] αλτρουισμού και αποφασιστικότητας με δυο δόσεις αίσθησης ευθύνης περί του κοινού καλού αλά Στήβεν Σιγκάλ, τρεις κουταλιές Τζι-Άι-Τζο μαλακίας και αισθητική χαρακτηριστική της "εθνοσωτηρίου επαναστάσεως",<br /><br />εμφανίζεται ένα μήνυμα που μπορεί να κάνει κάθε αμερικάνο να δακρύσει, να ορκιστεί αιώνια πίστη στη δημοκρατία (ας μην ξύσω άλλη πληγή), και να χαφιεδίσει για το υπόλοιπο της ζωής του σκεπτόμενος ότι μόνο έτσι θα μπορεί να κοιμάται τα βράδια με ήσυχη τη συνείδησή του.<br /><br />Το μήνυμα λέει:<br /><div style="text-align: center;">SAVE AN<br />ENDANGERED SPECIES.<br /><br /><br />YOUNG PEOPLE<br /></div><br />Και στις δύο γραμμές εκεί κάτω δεξιά γράφει επί λέξη:<br /><div style="text-align: center;">Fight crime 100% anonymously. For your kids.<br />For your neighbor's kid.<br />Text the word "TIP" to CRIME...<br /></div><br />Να γράψω κι άλλα;...<br /><br /><br />Υ.Γ. Κλαις Τσαμπίκο. Κλαις. Το ξέρω καλά. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν κλαις από οργή, γέλιο ή συγκίνηση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4562232350364075299?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-86132316253580997922007-06-28T21:05:00.000-07:002007-06-28T22:31:55.896-07:00Μία ακόμη φορά μου την έδωσε να πάω να δω σινεμά. Να μπω σε μια αίθουσα σκοτεινή και να χαθώ για λίγο ανάμεσα σε αγνώστους, ταξιδεύοντας μακριά από την καθημερινότητά μου. Τούτη τη φορά πήγα χύμα. Τελείως...<br /><br />Βρέθηκα λίγο πριν τις 9:30 έξω από το σινεμά της Χάρβαρντ σκουέρ, κοίταξα για κανά δίλεπτο τις ταινίες που θα παίζονταν το επόμενο μισάωρο κι αφού δεν ήξερα καμία, αποφάσισα να διαλέξω βάση ονόματος. Ομολογουμένως μια ταινία με τίτλο Golden door ακούγεται πιο σοφιστικέ από το Away from her ή το Once. Έτσι πήρα το εισιτηριάκι μου, πήρα κι ένα καφεδάκι από τα αστροδολλάρια που είναι εκεί απέναντι στη Brattle street, πήρα και κάτι φωτογραφίες από ένα διπλανό μαγαζί για ένα άλλο ποστ που ετοιμάζω σχετικά με τη χριστιανοήθεια στην αμερική και χαρούμενος-χαρούμενος στρόλαρα στους γύρω δρόμους μέχρι να'ρθει η ώρα μου (πω, πω, πω μακαβρίλες!).<br /><br />Η ώρα φτάνει 9 και σαράντα, ο καφές δεν έχει τελειώσει και το πρόβλημα είναι ότι στους κινηματογράφους δεν σ'αφήνουν να πιεις ούτε κόκα-κόλα αν δεν την έχεις αγοράσει "εντός του καταστήματος". Συναισθηματικός και ευσυγκίνητος καθώς είμαι δεν μου πήγαινε η καρδιά να παρατήσω τον καφέ μου και να μπω μόνος στην αίθουσα...<br /><br />Ευτυχώς τα στρατιωτικά καλοκαιρινά παντελόνια έχουν κάτι πλαϊνές τσέπες που χωράνε μέχρι και Βέντι Κάραμελ Μακιάτο, οπότε ο τώλ καφέ μόκα που με συνόδευε "βυθίστηκε αύτανδρος" (δηλαδή μαζί με το καλαμάκι) στην αριστερή τσέπη. Προχώρησα αποφασιστικά με βήμα όμως προσεκτικό (σαν αυτούς που έχουν "λερωμένη τη φωλιά τους") και με περήφανη κορμοστασιά, γιατί μην ξεχνάμε: πλέον μπορώ να κάνω τρία σετ πούλαπς των οχτώ επαναλήψεων χρησιμοποιώντας δείκτη-μέσο-παράμεσο [μόνο εγώ και ο μακαρίτης ο Νταν Οσμάν τέτοιες μακακιές (από το μακάκο, όχι το μαλάκας)].<br /><br />Μπαίνω μέσα, βλέπω ένα άτομο. "Ρε πούστη, μπας κι έγινε κανά λάθος;" αναρωτιέμαι. Ύστερα όμως ήρθαν κι άλλοι και γίναμε πολλοί (κοντέψαμε τους δέκα θεατές [μιλάμε για μπλοκμπάστερ Τσαμπίκο], για την ακρίβεια εφτά...) και οι όποιες υποψίες διαλύθηκαν όπως διαλύονται οι λεκέδες με το νέο Άβα, άρωμα πράσινο μήλο.<br /><br />Αρχίζει να γυρίζει η μπομπίνα, βλέπω κάτι γαλλικά να λένε "Γαλλο-ιταλική παραγωγή". "Καλή φάση" σκέφτομαι "τουλάχιστον, θα δω κουλτούρα και όχι καμιά παπαριά με τον σίλβερ σέρφερ και τους 4 φανταστικούς". Μετά παρουσιάζεται και το όνομα του Μάρτιν Σκορσέζε οπότε πια δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως είχα κάνει την καλύτερη επιλογή.<br /><br />Όπως αποδείχτηκε όλοι οι διάλογοι ήταν στα ιταλικά (το γαλλικό τμήμα της παραγωγής δεν το έπιασα, τ'ομολογώ) γεγονός που πολύ με βόλεψε, αφού με τους αγγλικούς υποτίτλους δεν έχασα ούτε λέξη [σε αντίθεση με τους 13 του ωκεανού που ακούγονταν ελληνικά σε μένα (τό'πιασες [μεγάλε-μεγάλε] Τσαμπίκο το υπονοούμενο...)].<br /><br />Επίσης η ταινία εκτός από ενδιαφέρουσα λόγω σεναρίου (Ιταλοί που μεταναστεύουν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα με σαπιοβάπορο για την Αμερική) ήταν και πολύ καλή. Κατά πάσα πιθανότητα την φχαριστήθηκα περισσότερο από κάθε άλλον θεατή (από τους άλλους 6 δηλαδή που ήταν στην αίθουσα) γιατί πού να ξέρουν οι Αμερικάνοι τι έχουμε τραβήξει εμείς οι μετανάστες για να βρεθούμε στο νέο κόσμο (μάνα μετράω μέχρι το 3 και περιμάνω δάκρυ, είναι γαϊδουριά να μην κλάψεις...)<br /><br />Κλείνω Τσαμπίκο λέγοντας ότι σου την προτείνω ανεπιφύλακτα. Να πας κι εσύ να τη δεις και να μου πεις.<br /><br />Άντε, νύχτα καλή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8613231625358099792?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-40845629418153841362007-06-28T10:04:00.000-07:002008-12-09T21:05:11.453-08:00Υπότιτλος: Για να μη γκρινιάζει η μάνα μου<br /><br />Από τις γυναίκες είναι γενικά καλό (και ευεργετικό) να περιμένεις -που και που- παράλογες συμπεριφορές. Απλά όταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν παραλογίζονται, υψώνεις τα χέρια σου στο Θεό και κραυγάζεις "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ". Στη δική μου υπόθεση όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει γιατί μόλις δέχτηκα ημέιλ από τη μάνα μου που έλεγε ότι δεν γράφω συχνά στο μπλογκ! Τώρα; Τώρα τον Ιούνιο ρε μάνα που κοντεύω να κάνω συγγραφικό ρεκόρ; Τέσπα, αφού θα το'γραφα που θα το'γραφα το κείμενο, δεν έχει σημασία αν θα είναι μια μέρα πριν ή μια μέρα μετά, οπότε ας το γράψω τώρα να τελειώνουμε.<br />(Ο πραγματικός λόγος της γκρίνιας όμως δεν νομίζω πως είναι η έλλειψη επικοινωνίας, αλλά η ζέστη που έχει στην Αθήνα και το γεγονός ότι η μάνα μου κάθεται στο γραφείο για δουλειά, ενώ πατέρας και αδερφός ξεκινήσαν για τριήμερο στη Μύκονο...[τί να πεις Τσαμπίκο; άσ'το καλύτερα ασχολίαστο...])<br /><br />Λοιπόν, αυτό που ήθελα να μοιραστώ με τον Τσαμπίκο και τους φίλους του είναι η τρέλα των αμερικανών. Έχω πει ότι ακόμη και μετά από αρκετούς μήνες στο Γιου-Ες-Έι, συνεχίζω να βλέπω πράγματα που με κάνουν να παραμιλώ και να μουρμουρίζω "<span style="font-style: italic;">Τί πράγματα είναι αυτά ρε μ@λ@κα</span>;". Χτες για παράδειγμα πετάχτηκα μέχρι το Harkness Commons (γιατί εκεί το κλιματιστικό δούλευε καλύτερα από του γραφείου μας, που τώρα βέβαια το φτιάξανε και είμαστε κομπλέ) και είδα κάτι δεκάδες ανθρώπων να κάθονται απ'όξω (παιδί του λαού κι εγώ) και να συναναστρέφονται κοινωνικά (ΟΚ, το παραδέχομαι δεν έχω ιδέα γιατί ήταν μαζεμένοι εκεί).<br />Κάποια στιγμή βλέπω έναν από αυτούς να σέρνει στο γρασίδι ένα περίεργο στρωματάκι μαζί με κάτι στολές:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPu5wI4GRI/AAAAAAAAAgg/csndRwIg8HI/s1600-h/copy+%283%29+Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPu5wI4GRI/AAAAAAAAAgg/csndRwIg8HI/s320/copy+%283%29+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081167480546138386" border="0" /></a><br />Μετά βλέπω έναν τύπο (είναι αυτός με την πράσιν μπλούζα) να φοράει ένα υπερμεγέθες, πλαστικό, γελοίο κράνος και να προκαλεί άλλους αμερικανούς να παίξουν μαζί του:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPu2AI4GQI/AAAAAAAAAgY/3lQmUBfml0w/s1600-h/copy+%283%29+Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPu2AI4GQI/AAAAAAAAAgY/3lQmUBfml0w/s320/copy+%283%29+Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081167416121628930" border="0" /></a><br />Αφού οι προσπάθειές του δεν έπιασαν τόπο το παράτησε και πήγε στους φίλους του και εγώ πήγα να φωτογραφήσω το ρινγκ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPuyAI4GPI/AAAAAAAAAgQ/pTF84R_jjw8/s1600-h/copy+%283%29+Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPuyAI4GPI/AAAAAAAAAgQ/pTF84R_jjw8/s320/copy+%283%29+Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081167347402152178" border="0" /></a><br />Μετά πήρα και μια κοντινή τη στολή που θα φορούσαν οι αχαρακτήριστοι αμερικάνοι:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPutQI4GOI/AAAAAAAAAgI/oWCkKicPWLE/s1600-h/copy+%283%29+Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoPutQI4GOI/AAAAAAAAAgI/oWCkKicPWLE/s320/copy+%283%29+Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081167265797773538" border="0" /></a><br />Και έπειτα σκεφτόμουν, ποιός διάολο σκαρφίστηκε αυτή τη μορφή διασκέδασης; Πώς του ήρθε να σχεδιάσει αυτές τις τεράστιες, αφράτες στολές με σκοπό να παίζουν ψευτο-μπουνίδια στο πλαστικό στρωματάκι;...<br /><br />Το συμπέρασμά μου είναι ότι στην Αμερική ό,τι μαλακία σκεφτείς, μπορείς να την υλοποιήσεις. Όλο και κάποιος αμερικάνος χαμένος σε μια ανούσια απροβλημάτιστη καθημερινότητα θα βρει την ιδέα σου ενδιαφέρουσα και θα θελήσει να δοκιμάσει το καινούργιο και διαφορετικό...<br /><br />Αυτά αφορούσαν το ψευτο-μπουνίδι που οι καμμένοι αμερικανοί προσπαθούσαν να παίξουν χτές μέρα μεσημέρι με 35 βαθμούς κελσίου.<br /><br />Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό! Για να κάνω το κείμενο ακόμα πιο ενδιαφέρον, θα αναφέρω άλλη μια (υπερ-) περίεργη δραστηριότητα που έχουν σκαρφιστεί εδώ στο Αμέρικα. Η νέα αυτή δραστηριότητα ακούει στο όνομα "Σκιουρο-Ψάρεμα" (squirrel fishing).<br />Και ρωτάς Τσαμπίκο (είναι σαν να σ'ακούω) "Μα καλά είναι δυνατόν;"<br />Και απαντώ εγώ "Ναι είναι δυνατόν. Στην Αμερική όλα είναι δυνατά..."<br /><br />Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από το επίσημο περιοδικό του school of engineering and applied sciences, το οποίο πήρα από τη στοίβα του δευτέρου ορόφου καθώς ανέβαινα ποδαράτος σήμερα προς το γραφείο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoP0IwI4GSI/AAAAAAAAAgo/C8ervHlmAUc/s1600-h/copy+of+Image007.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoP0IwI4GSI/AAAAAAAAAgo/C8ervHlmAUc/s320/copy+of+Image007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081173235802315042" border="0" /></a><br />Άλλες φωτογραφίες εγώ δεν έχω, αλλά το φαινόμενο του ψαρέματος σκίουρων έχει λάβει διαστάσεις...<br />Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Squirrel_fishing">σελίδα της βικιπαίδειας</a> που αναφέρεται σε αυτό ή τη <a href="http://www.wafu.ne.jp/%7Eyaz/en/squirrel_fishing.html">σελίδα των δύο χαρβαρντιανών φοιτητών</a> που ισχυρίζονται ότι αυτοί ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν το σκιουροψάρεμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4084562941815384136?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-66757148293489503362007-06-24T11:14:00.000-07:002008-12-09T21:05:11.974-08:00Τώρα είναι Τρίτη βράδυ αλλά τώρα αξιώνομαι να γράψω για το κυριακάτικο πρωινό μου. Λίγο η δουλειά, λίγο η μπάλα (ε ναι λοιπόν, έχω αρχίσει να βρίσκω τη φόρμα μου σιγά-σιγά), λίγο το μπάρμπεκιου στου Θεόδουλου (περισσότερο κυπριακό γίνεται; δε γίνεται!) δεν είχα βρει διάθεση και χρόνο να καταγράψω τα της Κυριακής, που μου χορήγησαν μια -αναπάντεχη- δόση ελληνισμού και δημιούργησαν ένα κλίμα ευθυμίας...<br /><br />Η Κυριακή ξεκίνησε με χαραματιανό ξύπνημα στις 10:30 (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 1</span>). Με δυσκολία έσυρα το σαρκίο μου μακριά από το κρεβάτι (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 2</span>) [ένα κρεβάτι διπλό, που βουλιάζει στο κέντρο και σε κάνει να φχαριστιέσαι (έτσι λαϊκά, με φ) τον ύπνο σου όσο τίποτα άλλο] και με βλέφαρα βαριά και στομάχι άδειο κατευθύνθηκα προς την Εκκλησία (<span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">ελληνισμός 3</span> [απόδημος όμως γιατί ο μητροπολιτικός ελληνισμός απαγορεύει εκκλησιασμούς...]). Παρεμπιπτόντως ήταν η τέταρτη συνχόμενη φορά που πήγαινα στο ναό του Θεού (χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι τέσσερις συνεχόμενες φορές κατάφερα να μπω μέσα, αφού την τελευταία Κυριακή έφτασα όταν οι πιστοί βγαίναν έξω μασουλώντας το αντίδωρο...)<br /><br />Εκεί λοιπόν ενημερώθηκα για δύο τινά, για τα οποία είχα μερική ή ολική άγνοια. Πρώτον, εκείνη τη μέρα τιμούσαμε τη μνήμη του Ιωάννη του Προδρόμου (ολική άγνοια) και δεύτερον, αυτή έμελλε να είναι η τελευταία λειτουργία του παπά (μερική άγνοια), ο οποίος μετά από 7 χρόνια καθοδήγησης του ποιμνίου κλήθηκε από το μητροπολίτη να καθοδηγήσει άλλο ποίμνιο.<br /><br />Τα περίεργα, άκρως ελληνικά και μνημονεύσιμα όμως, ξεκινούν μετά την παραλαβή του αντίδωρου και την επίσημη λήξη της λειτουργίας. Τότε, παρέα με τον ιδιοκτήτη του 3 Aces (τον κυρ Σταμάτη), ανεβήκαμε στην αίθουσα δεξιώσεων όπου το ποίμνιο θα παρέθετε γεύμα προς τιμή του αποχωρούντος παπά. Εκεί ήταν που ήρθα αντιμέτωπος με τις ρίζες μου και άρχισα να γελάω με τα όσα έβλεπα και ζούσα, τα οποία συνοψίζονται στα παρακάτω:<br />1. Κλαρίνα στις 12 το πρωί (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 4</span>)<br />2. Μπουζούκια στις 12 το πρωί (<span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">ελληνισμός 5</span><span style="font-weight: bold;">)</span><br />3. Φωνές του τύπου "<span style="font-style: italic;">Άντε ρε παπά, πεινάμε. Έλα, να αρχίσουμε</span>" (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">κάργα ελληνισμός</span>)<br />4. Η απίθανη, αναπάντεχη, ανεπανάληπτη ατάκα "<span style="font-style: italic;">Α, ρε Ρηνούλα, ένα γαμπρό χρειάζεσαι</span>" όταν η Ρηνούλα ανέβηκε στο βήμα να πει δημοσίως δυο ευχαριστήριες κουβέντες στον παπά και έμπηξε τα κλάματα από τη συγκίνηση<br />5. Το φαί που περιελάμβανε ένα είδος σαλάτας αλλά τέσσερα είδη κρεατικών (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 6</span>)<br />6. Τα γλυκά τα οποία στην πλειοψηφία τους ήταν σπιτικά, ετοιμασμένα από τις διάφορες κυρίες της γειτονιάς (<span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">ελληνισμός 7</span>)<br />7. Οι συστάσεις σε ελληνοαμερικάνες κορασίδες που έχουν πάντα μια χροιά νυφοπάζαρου (ανεξαρτήτως "συναισθηματικής κατάστασης" της κορασίδας) (<span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">ελληνισμός 8</span>)<br />8. Το πακετάκι με φαγιά για το σπίτι, σκεπασμένα με -τι άλλο;- αλουμινόχαρτο (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 9</span>)<br />9. Το κάλεσμα για σπιτικό καφέ από την ογδοντάχρονη κυρά Μαρία που μένει δύο στενά μακριά από την Εκκλησία (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ελληνισμός 10</span>)<br /><br />Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα. Εγώ πήγα να εκκλησιαστώ και τελικά δυό ώρες μετά βρέθηκα να κουβαλάω δυο πακέτα φαΐ, τα οποία θα καταναλώνω τουλάχιστον επί εφταημέρου προτού εξαντληθούν...<br /><br />ΦΩΤΟΖ:<br /><br />Ο πάγκος με τα γλυκά:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzPwI4GNI/AAAAAAAAAgA/FMb3e7g0LNc/s1600-h/copy+of+Image007.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzPwI4GNI/AAAAAAAAAgA/FMb3e7g0LNc/s320/copy+of+Image007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080609306596350162" border="0" /></a><br />Τα πακετάκια για το σπίτι (που ετοίμασε η κυρία Ελένη)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzLgI4GMI/AAAAAAAAAf4/5UjUgDK1fJE/s1600-h/copy+of+Image008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzLgI4GMI/AAAAAAAAAf4/5UjUgDK1fJE/s320/copy+of+Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080609233581906114" border="0" /></a><br />Ντομάτα, καλαμπόκι, ψωμί, κρέας, κρέας, κρέας:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzIQI4GLI/AAAAAAAAAfw/KlDMucK4VH0/s1600-h/copy+%282%29+Image010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RoHzIQI4GLI/AAAAAAAAAfw/KlDMucK4VH0/s320/copy+%282%29+Image010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080609177747331250" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-6675714829348950336?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-69938437168323560642007-06-23T23:41:00.000-07:002007-06-26T22:36:40.365-07:00Το ποστ αυτό αφιερώνεται "τω αγνώστω Τσαμπίκω" που ακόμα προσμένω...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Απολογισμός</span><br />5 μπανάνες<br />1 σακουλάκι καρότα (800% της ημερήσιας συνιστώμενης ποσότητας σε βιταμίνη Α)<br />1 ταινία (<span style="font-style: italic;">"Αυτή η νύχτα μένει"</span>)<br />4 αποτυχημένες απόπειρες για βραδινή έξοδο<br />2 ώρες περπάτημα (άδικης κατάρας, κλασικά)<br />1 φραπές<br />15 σελίδες ισπανικού λεξικού<br />1 ώρα (και βάλε) υπαρκτού τραπεζισμού (σε αντίθεση με το άυλο η-μπάνκινγκ)<br />1 ώρα (και βγάλε) επικοινωνίας με Ελλάδα<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μοναξιές</span><br />αρκετές ελλείψει Τσαμπίκου<br /><br />Ψυχανάλυση τέλος. Μισή ώρα ακριβώς. Πληρωμή γιατρού. Στόπ! Αύριο πάλι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-6993843716832356064?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-38488767721594734142007-06-21T20:25:00.000-07:002008-12-09T21:05:12.385-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Οι Περήφανοι Μαρίνοι και άλλα παραμύθια</span><br /><br />Πέμπτη βράδυ σήμερα και μου την έδωσε να πάω κινηματογράφο. Οι 13 του ωκεανού ήταν καλοί χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως άξιζαν τα 9 δολλάρια του εισιτηρίου (μόνο η ισοτιμία μας σώζει...)<br /><br />Τέσπα, το θέμα της βραδιάς δεν είναι τα παλικάρια του ωκεανού (που θα ξεχαστούν Αβίαστα κι Αβάδιστα [έτσι για να θυμόμαστε τις μικρές αγγελίες]) αλλά το γραφείο στρατολόγησης του αμερικανικού στρατού που πέτυχα καθώς περπατούσα από το σινεμά προς τη στάση του υπογείου. Παρότι ήταν τζάμπα, το γραφείο στρατολόγησης μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, μου δημιούργησε περισσότερα και πιο έντονα συναισθήματα, και σαφώς με προβλημάτισε περισσότερο απ'ότι η ταινία.<br /><br />Τσαμπίκο, για τα μάτια σου μόνο (φωτογραφίες από το γραφείο):<br /><br />ARMED FORCES CAREER CENTER (sin palabras [ναι, η τρέλα του καλοκαιριού λέγεται ισπανικά])<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBjiV6AtI/AAAAAAAAAfY/5yDuakgJx0E/s1600-h/copy+%282%29+Image005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBjiV6AtI/AAAAAAAAAfY/5yDuakgJx0E/s320/copy+%282%29+Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078725083560280786" border="0" /></a><br />Arabic Translators Needed (η γενική εικόνα)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBnyV6AuI/AAAAAAAAAfg/FfW3SXXyFCs/s1600-h/copy+of+Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBnyV6AuI/AAAAAAAAAfg/FfW3SXXyFCs/s320/copy+of+Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078725156574724834" border="0" /></a><br />Arabic Translators Needed (κοντινό) (παρένθεση ας του ας, ήλπιζα πως η φωτό θα ήταν διαβάσιμη, αλλά δεν μου έκανε το χατίρι)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBriV6AvI/AAAAAAAAAfo/bAmkd-zWgBY/s1600-h/copy+of+Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBriV6AvI/AAAAAAAAAfo/bAmkd-zWgBY/s320/copy+of+Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078725220999234290" border="0" /></a><br />Στρατός και στύση, μυαλό και πλύση...Μαρίνοι είν'η λύση! (μάνα επειδή ξέρω ότι μπερδεύτηκες, το παραπάνω σημαίνει στρατόκαυλος + προπαγανδισμένος = πεζοναύτης)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBfSV6AsI/AAAAAAAAAfQ/uZOyY1J9tNs/s1600-h/copy+%282%29+Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RntBfSV6AsI/AAAAAAAAAfQ/uZOyY1J9tNs/s320/copy+%282%29+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078725010545836738" border="0" /></a><br />Βλέποντας τα παραπάνω, καμιά δεκαριά λέξεις άρχισαν να χορεύουν μέσα στο μυαλό μου. Φτιάχναν ζευγάρια και χορεύαν ζωηρά. Κάτι φορές μάλιστα χορεύαν τόσο ωραία που θαρρούσες πως ήταν αχώριστες, σαν νά'ταν φτιαγμένες η μία για την άλλη...<br /><br />Και στο σύνολό τους όμως, θα έλεγα πως υπήρχε μια δυνατή χημεία. Μια χημεία που τις κρατούσε όλες ενωμένες...<br /><br />Οι χορευτές του μυαλού μου ακούγαν στα ονόματα:<br />Αμερική<br />Διαφήμιση<br />Προπαγάνδα<br />Πλύση Εγκεφάλου<br />Λεφτά<br />Μαρίνοι<br />Κρετίνοι<br />Περηφάνια<br />Ψέμα<br />Βλακεία<br /><br />Και χορεύαν τόσο ωραία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-3848876772159473414?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-24188702552860183232007-06-18T17:46:00.000-07:002008-12-09T21:05:13.507-08:00Τι κι αν περάσαν 10 σχεδόν μήνες από τότε που "μπάρκαρα" για το Αμέρικα; Η διαδικασία της προσαρμογής σταματημό δεν έχει...<br /><br />Ακόμα βλέπω πράγματα και καταστάσεις που μου προκαλούν εντύπωση. Ακόμα βλέπω στον εαυτό μου έναν Μπόρατ που ανακαλύπτει την Αμερική. Ακόμα παραξενεύομαι με την καθημερινή ζωή που ζουν εδώ οι αμερικανοί και οι αμερικανοποιημένοι...<br /><br />Κίνητρο για αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια βόλτα που έκανα τις προάλλες (ωραία αόριστη έκφραση, την οποία μόνο η έννοια του τέρμινου ξεπερνάει σε αοριστία) όταν πήρα τη Μάσαβ(Μας Άβ < Mass Av < Massachusetts Avenue) κατευθυνόμενος -χωρίς λόγο και αιτία- προς την Porter Square. Εκεί από όλα τα μαγαζιά που παρουσιάστηκαν μπροστά μου, αποφάσισα να χαζέψω μέσα στο Blockbuster video το οποίο πουλούσε ντιβιντί για κάθε γούστο και κάθε βαλάντιο. Παλιά, καινούργια, καλά, κακά, άσχημα, φτηνά, ακριβά, μεταχειρισμένα, ποιοτικά, μη ποιοτικά, νταϊχαρντ-ικά, αγγελοπουλικά (εντάξει μην τρελαθούμε, αυτό ήταν πλάκα), γενικά πάντως ό,τι τραβάει η όρεξή σου.<br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rnc_gyV6ArI/AAAAAAAAAfI/mii456Zvso4/s1600-h/copy+of+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rnc_gyV6ArI/AAAAAAAAAfI/mii456Zvso4/s320/copy+of+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077596937385542322" border="0" /></a>Επάνω: Ντιβινί από 'δω... <br /><br />Κάτω: Ντιβινί από 'κει... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RncuyyV6AlI/AAAAAAAAAeY/YGHJS8RiCig/s1600-h/copy+of+Image001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RncuyyV6AlI/AAAAAAAAAeY/YGHJS8RiCig/s320/copy+of+Image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077578554925515346" border="0" /></a><br />Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως, δεν είχε να κάνει με τις ταινίες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είχε σχέση με το φαγητό (παρακαλώ;). Μάλιστα, το φαγητό. Γιατί στην έξοδο, λίγο πριν φτάσεις στο ταμείο να πληρώσεις, οι "πονηροί αμερικάνοι" σκέφτηκαν να "προσφέρουν" όλα αυτά τα σνάκ που παραδοσιακά -τουλάχιστον σύμφωνα με την αμερικάνικη κουλτούρα- απολαμβάνει ο θεατής κατά τη διάρκεια της ταινίας.<br /><br />Ιδέ Τσαμπίκο:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rncw5iV6ApI/AAAAAAAAAe4/FCM7gJA_-9s/s1600-h/copy+of+Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rncw5iV6ApI/AAAAAAAAAe4/FCM7gJA_-9s/s320/copy+of+Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077580869912887954" border="0" /></a>Επάνω μπορούμε να θαυμάσουμε τις στοίβες με τα σνακ και τα σοκολατοειδή, όπως ακόμη και τους ΚΟΥΒΑΔΕΣ για τα ποπ-κορν (με κεφαλαία γιατί είναι τεράστιοι)...<br /><br />Κάτω μπορούμε να αντιληφθούμε (καλύτερα από πριν) το μέγεθος του ΚΟΥΒΑ. Μπορούμε ακόμα να θαυμάσουμε το κοινωνικό μήνυμα "Get a Snack a Day" το οποίο αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς (γκουχ-γκουχ) έχει τοποθετήσει το κατάστημα πάνω από τα ράφια των σνακ.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rncw1yV6AoI/AAAAAAAAAew/Xf0DQUsgAUI/s1600-h/copy+of+Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rncw1yV6AoI/AAAAAAAAAew/Xf0DQUsgAUI/s320/copy+of+Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077580805488378498" border="0" /></a><br />Κάτω βλέπουμε την άλλη όψη του διαδρόμου (ακόμη πιο γλυκιά από την προηγούμενη). Σοκολάτες, σνακ, τσίχλες, αρχίδια-μύδια, ό,τι ήθελες έβρισκες. Μόνο μπαμπαλού με ζουμερή φρουτοσταγόνα δεν πουλούσαν...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RncwxCV6AnI/AAAAAAAAAeo/guba7c9AIrM/s1600-h/copy+of+Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RncwxCV6AnI/AAAAAAAAAeo/guba7c9AIrM/s320/copy+of+Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077580723883999858" border="0" /></a><br />Καθαρά και ξάστερα, ο παραπάνω είναι ένας από τους κρίκους της αλυσίδας που "δένει" τους αμερικανούς (και σιγά-σιγά και τους υπόλοιπους λαούς του "αναπτυγμένου" κόσμου) με την παχυσαρκία. Είναι αυτή η κουλτούρα που σου λέει "get a snack a day" (πραγματικά δηλαδή, πιο απροκάλυπτο μήνυμα και να θες δε βρίσκεις) και εσύ -ο μαλάκας- πάς και το παίρνεις. Και μετά παίρνεις κιλά, και τα παίρνεις στο κρανίο λέγοντας "πρέπει να αδυνατίσω", και παίρνεις τηλέφωνο το διαιτολόγο ο οποίος σου παίρνει τα λεφτά, και παίρνεις σβάρνα τα γυμναστήρια της γειτονιάς να δεις ποιό σε βολεύει και μετά (δια-)δρομο παίρνεις (δια-)δρομο αφήνεις μπας και χάσεις κανά κιλό, αλλά τελικά παίρνεις τον πούλο και το παίρνεις απόφαση ότι δεν τρέχει κάστανο αφού όλοι τα ίδια είναι...<br /><br />Αυτά σκεφτόμουν και έβγαζα φωτογραφίες για να δείξω στον Τσαμπίκο και με κοιτούσε ο κόσμος περίεργα. Γι'αυτό Τσαμπίκο εκτίμα τις φωτογραφίες το καλό που σου θέλω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-2418870255286018323?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-76712768005671536082007-06-17T10:08:00.001-07:002007-06-17T10:11:03.149-07:00Βαριέμαι να γράψω πολλά-πολλά για την ελληνική επίσκεψη που δέχτηκα προ διημέρου. Νομίζω πως αρκεί να ανεβάσω ένα βιντεάκι που τράβηξαν οι επισκέπτες μου, καθώς περπατούσαν στη χαρβαρνιανή γιάρδα που ενέπνευσε τον Ανδρέα...<br /><br /><object width="425" height="350"> <param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bfqrfaRgYWc"> </param> <embed src="http://www.youtube.com/v/bfqrfaRgYWc" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="350"> </embed> </object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7671276800567153608?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-49459875110114026222007-06-15T10:25:00.001-07:002007-06-15T10:36:43.569-07:00Θα ήταν τουλάχιστον υποκρισία να αρνηθώ πως ανυπομονώ να επιστρέψω Ελλάδα για τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Χωρίς να θέλω να μπω στην ατέρμονη συζήτηση για την σύγκριση Ελλάδος - Αμερικής, θα αναφέρω απλά ότι μου έχει λείψει αυτή η ανοργανωσιά και ο παραλογισμός που επικρατούν στην πατρίδα. Και αυτό το συνειδητοποίησα όταν έλαβα το παρακάτω μέηλ (Τσαμπίκο απόλαυσε):<br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;" class="EC_MsoNormal"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Ένας Έλληνας πεθαίνει και φτάνει στη <b>ρεσεψιόν </b>της Κόλασης και ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι επειδή είναι υπήκοος <b>χώρας μέλους της</b><b> </b><b>Ευρωπαϊκής Ένωσης</b></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >, μπορεί να διαλέξει μία από τις κολάσεις των χωρών - μελών.</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;" class="EC_MsoNormal"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να πάει στη Γερμανική. Οργανωμένη χώρα σου λέει, τόσα χρόνια στην Ελλάδα τι κατάλαβα, μου βγάλανε το λάδι. Τουλάχιστον, ας πάρω μυρωδιά του τι σημαίνει Ευρώπη, έστω και στην κόλαση. Φτάνει λοιπόν μπροστά στην πύλη της γερμανικής κολάσεως. Μαύρα </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >μάρμαρα, καλογυαλισμένα, σιδερένια πύλη και ψηλά γράφει με μεγάλα γράμματα ΚΌΛΑΣΗ στα γερμανικά. Χτυπάει....<br />Του ανοίγει ένας άψογα ντυμένος υπάλληλος και τον ρωτά τι θέλει.<br />Να δω, του απαντά εκείνος πώς είναι.<br />Ούτε να το σκέφτεστε, του απαντά ο υπάλληλος! Όλη την ημέρα μας δέρνουν με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουν σε κάτι τεράστια βαρέλια γεμάτα σκατά!! Φρίκη! </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Φρίκη!<br />Όπου φύγει - φύγει ο Ρωμιός.....<br />Δοκιμάζει τις υπόλοιπες κολάσεις, τα </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >ίδια. Έτσι, απογοητευμένος, καταφεύγει στην έσχατη λύση, την <b>ελληνική κόλαση</b>!<br />Φτάνει λοιπόν έξω από την πύλη. Μία πύλη εγκαταλειμμένη, βρώμικη όπου στο ψηλότερο σημείο της υπάρχει με μεγάλα </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >φωτισμένα γράμματα η λέξη ΚΌΛΑΣΗ. Το Κ και το Λ φυσικά δεν ανάβουν προφανώς είναι <b>καμένες </b>οι λάμπες από πίσω.<br />γράφει: -Ο-ΑΣΗ. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;" class="EC_MsoNormal"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > -Ελληνική <b>ανοργανωσιά</b>....μουρμουρίζει. Όσο πλησιάζει, ακούει κάτι περίεργους θορύβους...... Μοιάζουν με μουσική. Πλησιάζει περισσότερο. Η μουσική πλέον ακούγεται ολοκάθαρα. Μπουζούκια, μπαγλαμάδες κλπ. Χτυπάει... Του ανοίγει ένας τύπος κρατώντας μία μπουκάλα στο χέρι, εντελώς φέσι και τον ρωτά τι θέλει. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;" class="EC_MsoNormal"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Ήρθα να δω πώς είναι του λέει και βάζει το </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >κεφάλι του μέσα...<br />Τραπέζια, κάπνα, κάτι γκόμενες χορεύουν πάνω στα τραπέζια, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >τσιφτετέλια, νταούλια..... Γενικώς, μπάχαλο.<br />Τρελαίνεται ο τύπος.... τι γίνεται εδώ, ρωτά.<br />- Άσε φίλε, χάλια του λέει ο μεθυσμένος. Η κατάσταση είναι δραματική εδώ πέρα. Μας δέρνουν όλη μέρα με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουν σε κάτι τεράστια βαρέλια με </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >σκατά.<br />- Πλάκα μου κάνεις, ρωτά ο πεθαμένος. Εδώ πίνετε και γλεντάτε......<br /><br />Εεε, ξέρεις πώς είναι εδώ στην Ελλάδα ..... </span></p> <span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" >Τη</span><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" > </span><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" >μία δεν έχουμε σκατά, </span><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" > ...... </span><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" >την</span><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" > </span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><span style="font-family: trebuchet ms;font-family:times new roman;font-size:100%;" >άλλη χαλάνε τα μαστίγια</span><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4945987511011402622?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-6992569032740656532007-06-14T15:49:00.002-07:002008-12-09T21:05:13.846-08:00Το σημερινό κείμενο αποτυπώνει τις σκέψεις μου σχετικά με τα απωλεσθέντα αντικείμενα σε χαρβαρντιανό περιβάλλον καθώς και την επιστροφή των (...) στους νόμιμους ιδιοκτήτες των (μήπως το παράκανα με το 'των';).<br /><br />Πρόσφατα (χτες για την ακρίβεια) την ώρα που ετοίμαζα την τσαντούλα μου για το κολυμβητήριο, συνειδητοποίησα ότι τα γυαλάκια μου είχαν κάνει φτερά! Ψάχνω από 'δω, ψάχνω από'κει, τίποτα. "Θα τα ξέχασα στην κολυμπήθρα" σκέφτομαι. "Άντε τώρα να τα βρεις". Πηγαίνω λοιπόν στην πόλη των σπορ (city sports) και αγοράζω με 6.14 προσανάμματα (6.50 συν φόρους μείον φοιτητική έκπτωση) άλλο ένα ζεύγος γκόγκλς (goggles) γιατί θα ήταν μεγάλη ξενέρα να πάω για κολύμπι και να αναγκαστώ να βουτήξω τα ευαίσθητά μου μάτια (μην ξεχνάμε, τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής[συνειδητά γραμμένος με 'π' ο καθρέπτης]) στο καθαρό μεν, χλωριωμένο δε νερό της πισίνας.<br /><br />Για να μην το κουράζω, το θέμα είναι ότι αφού τελείωσα με τη γυμναστική μου βρήκα τα γυαλάκια μου τα μαύρα [και τώρα τα έχω και σε διαφανές και σε μαύρο (ΓΕΫ!)].<br /><br />Ο συλλογισμός μου όμως ήταν ακόμη πιο βαθύς από τον παραπάνω, αφού ενθυμήθηκα το γεγονός ότι πριν κάτι μήνες, στην αρχή της χρονιάς, είχα ξεχάσει το πορτοφόλι μου στο Language Resource Center της βιβλιοθήκης Lamont και ο ευρετής αυτού όχι μόνο δεν κράτησε ως εύρετρα (Κουρετίνιο - Μάνα : 1 - 0 [σχετικά με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας]) τα μετρητά ή το πορτοφόλι το ίδιο (παραδίδοντας έτσι μοναχά τις κάρτες), αλλά αντ'αυτού το παρέδωσε αυτούσιο στους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης, απ'όπου και το παρέλαβα λίγες ώρες αργότερα.<br /><br />Υπάρχουν, είμαι σίγουρος, κι άλλες περιπτώσεις που ξέχασα κάτι κάπου, χωρίς κανείς να το βουτήξει, αλλά αν είσαι τόσο αφηρημένος ώστε να ξεχνάς πράγματα απο'δω κι από κει, είναι μάλλον απίθανο ότι στη συνέχεια θα θυμάμαι πότε ξέχασες τί και πού...<br />Επίσης όταν πηγαίνω σε γυμναστήρια, κολυμβητήρια ή ό,τι άλλο μου κατέβει στην κάρα (Κουρετίνιο - Μάνα : 2 - 0 [κι ας μην τέλειωσα ποτέ το κλασικό]) ποτέ δεν χρησιμοποιώ λουκέτο (παρομοίως πράττουν και πολλοί άλλοι χαρβαρντιανοί συναθλητές) γιατί ξέρω/ ξέρουμε, τρόπον τινά, (αυτό δεν μετράει ήταν οφσάϊντ) ότι κανείς δεν θα τα πειράξει/ βουτήξει/ ξαφρίσει.<br /><br />Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι ότι προσωπικά έχω ένα αίσθημα ασφάλειας όταν βρίσκομαι μέσα σε χαρβαντιανούς χώρους πως δεν πρόκειται να με κλέψουν. Το παραπάνω δεν μπορεί να εξηγηθεί με την απλή λογική ότι <span style="font-style: italic;">"στο Χάρβαρντ είναι όλοι πλούσιοι γι'αυτό και δεν χρειάζεται να κλέψουν"</span>, για τον απλό λόγο ότι στο Χάρβαρντ δεν είναι όλοι πλούσιοι. Η μεγάλη πλειοψηφία των διδακτορικών φοιτητών, θα τολμούσα να πω, δεν θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να έρθουν για σπουδές εδώ αν δεν έπαιρναν το στιπένδο τους (Κουρετίνιο - Μάνα : 2 -1 [αυτογκόλ]) κάθε μήνα.<br /><br />Συνεπώς, δεν είναι μόνο η οικονομική ευπραγία (χατ τρικ και σκορ στο 3 - 1 [α, θένκ γιου]) ενός τμήματος των χαρβαρντιανών φοιτητών που ευθύνεται για τη δημιουργία αυτού του κλίματος ασφάλειας. Είναι κατά κύριο λόγο ο σεβασμός των θεμελιωδών ηθικών αξιών που διαπνέει τους φοιτητές του πανεπιστημίου μας, και η πνευματική ανωτερότητα και μεγαλοψυχία των μελών της κοινότητός μας. Τελεία. Παύλα. Χειροκρότημα. Τσαμπίκο έχεις συγκινηθεί, το ξέρω. Κι εγώ κοντεύω να κλάψω μ'αυτά που μόλις έγραψα...<br /><br />Και επειδή το κείμενο τελικά πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες του προβλεπομένου, και επειδή το φραπεδάκι μου κοντεύει να τελειώσει (αυτό δεν είναι και τόσο λόγιο όσο τα ανωτέρω, αλλά αυτή η παρένθεση που αναφέρεται στα ανωτέρω [ανωτέρω, ανωτέρω, ανωτέρω...] ίσως και να το σώζει αφού η λέξη ανωτέρω [ανωτέρω, ανωτέρω, ανωτέρω...] είναι πιο λόγια από τη λέξη παραπάνω) και επειδή πρέπει να κάνω και λίγη δουλειά, ήρθε η ώρα να παρουσιάσω την φωτογραφία που τόσο καιρό παρέμενε στα αζήτητα του υπολογιστή μου:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RnHUIyV6AkI/AAAAAAAAAeQ/qcIh7i_wsy0/s1600-h/Image021.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RnHUIyV6AkI/AAAAAAAAAeQ/qcIh7i_wsy0/s320/Image021.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076071502440956482" border="0" /></a><br />Και λέω τώρα εγώ: "Να επιστρέψεις ομπρέλα, τοστ, κάλτσες, γιου-εζ-μπι στικ, τετράδιο, βιβλίο το καταλαβαίνω. Αλλά το να βγάζεις ανακοίνωση προσπαθώντας να βρεις τον δικαιούχο του iPOD, ε, αυτό παραπάει..."<br /><br />Ακόμα θυμάμαι δηλαδή που όταν ήμουν φοιτητής στα Χανιά (όχι δεν τελείωσα εκεί, πήρα μεταγραφή για Πάτρα στο τρίτο έτος) ένας συμφοιτητής είχε βρει ένα κινητό και όταν τον ρωτήσαμε τι θα κάνει μας είπε:<br />- "θα βγάλω ανακοίνωση"<br />- "Μπράβο" του είπαμε εμείς, "και τι θα λέει η ανακοίνωση?"<br />- "Α", συνεχίζει αυτός, "θα γράψω <span style="font-style: italic;">'Όποιος ξέχασε το κινητό του παρακαλείται να ξεχάσει και τον φορτιστή του'</span> "...<br /><br />Συνεπώς γίνεται αντιληπτό ότι στα Χανιά (παρότι ο φίλος μου τελικά δεν προχώρησε στην πραγματοποίηση της προαναφερθείσας καφρίλας) δεν επικρατούσε -τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό- το ίδιο αίσθημα ασφάλειας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-699256903274065653?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-89234389663796583742007-06-13T14:19:00.000-07:002007-06-13T14:44:24.246-07:00Αυτή τη φορά θα είμαι σύντομος. Θέλω μόνο να σου πω Τσαμπίκο ότι αξιώθηκα επιτέλους (μετά από 9 ολόκληρους μήνες) να μπώ στη Widener library που βρίσκεται στο κέντρο της χαρβαρντιανής γιάρδας (Harvard yard).<br />Εντυπωσιάστηκα από τον όγκο και το στυλ της. Με έπιασε δέος όταν μπήκα στις πτέρυγες με τα βιβλία. Εφτά πατώματα (ισόγεια, υπόγεια, υπέργεια), στενοί διάδρομοι, αμέτρητοι τόμοι, ανυπολόγιστη αξία. Ησυχία, ηρεμία, ατμόσφαιρα επιβλητική με την ακαδημαϊκή έννοια. Ομολογώ ότι όταν περπατούσα εκεί μέσα, ένοιωσα πως μεταφέρομαι στον κόσμο του 'ονόματος του ρόδου' (κι όμως το έχω διαβάσει...). Εμείς βέβαια εδώ δεν έχουμε καλογέρους, ίντριγκες, δολοφονίες, όμως η βιβλιοθήκη είχε αυτό το κάτι το ευλαβικό που μου ξύπνησε μνήμες αλά ουμπέρτο έκο (ίσως πάλι μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι είναι το μόνο βιβλίο που έχω διαβάσει που αναφέρεται εκτενώς σε κάποια βιβλιοθήκη...)<br /><br />Φωτογραφίες φυσικά και τράβηξα, παρ'όλο που δεν επιτρεπόταν, αλλά το δέος και ο σεβασμός που μου προκάλεσε η βιβλιοθήκη θα με κάνουν για πρώτη φορά να ακολουθήσω τους κανόνες και να τις διαγράψω [ΟΚ, ΟΚ, δεν είναι μόνο ο σεβασμός, είναι και το γεγονός ότι ελοχεύει ο κίνδυνος να βρει κάποιος τις φωτό και να 'τιμωρηθώ' απ'το πανεπιστήμιο, όπως θα γίνει και με όσους χαρβαρντιανούς αποφάσισαν να πουλήσουν στο ημπέυ τα εισιτήριά τους για την ομιλία του Gates...]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8923438966379658374?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-53400611882239155512007-06-10T18:23:00.000-07:002007-06-10T18:55:19.556-07:00Εκεί που έγραφα για τον άκυρο ψάλτη της ελληνορθόδοξης εκκλησίας θυμήθηκα το φίλο μου τον Γκωτιέ (έλα ρε Τσαμπίκο που δεν τον θυμάσαι, αυτός ο Ελληνο-Γάλλος μορφονιός που δεν τον κάναμε παρέα στο Λύκειο για να μη μας τρώει τις γκόμενες...).<br /><br />Ο Γωτιέρος (όπως είναι ελληνιστί το όνομά του) αυτή τη στιγμή που ομιλούμε/ γράφουμε/ διαβάζουμε υπηρετεί τη μαμά πατρίδα. Και τι σχέση έχει ο Γωτιέρος με τον ψάλτη θα με ρωτήσεις τώρα...<br />Χα!<br />Αφού σ'το έχω ξαναπεί ρε Τσαμπίκο ότι από τον φίλο μας πρέπει όλα να τα περιμένουμε...<br />Τι εννοώ?<br />Εννοώ ότι ο -ροκάς κατά βάση [και κατ'εξακολούθηση]- Γκωτιέ, για να γλιτώσει λίγο από τις πορείες και τις αγγαρείες, εντάχθηκε στους ψάλτες του στρατού (μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες, δεν ξέρω) που αποτελούνται από μουσικολόγους και βυζαντινολόγους με σπουδές σε Ελλάδα και εξωτερικό (και δε συμμαζεύεται) !! <br />Σου'χει φύγει το τσερβέλο? <br />Χα! Κι εγώ το ίδιο έπαθα όταν το πρωτοάκουσα. Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει την αφιέρωση...<br /><br /><br />Και μιας και πιάσαμε τα του στρατού, δες κι αυτό Τσαμπίκο να γελάσεις ακόμη περισσότερο:<br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ilKPivdobmY"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ilKPivdobmY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5340061188223915551?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-87483427553640793992007-06-10T17:59:00.000-07:002008-12-09T21:05:14.027-08:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">Γιατί εσείς το ζητήσατε...<br /></span><br />Χωρίς καθυστερήσεις και ανούσιες κειμενικές χρονοτριβές, παρουσιάζω την ενσάρκωση της απόλυτης αμερικανικής βλακείας, τη μία και μοναδική...<br /><br />Αννούλα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmyfwiV6AiI/AAAAAAAAAeA/xw5NzsVszLo/s1600-h/copy+of+Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmyfwiV6AiI/AAAAAAAAAeA/xw5NzsVszLo/s320/copy+of+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074606536340931106" border="0" /></a><br />Επάνω: η αννούλα παρακολουθεί τον τελικό του γαλλικού όπεν μεταξύ Φέντερερ και Ναδάλ προσπαθώντας απεγνωσμένα να καταλάβει κανόνες και ορολογία ("πρέπει να πάρω ένα βιβλίο που να εξηγεί την ορολογία και τους κανόνες" μου είπε ξαφνικά, έτσι ξαφνικά...)<br /><br />Κάτω: κοντινό πλάνο της αννούλας καθώς παιχνιδίζει με το φακό... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmyf0iV6AjI/AAAAAAAAAeI/efnZew1RZA0/s1600-h/copy+%282%29+Image000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmyf0iV6AjI/AAAAAAAAAeI/efnZew1RZA0/s320/copy+%282%29+Image000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074606605060407858" border="0" /></a><br />Υστερόγραφο άν: ρε τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες...<br />Υστερόγραφο ντε: Τι λές Τσαμπίκο?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8748342755364079399?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-7168723357376835262007-06-10T17:03:00.000-07:002008-12-09T21:05:14.202-08:00Επεξήγηση: το Σαββατοκύριακό μου...<br /><br />Όπως έχω ήδη αναφέρει, ζω επιτέλους στη Βοστώνη (που συνεχίζει να με εκπλήσσει με την ομορφιά της) μια ζωή φυσιολογική. Μέσα στο που-σου-κου λοιπόν, εκτός από τους δύο φραπέδες που ήπια στο Athan's (πολύ καλή ελληνοαμερικάνικη καφετέρια-ζαχαροπλαστείο), βρήκα το χρόνο, τη διάθεση (και το διαβατήριο) να πάω για κλάμπινγ στο ονομαστό Gypsy bar. Ωραίο μέρος, καλή μουσική, δυνατά ποτά, ωραία ατμόσφαιρα εν ολίγοις.<br /><br />Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Στο Τζίπσι μπαρ για πρώτη φορά στη ζωή μου ήρθε κοπέλα στα ίσια και μου είπε "I think you're [very] hansom" (για το βέρυ δεν είμαι σίγουρος, δεν ενθυμούμαι καλά). Ακούς Τσαμπίκο? Έτσι, χύμα, πάρ'τα. Μετά το συζητήσαμε λιγάκι, αλλά τελικά δε γάμησα (κι ούτε πρόκειται). Όπως και νά'χει όμως, μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ήθελα να σου το πω. (Σε παρένθεση να αναφέρω ακόμη ότι πασπατεύτηκα από μια άλλη κοπέλα η οποία καθώς περνούσε από δίπλα μου έπιασε ό,τι ήταν δυνατό [πάντα σε φάση "συγγνώμη να περάσω"] αλλά αυτή αν την είδα καλά (κανόνας πρώτος: ποτέ, μα ποτέ δεν βγάζουμε συμπεράσματα για την ομορφιά μιας κοπέλας μέσα στο κλαμπ. Ποτέ. Τσιγάρο κάτω από κολόνα της ΔΕΗ και πάλι μέσα) δεν ήταν ωραία, οπότε το σκηνικό είναι ελλάσσονος σημασίας...). Τέλος, να σημειωθεί ότι η καλύτερη σωματάρα (λάμπουσα κι αναστατώνουσα [...]), ήταν -όπως αποδείχτηκε στο τέλος της βραδιάς- ελληνικής προελεύσεως (γκρικ αμέρικαν δηλαδή), γι'αυτό το λόγο όποιος αποφασίσει να "τα σπάσει" στη Βοστώνη καλύτερα να προσέχει όχι μόνο τα αγγλικά, αλλά και τα ελληνικά του.<br /><br />Η Κυριακή και αυτή μου επεφύλαξε μια μικρή έκπληξη (άσχημη αυτή τη φορά). Αναφέρομαι στην εκκλησία που πήγα το πρωί (για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή [το ρεκόρ μου είναι τέσσερις συναπτές λειτουργίες, αλλά το'κοψα για ένα μήνα γιατί κόντεψα ν'αγιάσω...]). Εκεί διαπίστωσα ότι ο ορίτζιναλ ψάλτης είχε αντικατασταθεί! Στη θέση του κανονικού ψάλτη είχαν βάλει έναν -αν μου είπαν καλά- νεοκόρο. Κατ'εμέ ο άνθρωπος αυτός ήταν Βασανιστής με β κεφαλαίο. Τόσο άσχημα ήταν τα πράγματα, που δεν ντράπηκα καθόλου [καθόλου όμως?] να σηκωθώ και να φύγω από την εκκλησία μέσα σε 10 λεπτά (ίσως και λιγότερο)...<br /><br /><br />Κατα τ'άλλα, έπαιξα και το ποδοσφαιράκι μου Κυριακή απόγευμα και είμαι κομπλέ.<br /><br />Ενδεικτικά πήρα δύο φωτογραφίες από τα ζήπεδα (είχαμε και έναν Κυπραίο στην παρέα) που όταν τα πρωτοαντίκρυσα άρχισα να σκέφτομαι τις αντιθέσεις με την ελληνική πραγματικότητα (αλλά μετά το παράτησα γιατί ήθελε πολύ σκέψη):<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmycMCV6AgI/AAAAAAAAAdw/wNADbBjdupQ/s1600-h/copy+of+Image013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmycMCV6AgI/AAAAAAAAAdw/wNADbBjdupQ/s320/copy+of+Image013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074602610740822530" border="0" /></a>Επάνω βλέπουμε ένα εκ των ζηπέδων. Κάτω βλέπουμε μέσα από τα μάτια του καλλιτέχνη (και ταυτόχρονα μέσα από τα δίχτυα) ένα άλλο ζήπεδο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmycQCV6AhI/AAAAAAAAAd4/vLIjIGKvg4c/s1600-h/copy+%282%29+Image014.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmycQCV6AhI/AAAAAAAAAd4/vLIjIGKvg4c/s320/copy+%282%29+Image014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074602679460299282" border="0" /></a>Περισσότερα ζήπεδα βαριόμουν να φωτογραφήσω, αλλά πιστέψτε, με το μέρος ήταν τεράστιο, γρασιδάτο, ελεύθερο για χρήση από τον οποιονδήποτε και συνεπώς άκρως εντυπωσιακό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-716872335737683526?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-12341769292102746942007-06-08T21:12:00.000-07:002008-12-09T21:05:15.012-08:00Τώρα που επιτέλους -όπως όλα δείχνουν- έβαλα τη ζωή μου (την καλοκαιρινή) σε μία τάξη, μπορώ να απολαύσω "τις μικρές χαρές της ζωής" και να εκμεταλλευτώ τα πλεονεκτήματα της καθημερινής ρουτίνας μου. Γιέϊ!<br /><br />Ένα από αυτά τα προτερήματα είναι η δυνατότητα που δίνεται στα μέλη της χαρβαρντιανής κοινότητας να κολυμπούν (κατά βούληση) στην πισίνα blodgett.<br /><br />Την πισίνα αποφασίσαμε να επισκεπτόμαστε τακτικά με την Τζανγκ (για να λέμε την αλήθεια, δεν έχουν μείνει και πολλοί άλλοι στο Κέημπριτζ αυτή την περίοδο) ώστε να ξεσκουριάσουμε λιγάκι τα αγύμναστα -καθ'ότι ακαδημαϊκά- "κουφάρια" μας...<br /><br />Για να σου μεταφέρω το κλίμα Τσαμπίκο, τράβηξα σήμερα μερικές φωτογραφίες μέχρι που ήρθε ένας φλώρος και μου την είπε γιατί "δεν επιτρέπεται, γενικά η λήψη φωτογραφιών του εσωτερικού της πισίνας". Εγώ ήθελα να του πω, "φτύσ'τα μπούτια μου μωρή κουτσαύλα" αλλά ως επιστήμονας απάντησα "Με συγχωρείτε, δεν το ήξερα". Τελοσπάντων, η συνάντηση με τον φλώρο δεν είχε αντίκτυπο συνεπώς μπορώ να σου παρουσιάσω την blodgett pool:<br /><br />"Αν δεν 'παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" σκέφτονται οι Αμερικάνοι και γεμίσανε τους τοίχους με ό,τι διακρίσεις έχουν απονεμηθεί -κατή τη διάρκεια της τελευταίας πεντηκονταετίας- σε χαρβαρντιανούς κολυμβητές...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouOiV6AfI/AAAAAAAAAdo/b2cTLyqFe-Q/s1600-h/copy+of+Image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouOiV6AfI/AAAAAAAAAdo/b2cTLyqFe-Q/s320/copy+of+Image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918757458018802" border="0" /></a><br />"Αμερική = ποζεριλίκι = διαφήμιση = εγώ είμαι κι εσύ δεν είσαι = κοίτα κούπα και τρίβε τα μάτια σου"<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouJSV6AeI/AAAAAAAAAdg/q0eoFTyfKvg/s1600-h/copy+%282%29+Image003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouJSV6AeI/AAAAAAAAAdg/q0eoFTyfKvg/s320/copy+%282%29+Image003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918667263705570" border="0" /></a><br />Πισίνα, προπονητής, κερκίδες (άδειες φυσικά) και το καλύτερο (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε) τα μπάνερ από τα Ivy league πανεπιστήμια: Brown, Columbia, Cornell, Dartmouth, Harvard, Penn, Princeton, Yale...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouFyV6AdI/AAAAAAAAAdY/AJO8eTQubls/s1600-h/copy+%282%29+Image004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmouFyV6AdI/AAAAAAAAAdY/AJO8eTQubls/s320/copy+%282%29+Image004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918607134163410" border="0" /></a><br />Εδώ δεν έχω κάτι να γράψω, νομίζω καταλαβαίνεις Τσαμπίκο ότι πρόκειται περί πισίνας (πενηντάρας)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmot4SV6AbI/AAAAAAAAAdI/ph9RAGdUZec/s1600-h/copy+of+Image005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmot4SV6AbI/AAAAAAAAAdI/ph9RAGdUZec/s320/copy+of+Image005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918375205929394" border="0" /></a><br />Βατήρες, σημαία (απαραιτήτως), πίνακας διακριθέντων (απαραιτήτως) και στρώματα προετοιμασίας βουτηχτών (το τραμπολίνο δεν φαίνεται)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotyyV6AaI/AAAAAAAAAdA/kAJbKdVZi74/s1600-h/copy+of+Image006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotyyV6AaI/AAAAAAAAAdA/kAJbKdVZi74/s320/copy+of+Image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918280716648866" border="0" /></a><br />Ο εξωτερικός χώρος με τη σιδεριά για τα ποδήλατα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotuyV6AZI/AAAAAAAAAc4/S__lAL5HJRU/s1600-h/copy+of+Image007.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotuyV6AZI/AAAAAAAAAc4/S__lAL5HJRU/s320/copy+of+Image007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918211997172114" border="0" /></a><br />Ο εξωτερικός χώρος με το γρασίδι (πολύ γκαζόν ρε φίλε στην Αμερική, ΠΟΛΥ γκαζόν σου λέω. Αν ήταν ο πατέρας μου εδώ θα είχε φυτέψει 30 ελιές, 4-5 συκιές, ένα έλατο [να δει αν πιάνει], 12 καστανιές, 10 καρυδιές, 2 κληματαριές, 2-3 τριανταφυλλιές και ό,τι άλλο τυχόν του έφερνε ο κουμπάρος από το Χρυσοβίτσι...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotriV6AYI/AAAAAAAAAcw/p9ZjhGTUVnU/s1600-h/copy+of+Image008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmotriV6AYI/AAAAAAAAAcw/p9ZjhGTUVnU/s320/copy+of+Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073918156162597250" border="0" /></a><br />Από τα παραλειπόμενα που δεν θα μπορούσα Τσάμπι ποτέ να σου μεταφέρω μέσω φωτογραφιών είναι το γεγονός<br /><ul><li>ότι το κολυμβητήριο έχει διστριμπιούτεντ (και ο νοών νοήτω) ηχοσύστημα που παίζει ποπ-ροκ τραγουδάκια (για παράδειγμα σήμερα φεύγοντας πρόσεξα ότι έπαιζε το καινούργιο των smashing pumpkins)</li><li>ότι για να μπούμε στην πισίνα δεν χρειαζόμαστε εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις από γιατρούς δερματολόγους, αφροδισιολόγους, παπαρολόγους κ.τ.λ, απαιτείται μόνο χαρβαρντιανή ταυτότητα (την οποία βέβαια για να αποκτήσεις πρέπει είτε να περάσεις από όλες τις παραπάνω εξετάσεις ή να έχεις μπάρμπα γιατρό [Θείο Κώστα και πάλι ευχαριστώ :-) ...])</li><li>ότι η πισίνα είναι ανοιχτή ΟΛΕΣ τις μέρες της εβδομάδας, τις καθημερινές δε, μένει ανοιχτή μέχρι τις δέκα και μισή το βράδυ... (ρίξε μια ματιά στη σελίδα με το επίσημο <a href="http://www.gocrimson.com/ViewArticle.dbml?DB_OEM_ID=9000&amp;ATCLID=694137">πρόγραμμα</a>)</li></ul>Φιλούθκια (πού το θυμήθηκα τώρα αυτό?...) και άουφ βίντερζεεν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-1234176929210274694?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-45662500706316562712007-06-07T22:05:00.000-07:002008-12-09T21:05:15.208-08:00Όπως έγραψα στο προηγούμενο ποστ, τις τελευταίες 4 μέρες τα πλάνα για τη ζωή μου άλλαζαν ανά εικοσιτετράωρο (η ψυχολογία ακολουθούσε και αυτή με αντίστοιχα σκαμπανεβάσματα). Μετά από την όλη ιστορία, το πλάνο του καλοκαιριού παραμένει "επιστημονικό" και εγώ παραμένω χαρούμενος. Είμαι μάλιστα χαρούμενος για έναν ακόμη λόγο, γιατί μπόρεσα επιτέλους να καταλάβω από πού βοηθήθηκα ώστε η ιστορία μου να έχει αίσιο τέλος.<br /><br />Με συγκίνηση, δέος και δάχτυλα τρεμάμενα, θα αποκαλύψω ότι ήταν η βοήθεια του ίδιου του Θεού που έπαιξε το ρόλο της στην όλη ιστορία...<br /><br />Ήταν το Holiday Inn που -ο Θεός το ευλόγησε- να μας προμηθεύσει με τη Βίβλο (χωρίς βέβαια να ζητήσουμε κάτι τέτοιο) ώστε να μας φωτίσει και εμάς το φως το αληθινό...<br /><br />Και επειδή η ανθρώπινη φύση μου είναι απλά μια σταγόνα μπροστά στον ωκεανό σοφίας του Θεού (στα θιβετιανά νομίζω λέγεται και "Δαλάι Λάμα") απλά παρουσιάζω την εικόνα που επικρατούσε στο δωμάτιο #142:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmjp2CV6AXI/AAAAAAAAAco/BHnwgMhsLlM/s1600-h/Image011.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/Rmjp2CV6AXI/AAAAAAAAAco/BHnwgMhsLlM/s320/Image011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073562094783824242" border="0" /></a><br />Το Holy Bible, το βρήκαμε μέσα στο πρώτο συρτάρι του δωματίου (που μοιραζόμουν με έναν αμερικανο-ινδό) ακριβώς όπως δείχνουν στις ταινίες (ξέρεις Τσαμπίκο, εκεί που μπαίνει ο "καλός" δολοφόνος με μια βαλίτσα[που περιέχει μόνο το όπλο του, γιατί ούτε στις ταινίες κουβαλάνε σώβρακα] σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, ανοίγει το συρτάρι, παίρνει τη Βίβλο, ρίχνει μια ματιά, προσεύχεται και μετά αρχίζει να γεμίζει μολύβι τους "κακούς" της ταινίας).<br /><br />Αυτά γι'απόψε από τη Βοστώνη την αγαπημένη. Πρόλαβα τουλάχιστον να δω και να χαιρετήσω κάποιους από τους φίλους μου που σήμερα είχαν την τελετή αποφοίτησης, ήπια ένα (άκου πατέρα, <span style="font-weight: bold;">μόνο</span> ένα) ποτό [μη νομίζεις ότι θα καταντήσω αλκοολίκι], και κάλεσα τους δύο Βέλγους φίλους μου στην Ελλάδα για το καλοκαίρι...<br /><br />Είδα ακόμη τους αποφοίτους του '77 που είχαν σύναξη στο ισόγειο του MD σήμερα το βράδυ (κάποιοι συνοδεύονταν από τις κορούλες τους και προς στιγμήν μου περάσανε κάτι ιδέες [καλές ομολογουμένως] (οι ιδέες ή οι κορούλες? εδώ σε θέλω Τσαμπίκο...) χωρίς όμως να κάνω κάτι). Φωτογραφίες για ακόμη μία φορά δεν πήρα γιατί το κινητό ήταν φουλ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-4566250070631656271?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-50680243051050449432007-06-06T19:30:00.000-07:002007-06-06T23:05:49.170-07:00Υπότιτλος:<span style="font-weight: bold;"> πώς αλλάζουνε τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη...<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span></span>Επειδή η ιστορία δεν είναι και ιδιαίτερα απλή, θα πάρω τα πράγματα με τη σειρά (άκου Τσαμπίκο με προσοχή...)<br />Πριν από ένα-ενάμιση μήνα, εκεί που παρακολουθούσα το μάθημα του καθηγητή Β, διαπίστωσα ότι ήταν ενδιαφέρον και πήγα και του πρότεινα να με πάρει στην ομάδα του την καλοκαιρινή, ώστε να κάνω έρευνα (δεν πιστεύω να ψάρωσες Τσαμπίκο με τη λέξη "έρευνα").<br /><br />Μου είπε "οκ, να το συζητήσουμε, εγώ πάντως σε ξέρω ότι είσαι καλός και έχω πολύ δουλειά για το καλοκαίρι" (κάτι που σήμαινε κατά 90% είχα βρει δουλειά).<br /><br />Μετά όμως από αυτό και πριν προχωρήσουν πολύ οι συζητήσεις (για παράδειγμα ποιό ακριβώς θα ήταν το πρότζεκτ πάνω στο οποίο θα εργαζόμουν, πόσες ώρες, τι λεφτά κ.τ.λ) μου λέει ο υπεύθυνος καθηγητής μου (καθηγητής Α) ότι έχει υπ'όψιν του μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών που "ψάχνεται" για υπαλλήλους ("πολύ καλή περίπτωση, pre-IPO company, καλός μισθός, πιθανότατα μετοχές, μόνιμη δουλειά και πράσινη κάρτα").<br /><br />"Ενδιαφέρεσαι" μου λέει<br />"Ενδιαφέρομαι" του λέω κι εγώ (που ένοιωθα ότι δεν είχα ακόμη δεσμευτεί με τον καθηγητή Β). Έστειλα λοιπόν ένα μέηλ, με κλάσανε από την εταιρεία, ύστερα ο καθηγητής Α (που είναι φιλαράκι με τον αντιπρόεδρο) έριξε ένα τηλεφώνημα, μετά με πήραν αυτοί τηλέφωνο, μετά ήρθε η συνέντευξη, και μετά περίμενα. Όλη η διαδικασία όμως έπαιρνε καιρό και όσο πλησίαζε η πρώτη Ιουνίου τόσο εγώ δεσμευόμουν περισσότερο με τον καθηγητή Β. Από την εταιρεία εντωμεταξύ, με παίρνανε κάτι τηλέφωνα και λέγανε "ενδιαφέρεστε ακόμα Παναγκιότης" και εγώ απαντούσα "ενδιαφέρομαι ακόμα Κέλλυ".<br /><br />Επίσημη πρόταση όμως δεν είχε έρθει στα χέρια μου και εγώ δεν μπορούσα να τα ρισκάρω όλα για όλα, οπότε 3 μέρες πριν την πρώτη Ιουνίου (το ίδιο πρωί που επέστρεψα από Καναδά) συναντήθηκα με τον καθηγητή Β, του είπα το τελικό ΟΚ, τα μιλήσαμε τα συμφωνήσαμε, "υπέγραψα", και όλα διευθετήθηκαν (δηλαδή έτσι νόμιζα...).<br /><br />Πρώτη Ιουνίου, που ήταν επισήμως και η πρώτη μέρα δουλειάς, με πήρε η Κέλλυ και μου ρωτάει "ενδιαφέρεσαι" και εγώ απαντώ "όχι πλέον" (εξηγώντας εν συντομία την κατάσταση).<br /><br />Και τώρα αρχίζει το καλό κομμάτι (Τσαμπίκο μην κοιμάσαι)<br /><br />Η Κέλλυ ενημερώνει το αφεντικό της ότι απέρριψα την πρόταση, το αφεντικό μένει μαλάκας, επικοινωνεί με τον καθηγητή μου [καθηγητή Α], αυτός τα παίρνει κρανίο [γιατί νομίζει ότι τον εξέθεσα που πήρε τηλέφωνο στον φίλο του ζητώντας να με προσλάβουν] και μου λέει "γιατί αγόρι μου?".<br /><br />Πάω κι εγώ στο γραφείο του καθηγητή Α, Σάββατο μεσημέρι (υπενθυμίζω Παρασκευή ήταν η πρώτη επίσημη μέρα δουλειάς με τον καθηγητή Β), και του λέω "απέρριψα την πρόταση γιατί δεν υπήρχε (επίσημη) πρόταση" (και του εξηγώ κι αυτουνού την κατάσταση με τον καθηγητή Β κ.τ.λ). "Ε, τότε λέει καλό είναι να γράψεις ένα μέηλ στον φίλο μου στην εταιρεία εξηγώντας τι έχει γίνει (ότι δεν είχες δηλαδή επίσημο job offer) και γιατί έγινε ό,τι έγινε. Γιατί ο φίλος μου νομίζει ότι του παίξαμε παιχνίδια...".<br /><br />Και τον ρωτάω τον καθηγητή Α, "τώρα τι να κάνω, να του πω ότι ενδιαφέρομαι αλλά αργήσανε? Κι αν μου στείλει τώρα επίσημη πρόταση? Τι θα κάνω, θα παρατήσω τον καθηγητή Β?". "Ε, μη φοβάσαι, εμείς οι καθηγητές είμαστε πολύ flexible και δεν τρέχει κάστανο" (σε ελεύθερη μετάφραση...) "εγώ νομίζω πως αξίζει να πας εκεί" ήταν η απάντησή του...<br /><br />Στέλνω κι εγώ το ημέιλ το Σάββατο το απόγευμα και Κυριακή ξεκινάω με τους άλλους 3 φοιτητές του καθηγητή Β για το γουόρκσοπ στη Νέα Ιερσέυ ("κι όμως είμαι ακόμα εδώ"). Όντας στη Νέα Ιερσέυ, λαμβάνω τη Δευτέρα το μεσημέρι ημέιλ με επίσημη προσφορά!<br /><br />Και τώρα Τσαμπίκο ξεκινάει το πολύ καλό κομμάτι της ιστορίας. Υπενθυμίζω ότι στην αρχή του γουόρκσοπ από τις 3 ιδιότητες που αναφέρονται στον τίτλο είμαι πιο κοντά στην πρώτη ("επιστήμονας ο γιόκας μου, στο Χάαααρβαρντ", όπως σκέφτεται η μάνα μου [κάτι που όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μερικές φορές το εκφράζει με τον τρόπο της άμα τολμήσουν να την πικάρουν οι άλλες κλώσσες που συναναστρέφεται, οι κλώσσες οι επιδεικνύουες τα πλούτη της τσέπης (Λουί Βουτόν, Μπέρμπεριζ) και τη φτώχια του μυαλού τους]).<br /><br />Ο επιστήμονας λοιπόν, τη Δευτέρα επικοινωνεί με την Κέλλυ και της λέει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αλλάξει την ιδιότητά του σε δουλευτή (αφού ο μισθός ήταν 46 κατοστάρικα το μήνα σε αντίθεση με τα 23 κατοστάρικα [μισθός της πείνας για αμερικάνικα δεδομένα] που παίρνουν οι επιστήμονες). Παράλληλα ένα ημέηλ φεύγει με προορισμό τον καθηγητή Β, λέγοντας πως "η κατάσταση είναι περίεργη(που να του εξηγώ τώρα τα πάντα από την αρχή), πάντως έχω μια πρόταση (επίσημη), που σύμφωνα και με τον καθηγητή Α, δεν πρέπει να απορρίψω".<br /><br />Τότε ο καθηγητής Β, φορτώνει άσχημα και μου απαντάει ηλεκτρονικά Τρίτη ξημερώματα, λέγοντας πως θα έπρεπε να είμαι πιο ειλικρινής (γιατί νόμιζε πως έψαχνα δουλειά αφού υπέγραψα μαζί του) απέναντί του" και ένα σωρό τέτοια. Λεπτομέρεια: ο καθηγητής Β, έχει κάνει cc τον καθηγητή Α... Εγώ πάντως, παρά την έντονη αντίδραση του καθηγητή Β, παραμένω πιο κοντά στην ιδιότητα του δουλευτή (με τα πολλά λεφτά και τα λοιπά και τα λοιπά).<br /><br />Την ίδια μέρα όμως λίγο αργότερα, στέλνει μέηλ ο καθηγητής Α, λέγοντας πως "δεν θέλω να μεσολαβήσω σε τίποτα που να δυσαρεστήσει τον καθηγητή Β"! Και έτσι όπως έχει η κατάσταση ή θα έπαιρνα τη δουλειά (δυσαρέσκεια του καθηγητή Β) ή δεν θα έπαιρνα τη δουλειά (δυσαρέσκεια του φίλου του στην εταιρεία) ["This is NOT good" όπως ακριβώς μου έγραψε στο ημέηλ]. Μετά ακολούθησε και δεύτερο ημέηλ από τον καθηγητή Α, ο οποίος στο μεταξύ (είναι και πολύ σαΐνι ο άνθρωπος) είχε προσέξει πότε έγινε τί, και είχε καταλάβει την παρεξήγηση. Στο δεύτερο ημέηλ έλεγε πως τελικά είναι πρέπον να μην αποδεχτώ την πρόταση της εταιρείας (η ιδιότητα του δουλευτή πάει περίπατο), και ότι καλό είναι να ασχοληθώ με τα του καθηγητή Β (ως επιστήμονας).<br /><br />Το θέμα είναι όμως ότι ο καθηγητής Β δεν είχε απαντήσει στα τελευταία ημέηλ (συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου με το οποίο τους ενημέρωνα ότι τελικά απέρριψα μια και καλή την εταιρεία), προσδίδοντας έτσι μια εβεβαιότητα στο μέλλον μου ως επιστήμονα, φέρνοντας παράλληλα την τρίτη εναλλακτική (αυτή του παράνομου υπαλλήλου σε κουζίνα ελληνικής μποστόνιαν πιτσαρίας) πιο κοντά στην πραγματικότητα από ποτέ....<br /><br />Το ίδιο απογευματόβραδο, όλοι όσοι ήμαστε στο Holiday Inn είχαν κάπου να πάνε, και έτσι έμεινα μόνος κι έρμος να σκέφτομαι -και να συλλογιέμαι- το ζοφερό μου μέλλον. Όπως συνηθίζω σε τέτοιες περιπτώσεις, βγήκα έξω να τριγυρίσω σαν την άδικη κατάρα και άρχισα να περπατάω, μέχρι που ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μωλ, όπου και έκανα shopping therapy: πέντε σώβρακα, αφού για ακόμη μία φορά είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου [πλέον έχω γίνει εξπέρ στην "αγορά σωβράκων μακριά από τη μόνιμη κατοικία" (η τιμή [$2 ανά σώβρακο] τα λέει όλα)] τρία στρατιωτικά σορτς, και ένας φορτιστής ήταν ο απολογισμός της βραδιάς.<br /><br />Ο Τρίτη έφτασε στο τέλος της με τον ιστολόγο να σκέφτεται πώς θα συστηθεί στον Χόρχε, τον Πέδρο, τον Χουάν και τα άλλα παιδιά που δουλεύουν ήδη στην κουζίνα.<br /><br />Με το ξημέρωμα της Τετάρτης όμως (σήμερα δηλαδή), τα δεδομένα αλλάξανε και πάλι. Ο καθηγητής Β έστειλε νέο ημέηλ, λέγοντας πως κατάλαβε την όλη κατάσταση, πως δεν υπήρχε λόγος να τα πάρει κρανίο και πως είναι χαρούμενος που συνεχίζουμε να δουλεύουμε όπως τα έιχαμε εξαρχής κανονίσει.<br /><br />Εν ολίγοις, εν μία νυκτί έγινα ξανά από πιτσαδόρος επιστήμονας...<br /><br />Αυτή τη στιγμή (1:30 έι έμ, Τετάρτη βράδυ) είμαι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου για το τελευταίο βράδυ, και σκέφτομαι αν κάνω καλά που γράφω το μπλογκ ή αν θα έπρεπε να κοιμάμαι ώστε να μπορέσω να παρακολουθήσω τις αυριανές διαλέξεις. Κρίνοντας πάντως από την μέχρι τώρα ύπνηλία (μα την Παναγία τόσο πολύ δεν κοιμόμουν ούτε στα μαθήματά μου κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, όταν ο βραδινός ύπνος διαρκούσε 5 ώρες ή και λιγότερο) κατά τη διάρκεια του γουόρκσοπ, μου φαίνεται πως ότι και να κάνω, δεν θα αλλάξω το αποτέλεσμα...<br /><br />Τελοσπάντων, "τέλος σχετικά καλό, όλα σχετικά καλά" δηλώνω και είμαι έτοιμος να κλείσω το ποστ ετούτο.<br /><br />Ένα από τα άσχημα του γουόρκσοπ πάντως, είναι ότι δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ αύριο στην τελετή αποφοίτησης του ΕφΙξ και ορισμένων άλλων φίλων μου, κάτι που συνεπάγεται ότι θα χάσω την ευκαιρία να δω από κοντά δύο διάσημους Βασίληδες που θα μιλήσουν στα πλαίσια της τελετής. Οι Βασίληδες αυτοί είναι οι Bill Gates και Bill Clinton...<br /><br />Και επειδή τα βλέφαρα βαραίνουν με τον ίδιο γλυκό τρόπο που βαραίνουν όταν κάποιος ομιλητής του συνεδρίου προσπαθεί να εξηγήσει τη δική του συμβολή στην επιστήμη, νομίζω πως κάπου εδώ πρέπει να το λήξω, να καληνυχτίσω τον Τσαμπίκο και να πάω για ύπνο (η ώρα κοντεύει 2 έι εμ).<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία 4 βράδια η ιδιότητά μου αλλάζει συνεχώς:<br /> από "επιστήμονας" (Κυριακή), έγινα "δουλευτής" (αυτή τη Δευτέρα), "πιτσαδόρος" (την Τρίτη) και σήμερα Τετάρτη κάνω κουάλιφάϊ ξανά για "επιστήμονας".<br /><br />Όρεξη νά'χει κανείς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5068024305105044943?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-54045604012376494602007-06-04T22:17:00.000-07:002007-06-04T22:43:32.117-07:00Δεύτερη βραδιά στο Holiday Inn, ώρα 1:20 (το κάψαμε κι απόψε), ξαπλωμένος κι έτοιμος (αύριο το πρωί) για άλλη μια μέρα αγοροδουλείας (το workshop ελληνιστί).<br />Έτοιμος?<br />Ένας Θεός ξέρει.<br />Γιατί όπως τό'χω ξαναπεί, η ζωή η δική μου είναι "καταδικασμένη" να έχει μεγάλη εντροπία, δηλαδή μεγάλη αβεβαιότητα. Κι αυτό το λέω γιατί ξαφνικά τα δεδομένα αλλάξανε και πάλι και τελικά είναι πολύ πιθανό (ως βέβαιο θα έλεγε κανείς) να πιάσω -από Δευτέρα- δουλειά σε μια κομπανία (όπως το λέμε στα ελληνοαμερικάνικα) και να παρατήσω την καλοκαιρινή έρευνα, δηλαδή και το συνέδριο και όλα τ'άλλα που θα συντελούσαν επιτέλους στο να αποκτήσω κι εγώ μια ζωή χαλαρής ρουτίνας (που έχω τόσο επιθυμήσει) για τους επόμενους δυό μήνες...<br /><br />Το θέμα είναι ότι τα νέα δεδομένα άλλαξαν άρδην απ'τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δεν επηρεάζουν μόνο τη μια μέρα ή την άλλη. Επηρεάζουν -πιθανώς- τη ροή των εξελίξεων. Εξελίξεων που δεν ξέρω ούτε εγώ, ούτε οι άλλοι πού θα με βγάλουν, ούτε πότε ούτε γιατί...<br /><br />Κάθομαι λοιπόν και συλλογιέμαι τα διάφορα σενάρια του -νεφελώδους- μέλλοντός μου, και άκρη δεν μπορώ να βγάλω. Και σκέφτομαι, και συλλογιέμαι, και σκέφτομαι, και συλλογιέμαι, και γκόμενα δεν έχω (το γείωσα έ?). Τελοσπάνων, συνεχίζω να σκέφτομαι και να συλλογιέμαι και συμπέρασμα να μη βγάζω...<br /><br />Κατάλαβες τώρα Τσαμπίκο (πρόσωπο φανταστικό) γιατί θέλω να έρθω στην Ελλάδα και να πιω κανά ουζάκι με φίλους και γνωστούς? Κατάλαβες τώρα Τσαμπίκο γιατί μου 'λείψανε οι φίλοι?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5404560401237649460?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-79533863664412007232007-06-02T19:35:00.001-07:002008-12-09T21:05:16.772-08:00Η ιστορία με τον Καναδά πρέπει να τελειώσει επιτέλους γιατί πολύ κράτησε. Θα τελειώσει με τις λιγοστές φωτογραφίες που πήρα πριν κλείσει το κινητό από μπαταρία τη δεύτερη μέρα του ταξιδιού...<br /><br />Η αρχή της περιπέτειας (για την ακρίβεια δυο ώρες μετά την αρχή όταν και κάναμε μετεπιβίβαση)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpvqEH42I/AAAAAAAAAcg/LbUZ-ffINuQ/s1600-h/Image008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpvqEH42I/AAAAAAAAAcg/LbUZ-ffINuQ/s320/Image008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071662029094773602" border="0" /></a><br />Ένα από τα Μοντρεαλέζικα πάρκα. Σάββατο βράδυ. Υδρατμοί, φώτα, ατμόσφαιρα...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpn6EH40I/AAAAAAAAAcQ/WyQNDMmVgtQ/s1600-h/Image010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpn6EH40I/AAAAAAAAAcQ/WyQNDMmVgtQ/s320/Image010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661895950787394" border="0" /></a><br />Ίδιο πάρκο, διαφορετική λήψη. (παρένθεση: στην άκρη του πάρκου ήταν και κάτι αλάνια και καπνίζανε το μαυράκι τους, ακριβώς όπως το λέει ο Ρόκκος στο κλασσικό (με δύο σίγμα γιατί είναι πολύ κλασικό) άσμα<span style="font-style: italic;"> "πρεζάκια είμαστ'όλοι, χαμένοι μες την πόλη, αναζητάμε των ματιών σου το βαθύ γαλάζιο"</span>...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpjqEH4zI/AAAAAAAAAcI/aTpamXBw9bU/s1600-h/Image011.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpjqEH4zI/AAAAAAAAAcI/aTpamXBw9bU/s320/Image011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661822936343346" border="0" /></a><br />Ψαρικά στο Jardins Chinois<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpZqEH4yI/AAAAAAAAAcA/3lzJ7JYRjFw/s1600-h/Image012.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpZqEH4yI/AAAAAAAAAcA/3lzJ7JYRjFw/s320/Image012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661651137651490" border="0" /></a><br />Διάδρομος στο Jardins Chinois<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpVaEH4xI/AAAAAAAAAb4/FHdnPQ4X6MA/s1600-h/Image013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpVaEH4xI/AAAAAAAAAb4/FHdnPQ4X6MA/s320/Image013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661578123207442" border="0" /></a><br />Το ίδιο το Jardins Chinois<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpRKEH4wI/AAAAAAAAAbw/xRZMr4j7zoY/s1600-h/Image014.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpRKEH4wI/AAAAAAAAAbw/xRZMr4j7zoY/s320/Image014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661505108763394" border="0" /></a><br />Η εαρινή σύναξις των Χαρλεάδων (ήταν μαζεμένοι δεκάδες... ευτυχώς είχα τα μούσια και δεν έμοιαζα με φλώρο...)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpM6EH4vI/AAAAAAAAAbo/9sllucovq6Q/s1600-h/Image015.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmIpM6EH4vI/AAAAAAAAAbo/9sllucovq6Q/s320/Image015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071661432094319346" border="0" /></a><br />Τέλος εκεί που γύρισα πίσω στην Αμερική, αμέσως ένοιωσα αυτή την πανταχού παρούσα ατμόσφαιρα της αμερικανίλας (βλέπεις εκεί χάμου τα μεγάλα ευθυγραμμισμένα κτίρια, τους μεγάλους δρόμους και καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει στραβά[παρότι ευθυγραμμισμένα, παράδοξο έ?]...). Έπειτα πήρα και μία από τις δωρεάν εφημερίδες που μοιράζουν στους σταθμούς τρένων και λεωφορείων και διάβαζα τα κεντρικά θέματα:<br /><ul><li>New England Patriot drowns after accident (ένας παίκτης αμερικάνικου φούτμπολ έπαιζε με το τζετ σκι και πνίγηκε [μήπως είναι ο ορισμός της μαλακίας? μήπως?])</li><li>US, Iran thaw diplomatic freeze (κάτι μας είπες τώρα...)<br /></li><li>Memorial Day, Remembering loved ones (έτσι, έτσι, γιατί αν δεν τους κάνουμε ήρωες ποιός θα πάει μετά να πολεμήσει για τα πετρέλαια?)</li></ul>και κατάλαβα αμέσως γιατί ο Καναδάς είναι προτιμότερο μέρος για να ζεις σε σχέση με την Αμερική (αν δεν είχε και αυτό το πουλόκρυο θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7953386366441200723?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-72619287603718920872007-06-01T19:09:00.000-07:002008-12-09T21:05:17.034-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmDSxaEH4uI/AAAAAAAAAbg/brTjXsO_3hE/s1600-h/amalia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NOGu7UDHs0s/RmDSxaEH4uI/AAAAAAAAAbg/brTjXsO_3hE/s320/amalia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071284926671217378" border="0" /></a><br />Κρίμα κι άδικο και ντροπή μεγάλη. Εσείς τα ξέρετε καλύτερα. Κι αν δεν τα ξέρετε διαβάστε το <a href="http://fakellaki.blogspot.com">φακελλάκι.μπλόγκσποτ.κομ</a><br /><br />Εις το επανιδείν Αμαλία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7261928760371892087?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-89271854237003975762007-05-31T21:31:00.000-07:002007-05-31T22:59:41.841-07:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">[...] et devant la beaute du paysage qui s'offrait a ses yeux, il lui donna le nom de mont royal "d'ou la ville de montreal prit son nom"</span><br /><br />Βασικά καλά τα ποστ για τον Καναδά, αλλά πολύ με κουράσανε...Τελοσπάντων, ας γράψω και για την τελευταία μέρα να συμπληρώσω.<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">Μέρα τρίτη</span><br />Για την τρίτη μέρα αποφάσισα να περπατήσω το parc du mont-royal. Ξεκίνησα από το κέντρο κατευθυνόμενος βόρεια όταν κάποια στιγμή είδα έναν όμορφο πεζόδρομο. "Τι ωραίο μέρος" σκέφτομαι, "ας το περπατήσω να δω τι έχει". Ο πεζόδρομος τελικά ήταν πεζόδρομοι και η γειτονιά είχε κάτι απο Ελλάδα (κάτι τα τραπεζάκια έξω από τα μαγαζιά, κάτι οι τέντες κάτι τα πέντε (!!) ελληνικά μαγαζιά από τα είκοσι περίπου που θα υπήρχαν εκεί). Το μόνο που ακόμη δεν καταλαβαίνω είναι αν η ελληνικότητα του μέρους προσέλκυσε τους Έλληνες μαγαζάτορες ή αν οι Έλληνες μαγαζάτορες προσέδωσαν αυτήν την ελληνικότητα στο μέρος εκείνο (μόνη παραφωνία στην ελληνική ατμόσφαιρα ήταν οι ταμπέλες "apportez votre vin" που όλα τα ελληνικά μαγαζιά είχαν στην είσοδό τους).<br />Συνέχισα προς το parc du mont-royal, πέρασα έξω από ένα κτίριο στο οποίο ήταν ηλίου φαεινότερο πως γυριζόταν ταινία λόγω των αναρίθμητων ταμπελών αναγραφουσών (Παναγίτσα μου, με τρομάζω μερικές φορές μ'αυτά που γράφω)<br />"Tournage cinematographique<br />Titre:<br />B. Button<br />Date<br />...."<br /><br />Έπειτα έφτασα στο πάρκο ("1380 στρέμματα προστατευόμενου δασώδους βουνού με πλούσιες εκτάσεις πρασίνου, θάμνων και λουλουδιών, καθώς και φυσικό περιβάλλον για εκατοντάδες είδη πουλιών και άλλων άγριων ζώων") το οποίο και περπάτησα απ'άκρη σ'άκρη (από la croix και Belvedere Kondiaronk, μέχρι maison Smith και Lac aux castors). Μετά την έξοδο από το πάρκο, περιπλανήθηκα λίγο ακόμα, πλήρωσα μια βίζιτα πενταλέπτου στο νεκροταφείο των καθολικών και συνέχισα προς το μετρό. Αυτή το φορά αποφάσισα να επισκεφτώ την ιταλική συνοικία η οποία σύμφωνα με τις φήμες βρισκόταν κοντά στη στάση Jean Talon του μετρό. Το μόνο που βρήκα ήταν κάτι μαγαζιά κινέζικα, ταϊβανέζικα, ταϊλανδέζικα καθώς και ένα ελληνικό σουβλατζίδικο. Όπως γίνετα κατανοητό, μία "πίτα γύρο χοιρινό" κόρεσε με τον πιο παραδοσιακό ελληνικό τρόπο την πείνα μου στην καρδιά μιας -υποτιθέμενης- ιταλικής συνοικίας.<br /><br />Εν συνεχεία πήγα ξανά στην place Jacques Cartier για να πάρω εκείνο το εξαιρετικό παγωτό που είχα δοκιμάσει μία μέρα νωρίτερα. Εκεί [στην place J.C.] είδα το αρκετά αστείο θέαμα ενός πλανώδιου 30άρη -και βάλε- τροβαδούρου του οποίου προφανώς δεν του βγήκε το παιδικό όνειρο να γίνει ροκ σταρ, και κατέληξε να τραγουδάει σε παγκάκια και πλατείες. Το αστείο ήταν ότι ο τροβαδούρος τραγουδούσε τόσο καλά που όλες -ανεξαιρέτως- οι κοπέλες/υποδοχείς των ρεστοράντ λιώνανε στο άκουσμα της μελωδικής φωνής και της ρομαντικής μουσικής του. Εγώ παρατηρούσα -μειδιών- τις κοπέλες, αυτές παρατηρούσαν τον τροβαδούρο, και ο τροβαδούρος δεν παρατηρούσε κανέναν. Καλή φάση...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Νύχτα τρίτη</span><br />Νύχτα τρίτη και φαρμακερή. Πριν ξεκινήσει η -καθιερωμένη- αλκοολοποσία (η οποία θα ήταν πολύ περιορισμένη λόγω οικονομικής δυσπραγίας και έλλειψης χρόνου) πήγα να πιω έναν καφέ στη St.Denis. Εκεί βρέθηκα προ εκπλήξεως, όταν στην τουαλετική συνάντησή μου με τον άρτι ξαλαφρώσαντα μαγαζάτορα, εκείνος με ρώτησε χωρίς αιδώ "συγγνώμη κύριε είστε πελάτης του μαγαζιού?". Του απάντησα κι εγώ απλά και κατανοητά (χωρίς περιθώρια για άλλα λόγια) "Ουί" και συνέχισα για το θεάρεστο έργο της αποχωρήσεως σε αποχωρητήριο ζαχαροπλαστείου...[δεν πάει να γ*μ*θεί που θα με ρωτήσει κι όλας αν είμαι του μαγαζιού. Δηλαδή ήθελα νά'ξερα, αν δεν είχα τα μούσια θα με ρώταγε ο πιπίδης?]<br /><br />Τέσπα, μ'αυτά και με τ'άλλα, η ώρα της επιστροφής είχε πλησιάσει. Μία και μόνο μπύρα ήταν ο απολογισμός της βραδιάς στο la distillerie (και πάλι) ώστε να αποχαιρετήσω την καναδεζο-ινδιάνα μπαργούμαν και όποιον άλλον τυχόν έβρισκα στο μαγαζί.<br /><br />Τσάντα στο χέρι, λεφτά πουθενά (είχαν όλα σχεδόν εξαφανιστεί), διάθεση ανεβασμένη, τύχη στο πλευρό μου (που βρήκα άδεια θέση στο λεωφορείο) και 7 ώρες ταξίδι γυρισμού στη Βοστώνη την αγαπημένη.<br /><br />Καναδάς και Μοντρεάλ έχουν περάσει στο συνειδητό και το υποσυνείδητο ως καλές αναμνήσεις. Όποιος έχει την ευκαιρία, να πάει, δεν θα χάσει.<br /><br />Αδελάντε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-8927185423700397576?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-16577511291750657452007-05-31T00:39:00.000-07:002007-05-31T04:31:02.522-07:00Υπότιτλος: <span style="font-weight: bold;">χύμα στο κύμα (και τη βροχή) και η γκαντεμιά της μέρας</span><br /><br />Τελικά τα μακροσκελή ποστ θέλουν και πολλή ώρα (όχι τόσο για να διαβαστούν όσο για να γραφτούν). Τώρα η ώρα έχει πάει τέσσερις, αλλά δεν νυστάζω και ιδιαίτερα αφού χτες κοιμήθηκα πολύ καλά (μία-μία πάνε οι μέρες του ύπνου). Τέσπα, συνεχίζω με τις καναδοιστορίες μου:<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Μέρα δεύτερη</span><br />Η δεύτερη μέρα, ακριβώς όπως και η πρώτη, είχε στο πρόγραμμα περπάτημα τύπου ξεποδαριάσματος. Αυτή τη φορά αποφάσισα να ακολουθήσω την πρόταση της σελίδας 57 στην οποία ο ταξιδιωτικός οδηγός περιέγραφε "έναν πρωινό περίπατο στην προκυμαία".<br /><br />Φεύγοντας από τον ξενώνα συνειδητοποίησα ότι έβρεχε αλλά αυτό καθόλου δεν με πτόησε. Οι μέρες μου ήταν πολύ λίγες για να κάτσω μέσα. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, πάω στο Musee Marc-Aurele-Fortin. Κάπου εδώ είναι που η γκαντεμιά ξεκινάει... Κι αυτό γιατί το μουσείο ήταν κλειστό (γκαντεμιά 1). Λέω κι εγώ "δεν πειράζει, ένα μουσειάκι δεν θα κάνει τη διαφορά. Ας πάω στα υπόλοιπα". Φεύγω από το μουσείο, πιάνω προκυμαία κι αρχίζω να περπατάω στη rue de la commune. Είδα τους υδατοφράκτες (τα κατάφερα, ναι) και μετά ψάχνω το "όμορφο parc des ecluses". Όμως, πρώτον τέτοιο πράγμα (με ακριβώς αυτό το όνομα) δεν υπήρχε, και δεύτερον αυτό που υπήρχε ήταν μεν όμορφο, αλλά ήταν κλειστό (γκαντεμιά 2). Συνεχίζω δυναμικά και ανατολικά (περίεργος συνδυασμός λέξεων) κατά μήκος της προκυμαίας. Δεν βλέπω ούτε "τα γιοτ των πλουσίων και των διάσημων" ούτε "τους καλλιτέχνες του δρόμου να ανταγωνίζονται ποιος θα κερδίσει την προσοχή σας" γιατί πολύ απλά όταν βρέχει οι καλλιτέχνες του δρόμου εξαφανίζονται (γκαντεμιά 3). Πριν πιάσω τον επόμενο σταθμό του περιπάτου σύμφωνα με τον οδηγό, προσπαθώ να μπω στο Musee point a Calliere. Όμως έξω από το μουσείο, γίνεται επιεικώς ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ. Μιλάμε για τουλάχιστον 200 άτομα που περίμεναν στην ουρά για να μπουν στο μουσείο (γκαντεμιά 4). Ως γήσιος Έλλην λοιπόν αποφασίζω ότι είναι "ανθρωπίνως αδύνατο" να περιμένω σε τέτοια ουρά και φεύγω από το μουσείο για το υπόλοιπο του περιπάτου. Επόμενος σταθμός είναι το Centre des sciences de Montreal. Για μια ακόμη φορά διαπιστώνω ότι το κέντρο των επιστημών είναι κι αυτό τίγκα στον κόσμο. Οι διάφορες εκθέσεις έχουν τεράστιες ουρές και το μόνο που φαίνεται λογικό είναι η παρακολούθηση μιας IMAX ταινίας. Αποφασίζω να παρακολουθήσω (στα γαλλικά) την περιπέτεια ενός αμερικάνου ορειβάτη που πήγε στις Άλπεις για να αναρριχηθεί στην ίδια διαδρομή στην οποία σκοτώθηκε ο διάσημος ορειβάτης πατέρας του πριν 40 χρόνια. Λίγο πριν φτάσω στο γκισέ, τσιμπάω ένα διαφημιστικό φυλλάδιο που περίμενε καρτερικά παραλήπτη και παίρνω απάντηση στο ερώτημα "τί γκαντεμιά είναι αυτή Θεέ μου?". Η απάντηση είχε ως εξής: τη μόνη Κυριακή που βρέθηκα στον Καναδά, τη μόνη μέρα μετά από πολύ καιρό που προσπάθησα να πάω σε μουσείο/α, αποδείχτηκε ότι ήταν η "μέρα των μουσείων", όπερ σημαίνει δωρεάν είσοδος και μιλιούνια κόσμου...<br /><br />Μετά τη λύση του μυστηρίου έδωσα τα 10 καναδικά δολλάρια (τόσο ήταν το αντίτιμο ) και παρακολούθησα -για πρώτη φορά έβερ- ΙΜΑΞ εμπειρία (καλά ήταν να πάτε κι εσείς). Μετά βγήκα από το Centre des sciences και συνέχισα το φρενήρες περπάτημα: Bassin Bonsecours (ναι), parc du bassin bonsecours (ναι), quai de l'horloge (ναι) καταρράκτες του quai de l'horloge (όχι, ποτέ δεν βρήκα καταρράκτες) σκηνή του cirque du soleil (ναι). Μετά μπούκαρα και σ'ένα φάρος-like κτίσμα που στην κορυφή είχε ένα ρολόι (απ'αυτά τα παλιά τα μηχανικά) και όπου έπρεπε να ανεβείς γύρω στα 200 σκαλιά, τα οποία σε ανέβαζαν από τα 14,2 στα 51,1 μέτρα από την επιφάνεια του νερού (πανοραμική θέα και δε συμμαζεύεται). Περπατήματος συνέχεια, και επίσκεψη στο chapelle du sacre coeur (που δε λέγεται έτσι, ο οδηγός μου τα είχε κάνει τσουρέκια), ξανά εσωτερικές σκάλες, ξανά πανοραμική θέα του παλιού λιμανιού (vieux port) και ξανά κούραση. Τόση, που όταν έπιασα κουβέντα με μια ρωσσόφωνη-γαλλόφωνη μητέρα και την γαλλόφωνη-ρωσσόφωνη κόρη της, συνειδητοποίησα ότι μάλλον πάω για δίπλωμα στην ευρογλώσσα ("bitte senor deux coffee", όπως λέγανε στο "ρόδα, τσάντα και κοπάνα") αφού στο μυαλό μου είχα μπλέξει ρώσσικα, γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά και κάτι εκφράσεις γερμανικών (που πάντα έρχονται στο συνειδητό απ'το υποσυνείδητο τις πιο ακατάλληλες ώρες...).<br /><br />Κατόπιν τούτου, πλήρωσα μια επίσκεψη (δηλαδή δεν πλήρωσα τίποτα, απλά μεταφράζω από τα αγγλικά στα ελληνικά [pay a visit, you know]) στο Auberge du Pierre-Calvet, το οποίο ομολογουμένως ήταν "incroyable με θαυμαστικό". Εν συνεχεία, πήγα στο marche bonsecours το οποίο ήταν κλειστό (γκαντεμιά 5) αφού ήταν Κυριακή απόγευμα, δεν αγόρασα γεύμα από το resto chez l'epicier (αφού είχε κάτι παπαρ-yes για 10 δολλάρια) αλλά τουλάχιστον πήγα στην place Jacques Cartier που είναι και γαμώ τα μέρη. Φαγητό ναι, παγωτό ναι, ολιγόλεπτος ύπνος στο τραπεζάκι, και βουρ για τον επόμενο στόχο που ήταν (τι πιο ταιριαστό για μια βροχερή μέρα) μία βόλτα στην υπόγεια πόλη (la ville interieure). Γκαντεμιά και πάλι (γκαντεμιά 6) αφού οι πύλες που συνέδεαν τα υπόγεια μπλοκ ήταν κλειστές. Τουλάχιστον πήρα μια γεύση απο την υπόγεια πόλη αφού μπόρεσα να δω τις halles de la gare (σύμφωνα με τον οδηγό, gare centrale όμως σύμφωνα με τους Καναδούς). Μ'αυτά και μ'αυτά, η δεύτερη μέρα έφτασε στο τέλος της και η δεύτερη νύχτα ήταν προ των πυλών...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Νύχτα δεύτερη</span><br />Για το δεύτερο αυτό βράδυ αποφάσισα να μην τριγυρίσω άλλο στο γκέι χωριό, αλλά να πάω σε πιο μέινστριμ μέρη. Ξεκίνησα να ψάχνω για το μπαρ Jello, που βρισκόταν κάπου πάνω στη rue d'Ontario αλλά τελικά δεν το βρήκα. Βρήκα όμως ένα σωρό άλλα μπαρ που έπαιζαν καλή μουσική και αποφάσισα να τα πάρω με τη σειρά ξεκινώντας από το πιο απομακρυσμένο. Αυτό το μπαρ λέγεται "<a href="http://www.pubdistillerie.com/">la distillerie</a>" και έμελλε να σημαδέψει το ταξίδι μου...<br />Ενώ είχα μπει μέσα με σκοπό να πιώ ένα-δυο ποτάκια και να φύγω, τελικά το καμπανάκι άλλαξε τα σχέδια. Και εξηγούμαι. Είχα πιει τη μπύρα μου στη μπάρα (έχοντας δίπλα μου μια κοπέλα και παραδίπλα έναν ομιλητικό φωνακλά με βαριά προφορά γαλλικών) αλλά μια μπύρα μόνο ήταν πολύ γκέι για ένα μπαρ που ειδικεύεται στα κοκτέηλ. Έτσι πήρα ένα κοκτέηλ, και το έπινα σιγά-σιγά, όταν ξαφνικά η μία εκ των δύο μπαργούμεν βγαίνει έξω από τη μπάρα και αρχίζει να χτυπάει το καμπανάκι (τρομάζοντας τον φωνακλά και την κοπέλα). "Καλώς ήρθες στο παιχνίδι" μου είπε η κοπέλα που καθόταν δίπλα μου (χωρίς εγώ να καταλάβω βέβαια, γιατί το είπε στα γαλλικά, αλλά ευτυχώς η έτερη μπαργούμαν μου εξήγησε έπειτα στα αγγλικά). Ο κανόνας του παιχνιδιού ήταν ένας και μόνο ένας και μάλιστα πολύ απλός: "όποιος κρούει τον κώδωνα, κερνάει όλους όσους κάθονται στο μπαρ..."<br />Καλή φάση! Έτσι ήρθε το πρώτο σφηνάκι. Μετά ο φωνκακλάς έκρουσε τον κώδωνα και ήρθε το δεύτερο. Ύστερα εγώ έκρουσα τον κώδωνα και ήρθε το τρίτο. Τέλος η μπαργούμαν το χτύπησε ξανά έτσι για να φτάσουμε στα τέσσερα.<br /><br />Μετά από 2 ποτά και 4 σφηνάκια, η κοινωνικοποίηση ήταν κάτι το αναμενόμενο. Γνώρισα λοιπόν όλη την παρέα (τον φωνακλά που αποδείχτηκε Πορτογάλλος μετανάστης, την κοπέλα που αποδείχτηκε βέρα Μοντρεαλέζα και την μπαργούμαν που ήταν Ινδιάνα κατά το εν τέταρτο...) και έπειτα από αρκετή κουβέντα (καθώς και ένα ακόμη ποτό) ένοιωθα για πρώτη φορά πολύ άνετα στον Καναδά... Παρεμπιπτόντως, ο Πορτογάλος, μόλις άκουσε ότι είμαι από Ελλάδα, είπε ότι ξέρει λίγα ελληνικά αλλά παραδέχτηκε ότι δεν ήταν και πολύ πρέπον να επιδείξει τις γνώσεις του. Έπειτα από δική μου παρότρυνση άκουσα μια φράση που σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να ακούσω: "Γρρραμώ το μαλάκα! Από πίσω!!"<br />Στο τέλος της βραδιάς, ο Πορτογάλος με πήγε με το αυτοκίνητο μέχρι το γιουθ-χόστελ, όπου βρήκα τους υπόλοιπους 4 μαντραχαλέους ξύπνιους στις 4 το πρωί, να συζητάνε/με για (τι άλλο?) γκόμενες (έτσι για να την κάνω αντρίκια αυτή την τελευταία παράγραφο) και για ακόμη μία φορά έμεινα έκπληκτος από την κοινωνικότητα, την ανοιχτοκαρδία και τη φιλική διάθεση των ανθρώπων που είχα γνωρίσει εκεί στο Μοντρεάλ.<br />Συνολικά πάντως αυτή η βραδιά -σε ένα μεγάλο ποσοστό- ευθύνεται για τη μεγάλη επιτυχία του ταξιδιού, αφού το να κάνεις φιλίες με τους άλλους συνταξιδιώτες είναι σούπερ, το να γίνεσαι αποδεκτός από τους ντόπιους είναι ντούπερ και το να νοιώθεις άνετα με όλους τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι είναι σούπερ-ντούπερ! (πολύ νόημα...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-1657751129175065745?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-23068291360069918612007-05-30T21:08:00.000-07:002007-05-30T23:31:59.951-07:00Τετάρτη βράδυ και είμαι πάλι στο γραφείο. Θα περίμενε κανείς ότι όλα θα ήταν τα ίδια όμως όλα είναι διαφορετικά. Δεν είμαι μόνο το γεγονός ότι το κάμπους έχει σχεδόν αδειάσει λόγω καλοκαιριού. Είναι ακόμη το ταξίδι στον Καναδά που έδωσε -όπως και να το κάνουμε- άλλον αέρα, είναι η ανακάλυψη, για πρώτη φορά μετά από 9 μήνες στην Βοστώνη, της πρώτης καφετέριας που σερβίρει φραπέ (γιές, γιές, γιές !!) [γιατί τα γήπεδα του τένις (βλ. προηγούμενο ποστ) ήταν όλα πιασμένα, και τελικά οι τέσσερις Έλληνες αποφάσισαν (τι άλλο?) να πάνε για καφέ...], είναι τέλος το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό δεν έχω κάποια υποχρέωση για αύριο (απίστευτο συναίσθημα...).<br /><br />Τελοσπάντων η ώρα ήρθε για να καταγράψω τα απομνημονεύματα ενός από τα πιο περίεργα ταξίδια που έχω ποτέ πραγματοποιήσει...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Η προετοιμασία</span><br />Προετοιμασία στην πραγματικότητα δεν υπήρχε για το ταξίδι. Το μόνο που υπήρχε -με περίσσεια- ήταν ο ενθουσιασμός για την επικείμενη βίζιτα. Ο Στηβ ο φίλος μου που είχε σπουδάσει στο Μοντρεάλ, ευγενικά μου είπε "τον πούλο" όταν ευγενικά του ζήτησα να φιλοξενηθώ από τους εκεί φίλους του, και η επιμονή ήταν το μόνο όπλο μου για να επισκεθφώ τον -υπέροχο- κόσμο του Μοντρεάλ. Επιμονή και τρέλα (και υπέρμετρη αισιοδοξία ότι όλα θα πήγαιναν καλά) ήταν τα στοιχεία που με οδήγησαν να κάνω κράτηση για ένα γιουθ-χοστελικό κρεβάτι στις 6 το πρωί του Σαββάτου, να φορέσω την τελευταία καθαρή -σχετικά πάντα- αλλαξιά ρούχα, να πάρω τον ταξιδιωτικό οδηγό (που μου είχε στείλει η μάνα πριν κάτι μήνες [μαζί με τα φακελάκια του φραπέ]) και να φύγω στις 7 το πρωί από το σπίτι προσπαθώντας να προλάβω το λεωφορείο που -σύμφωνα με τις φήμες- έφευγε στις 8 από το South Station της Βοστώνης. Τελικά όλα πήγαν κατ'ευχήν (έφτασα στα εκδοτήρια στις 7:45) και το ταξίδι ξεκίνησε κανονικά (στις 8 κατά πως λέγαν οι φήμες, δηλαδή ο Στηβ)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Μέρα πρώτη</span><br />Φτάνοντας στο Μοντρεάλ, εφτάμιση ώρες μετά, με ανακούφιση διαπίστωσα ότι ο σταθμός του μετρό (στα γαλλικά λέγεται Metro και όχι Subway όπως το λέμε εδώ στο Αμέρικα) ήταν ακριβώς δίπλα στο σταθμό των λεωφορείων (για την ακρίβεια ήταν κάτω από τον σταθμό των λεωφορείων) οπότε εύκολα και γρήγορα βρέθηκα στον ξενώνα Globetrotter (το γιουθ χόστελ ντε!) που βρισκόταν κοντά στη στάση Mont Royal. Από την πρώτη στιγμή η πόλη με ενθουσίασε αφού στο δρόμο άκουγες γαλλικά (και ρωτάω εγώ: δεν προσδίδει μια μαγεία στην εικόνα της πόλης όταν ακούς γαλλόφωνο πληθυσμό [ιδιαίτερα δε όταν προέρχεσαι από την απολιτισμική αμερικανόφωνη βαρβαρίλα...]) έβλεπες κόσμο -και κοσμάκη- να καπνίζει, συναντούσες μικρά αυτοκίνητα (πόσο καιρό είχα να δω Toyota Yaris και γκολφάκια...) ο καιρός ήταν υπέροχος, τα πεζοδρόμια είχαν αρκετό χώρο για να φιλοξενούν δεντράκια, ενώ ορισμένα σπίτια είχαν τις πόρτες ανοιχτές και τους κατοίκους αραχτούς σε μπαλκόνι, πεζοδρόμιο ή βεραντούλα...<br /><br />Ο ενθουσιασμός έγινε ακόμη μεγαλύτερος όταν διαπίστωσα ότι ο ξενώνας είχε ηλεκτρονική κλειδαριά, πράγμα που σήμαινε ότι θα μπορούσα να επιστρέψω ό,τι ώρα επιθυμούσα και ότι δεν θα κλειδωνόμουν έξω από το δωμάτιο (όπως συνέβη πριν 4 χρόνια στη Βενετία, τότε που έστειλα τον Γκωτιέ να βρει καμιά Ιταλίδα πρόθυμη να μας φιλοξενήσει γιατί δεν είχαμε πού να μείνουμε...).<br /><br />Αργότερα την ίδια μέρα επισκέφθηκα το πανεπιστήμιο του McGill και μετά άρχισε το περπάτημα (μιλάμε για πολύ περπάτημα, όχι μόνο την πρώτη μέρα, αλλά γενικά) που περιλάμβανε αυτό που στον οδηγό αναφερόταν ως "μια πρωινή βόλτα σε Chinatown και Quartier Latin", δηλαδή st. Patrick, rue de la Gaucheterie, avenue de Viger, ποτό στο Jardins Chinois του Holiday Inn, st. Laurent, Chinatown, st. Denis, Quartier Latin.<br /><br />Ουφ! Κούραση. Όμως η εικόνα για ακόμα μια φορά ήταν πολύ όμορφη αφού μπορούσες να δεις κόσμο στους δρόμους, τραπεζάκια και καρέκλες στα πεζοδρόμια, μύριζες μπάφους στα πάρκα και τις ερημικές γωνίες (θα μέτρησα γύρω στις 6 φορές μπάφου ευωδία [από τις οποίες δεν ξέρω με σιγουριά πόσες ήταν μπάφος-μπάφος και πόσες ήταν false alarm, αφού προσωπικά δεν είμαι πότης, και συνεπώς η εμπειρία μου είναι πολύ περιορισμένη]) και γενικά η κατάσταση ήταν πολύ "εναλλακική", ζωντανή και ξεσηκωτική. Προσωπικά το όλο σκηνικό μου θύμιζε ατμόσφαιρα ελληνικού νησιού σε high season :-)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Νύχτα</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> πρώτη</span><br />Η ώρα για τα κλαμπ (και τα ξενύχτια) είχε έρθει. Στον ταξιδιωτικό οδηγό έλεγε και ξανάλεγε ότι το Μοντρεάλ είναι μια πόλη φιλική προς τους γκέι, με πολλούς ομοφυλόφιλους, πολλά γκέι μπαρ, γκέι κλαμπ, γκέι στριπτίζ, μέχρι και γκέι χωριό (έτσι λέγεται η περιοχή: le village...). Θεώρησα κι εγώ καλή ιδέα να μπουκάρω στο club sky για να δω τι παίζει. Και μπήκα. Και ήταν καλά. Ήταν τίγκα στους ομοφυλόφιλους που χόρευαν και γούσταραν και δεν πείραζαν κανέναν που δεν ήθελε να πειραχτεί... Πού και πού έβλεπες κανά "έκτρωπο" (τύπου φάση φιλί αλά Παπακαλιάτης) αλλά προσωπικά αποδείχτηκα αρκετά απαθής απέναντι σε παπακαλιατικά φιλιά. Αν μάλιστα ήθελα να περιγράψω τα συναισθήματά μου, θα έλεγα ότι ήταν σαν να έβλεπα κροκόδειλο να κατασπαράσσει μωρό παιδί. Δηλαδή στην αρχή, με το που βλέπεις τι γίνεται αυθόρμητα μουρμουρίζεις "όχι ρε πούστη, αυτό δεν είναι σωστό", μετά όταν συνεχίζεις να παρατηρείς το θέαμα, σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα και παραμιλάς προφέροντας μόνο "κρίμα...κρίμα...κρίμα...". Τέλος όταν όλα έχουν τελειώσει, γυρίζεις στη δουλειά σου σαν να μη συνέβη τίποτα...<br />Αυτά σκεφτόμουν και ήμουν χαρούμενος που και αυτοί ήταν χαρούμενοι και κανείς δεν προσπάθησε να με "ανωμαλιάσει" με οποιονδήποτε τρόπο, και είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι καλό οι άνθρωποι να εκφράζονται όπως νοιώθουν γιατί έτσι κάνουν ότι γουστάρουν, δεν καταπιέζονται, δεν στερούνται και τελικά, νομίζω, αυτό βοηθά στο να έχουν μια πιο ευχάριστη καθημερινότητα και τελικά μια πιο ισορροπημένη ζωή.<br />Βέβαια ομολογώ ότι παρά την καλή μουσική, τις καλές σκέψεις και το ευχάριστο περιβάλλον, ξενέρωσα απίστευτα όταν είδα κάτι τρανσέξουαλ (4 συνολικά, οι 3 εκ των οποίων αποτελούσαν τον ορισμό του αποτυχημένου τρανσεξουαλισμού) να τραγουδούν σε playback (άλλη τραγική αποτυχία αυτό) διάφορα ανεβαστικά τραγούδια που ξεσήκωναν το ενθουσιώδες γκέι κοινό...<br />Μ'αυτά και με τ'άλλα πήγα και στον πάνω όροφο όπου έπαιζε διαφορετική μουσική από διαφορετικό ντι τζέι, διαφορετικό πλέημπακ από διαφορετικές τρανσέξουαλ, εξίσου αποτυχημένο όμως όπως και του κάτω ορόφου. Σ'αυτόν τον όροφο είχαμε και την πρώτη "κατάκτηση" όταν ένας απλός γκέι, ήρθε φάτσα κάρτα και άρχισε να μου χορεύει. Ευγενικά-ευγενικά του είπα "I'm not what you're looking for" και του εξήγησα ότι ήρθα στο μαγαζί απλά από περιέργια και ότι είμαι ευθύς και ευθυτενής. Ψιλοαπογοητευμένος έδειξε κατανόηση κάτι που εκτιμήθηκε δεόντως από εμένα. Κατόπιν τούτου όμως, μου παρουσιάστηκε η μία τρανσεξουαλισμένη, η οποία χωρίς να χάσει καιρό μου έκανε κάτι νοήματα για πεολειχία και αιδοιολειχία (τώρα αυτό πώς είναι δυνατόν?) και αφού του/της έκανα κι εγώ νοήματα που σήμαιναν "όχι", πήγα και του/της εξηγήθηκα λέγοντας ότι είμαι τουρίστας και ακολούθησα τον τουριστικό οδηγό. Είπα βέβαια ότι "είναι καλό, κατ'εμέ, που έχουν τέτοιο μαγαζί και εκφράζονται ελεύθερα γιατί στη δική μου πατρίδα είναι καταπιεσμένοι". Συζητώντας με την πεταλουδίτσα (butterfly ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο) με ρώτησε από πού είμαι, και στο άκουσμα της λέξης Greece, μου απάντησε ρωτώντας "Ti kaneis? Kala?", και μετά μου εξήγησε ότι έχει Έλληνες γείτονες...<br /><br />Έφυγα από το sky (σκεφτόμενος ότι ναι μεν αμφότεροι ο γκέι και η πεταλουδίτσα έδειξαν κατανόηση, όμως ποτέ δεν πρέπει να προκαλείς την τύχη σου όσον αφορά ενδεχόμενα ανωμαλιάσματα) και πήγα στο κλαμπ stereo. Στον οδηγό το παρουσίαζε ως ένα "ένα από τα πιο δυνατά συστήματα ήχου σε οποιοδήποτε κλαμπ στη βόρεια αμερική συνεχίζει να γεμίζει με κόσμο αυτή την πίστα χορού για τις πρώτες πρωινές ώρες". Εγώ θα πω ότι όντως η μουσική ήταν καλή (πολύ καλή) για όλους (ακόμη και για μένα που δεν είμαι παιδί της ελεκτρόνικ, τρανς σκηνής) αλλά ήταν ιδανική για ρέηβ πρεζάκια και "μανιταριασμένα" χορευτάκια...Γενικά όμως έκανες κέφι...<br /><br />Το τέλος της πρώτης βραδιάς είχε στο μενού μισή ώρα περπάτημα προς τον ξενώνα (αφού το μετρό σταματά να δουλεύει στη μία και τα κλάμπ παύουν τη λειτουργία τους στις 3) και ύπνο, ύπνο, ύπνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-2306829136006991861?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-77214584378843738302007-05-30T15:35:00.000-07:002007-05-30T15:38:51.743-07:00...και εκεί που ετοιμαζόμουν να γράψω, περιγράψω, καταγράψω τις καναδικές εμπειρίες, δέχτηκα πρόταση για τένις...<br />"Αυτό το παιδί είναι ότι να'ναι" θα πουν αρκετοί και δεν θα έχουν άδικο.<br />Τέλοσπάντων, πάω μπας και ρίξω λίγη από την κοιλιά που μαζευόταν όλο το χειμώνα, μπας και διώξω από το αίμα μου το αλκοόλ που ήπια χτες το βράδυ χωρίς λόγο και αιτία.<br /><br /><br />Κωνσταντίνα, διάβασμα εσύ. Έχεις να γράψεις το χαρτί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-7721458437884373830?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-59085399242799482172007-05-27T19:02:00.000-07:002007-05-27T19:14:08.449-07:00Alli mia mera exei ftasei sto telos tis (toulaxiston symfwna me ton symvatiko tropo ypologismou tis arxis kai tou telous), alli mia fora xrisimopoiw ton ypologisti tou youth hostel, alli mia fora skeftomai ti tha kanw to vrady (prospathwntas na ksexasw tin kourasi tou trismoirou sarkiou mou).<br /><br />To thema einai oti meta apo dyo meres sto Montreal exw tin entypwsi oti ksekourazomai gia toulaxiston mia vdomada, gegonos pou einai arketo wste na xaraktirisei to taxidi touto (omologoumenws apo ta pio trela pavla otinanai taxidia) ws epituximeno.<br />Analytika oi empeiries tha akolouthisoun otan erthei kai ligos eleutheros xronos. Twra "prepei/ofeilw" na vgw eksw kai na dw pragmata, proswpa kai katastaseis...<br /><br />Kleinw legontas pws simera eimai xaroumenos, afou to sxedio proxwraei me (arga alla) stathera vimata: Xtes pswnisa kati mplouzakia (gia na min eimai me to monadiko poukamiso pou efera mazi mou), simera agorasa kaltses (gia na min eimai me to monadiko zeugari pou foraw tis teleutaies -den xerw poses- meres) kai an ola pane kala aurio tha vrw kai kana magazi na parw swvrako (...).<br /><br />Ola kala loipon kai ta skylia demena [h opws lene kai oi gallofwnoi: la boucle est bouclee]<br /><br />Au revoir!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5908539924279948217?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-5498004763252990692007-05-27T01:14:00.000-07:002007-05-27T01:17:52.564-07:00Eimai ston Kanada kai eimai kala kai to meros (Montreal) einai kai gamw. Auto einai to symperasma kai xwraei mono mesa se mia protasi. An eixa parapanw xrono kai pio katharo myalo tha ergapha perissotera gia tis simerines voltes kai empeiries moy. Omws twra eimai ston public ypologisti toy youth hostel kai i wra einai 4 to prwi opote afinw tin afigisi gia alli mera.<br /><br />Adios<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-549800476325299069?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-56925248563404818912007-05-26T00:36:00.000-07:002007-05-26T03:08:56.886-07:00Νομίζω ότι ο τίτλος δηλώνει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο του συγκεκριμένου "άρθρου" (όπου άρθρο βάζουμε πόστ). Κι αυτό γιατί πέρα από το τέλος του εξαμήνου -και της χρονιάς γενικότερα- ήρθαν και ένα σωρό σκέψεις που με κάποιους μοιράστηκα, με περισσότερους όμως θα ήθελα να συζητήσω. Ας αρχίσω όμως από το πρώτο τμήμα της ιστορίας που με απασχόλησε σήμερα το απόγευμα μέχρι το βράδυ (ναι, θα τα γράψω τώρα που οι φλόγες δεν έχουν σβήσει ακόμη, όπως λέει και ο Ρέημον Καρτιέ για τα απομνημονεύματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου), πριν έρθουν οι σκέψεις που με απασχολούν ακόμη...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Το τέλος του εξαμήνου, το τέλος της χρονιάς</span><br />Λοιπόν σήμερα -δηλαδή χτές- ήταν Παρασκευή και είχαμε το τελευταίο διαγώνισμα της χρονιάς. Αυτό ήταν στο μάθημα Θεωρία Αποφάσεων, και μπορώ να πω ότι προσπάθησα όσο μπορούσα ο καψερός να διαβάσω (κατά τη διάρκεια της τελευταίας μέρας και νύχτας, γιατί νωρίτερα ήταν σχεδόν αδύνατο να συγκεντρωθώ...). Διάβαζα για όλο σχεδόν το βράδυ, μέχρι τις τέσσερις περίπου, που αποφασίσαμε με τον Κλήφ και την Τζάνγκ ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε άλλη σοβαρή δουλειά, οπότε και το διαλύσαμε. Εγώ αφού τους είπα ότι θα πήγαινα στο σπίτι για μπανάκι, μου πρότειναν να μπανιαριστώ στο Child Hall, και σαν σωστός Πάνος Κουρέτας δεν είπα όχι. Πήρα μια ροζ πετσέτα που είχαν δώσει στην Τζάνγκ από την εκκλησία στην οποία πηγαίνει, πήρα και κάτι σαμπουάν κι αφρόλουτρα από τον Κληφ (άφησα τα μαλακτικά) και μπανιαρίστηκα για πρώτη φορά στο Child Hall. Μετά γύρισα για τον καθιερωμένο -μα τελευταίο- ύπνο της χρονιάς στον καναπέ του γραφείου. Ξυπνώντας το πρωί, γύρω στις 10-11, άρχισα πάλι να σκέφτομαι τα θέματα του διαγωνίσματος, και τον επικείμενο πούλο... Πήγαμε στο διαγώνισμα στις 2:15, κάτσαμε σε μια αίθουσα μέσα στην οποία γράφανε τελικό διαγώνισμα τρία διαφορετικά τμήματα (στα αριστερά της αίθουσας κάθονταν οι φοιτητές που εξετάζονταν στα λατινικά, στο κέντρο κάθονταν οι φοιτητές της Θεωρίας Αποφάσεων, στα δεξιά οι φοιτητές που εξατάζ0νταν στα Ελληνικά (!!) ). Μην αναφέρω για τα θέματα, και για τη δυσκολία τους, θα το αφήσω έτσι να αιωρείται. Μετά από το διαγώνισμα πάντως, και μετά την τεράστια φραπεδούμπα που κατανάλωσα πριν και κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος έτσι ώστε να μπορεί το μυαλό να λειτουργεί, βγήκα έξω από την αίθουσα και ήταν καλά. Έπειτα όμως βγήκα έξω από το κτίριο, και τότε τα είδα όλα... Σαν να βγαίνεις από τη σπηλιά στην οποία περιπλανιέσαι για μήνες, ξαφνικά στο φως και να τα βλέπεις όλα φωτεινά και διαφορετικά. Ομολογώ πως δεν είχα συνειδητοποιήσει το γεγονός. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μια χρονιά στο Χάρβαρντ είχε περάσει ανεπιστρεπτί, είχε περάσει στην ιστορία, είχε περάσει "μια και καλή και γειά σας"... Ομολογώ πως μόνο όταν βγήκα στον ήλιο που έκαιγε (βίρκλιχ, απίστευτο για Βοστώνη, πιάσαμε 33 βαθμούς κελσίου) κατάλαβα ότι είχε έρθει το καλοκαίρι, ότι δεν είχα πια υποχρεώσεις για το πανεπιστήμιο, ότι είχαν τελειώσει τα πάντα, ότι οι μόνες υποχρεώσεις που έχω πλέον κατά νου αφορούν την καλοκαιρινή μου δουλειά στο πανεπιστήμιο...Τότε, το ομολογώ ένοιωσα κάπως περίεργα και παραμιλούσα ότι ήρθε το καλοκαίρι, καθώς βλέπαμε διάφορα αυτοκίνητα (από Χιουντάι, μέχρι Μερσεντές, και Μπεμβεδικά) να μετακομίζουν τους προπτυχιακούς που πετάνε σιγά-σιγά έξω από τις εστίες. Τότε πήγαμε για το τελευταίο φαγητό στο Duddley με τον Κληφ, και την Τζάνγκ, και τον Άλεξ και τ0ν Στηβ. Όλα ξαφνικά έδειχναν ότι τα πάντα τελείωσαν για φέτος, πως ό,τι έγιν'έγινε, πως "η μέρα έφτασε στο τέλος της".<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">Το βράδυ</span><br />Πριν όμως καλά-καλά με πιάσει η μελαγχολία για το τέλος εποχής, ο Μέχμετ, που τυχαία συνάντησα στην εστία, πρότεινε μπύρα για να έρθει κι αυτός στα ίσα του αφού η κοπέλα του τον παράτησε για να πάει να δει τους πειρατές της Καραϊβικής (όχι πείτε μου τώρα τί μυαλό κουβαλάνε οι γκόμενες και γιατί τις λέμε "γκόμενες" στην τελική [μα τους πειρατές της Καραϊβικής?, να πας να δεις Αγγελόπουλο πάει κι έρχεται, αλλά για αυτή τη μούφα αφήνεις τον γκόμενό σου μόνο του?]). Μετά τη μία μπύρα στο Shay's ήρθε η δεύτερη (που ήταν Rolling Rock όπως και η πρώτη), και μετά τη δεύτερη ήρθε η Sapporo η γιαπωνέζικη, και τότε ήμουν έτοιμος για το πάρτυ που με είχε προετοιμάσει η Κωνσταντίνα. Το πάρτυ το διοργάνωνε κάποιος από το τμήμα της (ιστορία της τέχνης) και όπως ήταν φυσιολογικό ένα σωρό πισωγλέντηδες ήταν μαζεμένοι στην αυλή του σπιτιού που φιλοξενούσε την εκδήλωση. Όπως έμαθα αργότερα, είχα πέραση στους κεχαριτωμένους που δεν με είχαν ξαναδεί, εγώ όμως αν είδα κάποια ενδιαφέρουσα παρουσία ήταν μια τουρκάλα με την οποία μιλούσε ο Μέχμετ, από την οποία μάλιστα πήρα και δύο τσιγάρα έτσι για να γιορτάσω το τέλος της χρονιάς όπως και το ηρωικό κατόρθωμα του να μεθάς με μπύρες (γιατί ήρωας πρέπει να είσαι για να καταφέρεις να την "ακούσεις" με μπύρες μόνο).<br />Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Κάποια στιγμή φύγαμε από το πάρτυ, αφού μας πλαισίωσε και η παρουσία της κοπελιάς του Μέχμετ (μια 20χρονη αμερικάνα από το Wellesly, το πανεπιστήμιο θηλέων -λεσβειών κατά το 20% σύμφωνα με τον φίλο μου) και πήγαμε στο ισόγειο-υπόγειο του Memorial Hall που πλέον λειτουργεί σαν μπαρ για τους Χαρβαρντιανούς φοιτητές (με 2 USΠ την μπύρα παρακαλώ) στο οποίο μπορέσαμε να μπούμε χωρίς ηλικιακές ταυτότητες μόνο επειδή ο Μέχμετ -ως bartender- είχε τα κονέ του...Τελικά δεν πήραμε τίποτα από εκεί και αφού εγώ έφυγα νωρίτερα για το γραφείο ώστε να πάρω τον καπνό με τον οποίο ακόμα (και ποτέ μάλλον δεν θα μάθω) να στρίβω στριφτά τσιγάρα, συναντηθήκαμε έξω από το Child και το Richards για να δούμε τι θα κάνουμε.<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">Το σχέδιο, η έκπληξη, το ταξίδι</span><br />Τότε ήταν η ώρα που η Κωνσταντίνα άρχισε το ψηστήρι για να μάθει τι της ετοίμαζα για την επομένη (τώρα ντε, έχει ήδη αρχίσει να ροδίζει Σάββατο πρωί). Και είναι γεγονός πως της ετοίμαζα έκπληξη πρώτης τάξης αφού της είχα πει πως θα πηγαίναμε "βόλτα" κάπου, κάπως, κάποτε. Δεν της είχα πει όμως ότι στο δικό μου πονηρό μυαλό είχε καρφωθεί η ιδέα του Καναδά αφού ο Στηβ θα πήγαινε εκεί να συναντήσει κάποιους φίλους του για Ριγιούνιον και θα ήταν σπουδαία ευκαιρία να πάμε και μερικοί έξτρα. Τέλοσπάντων, η συζήτηση πήγαινε κι ερχόταν, και η Κωνσταντίνα ως σωστή επιστήμονας (πράγματι χαίρομαι για αυτήν, εγώ δυστυχώς όμως δεν μπορώ να πράξω αναλόγως) είχε τους ενδοιασμούς της αφού είχε να ετοιμάσει ένα χαρτί (το paper στα ελληνοαμερικάνικα) για τις επόμενες μέρες. Μετά από όλη τη συζήτηση, που σταδιακά μετατρεπόταν από πιθανή άρνηση σε rejection πρώτου βαθμού (κάνοντας τα αισθήματά μου να περάσουν από την όχθη της αισιοδοξίας για τον εν δυνάμει βελισσαρικό θρίαμβο (από το όνομα του φίλου μου του Γκωτιέ που πάντα κάτι τέτοια ταξίδια σκαρφίζεται) στην όχθη της Έξτρα λάρτζ χυλόπιτας...<br />Και εκεί που η συζήτηση το έφερνε στη "χυλόπιτα" νά τη και η Κινέζα που εμφανίστηκε τελείως κομμάτια μετά από Παρασκευοβραδιάτικη αλκοολοποσία συνοδευόμενη από Χαρβαρντιανό μαμούχαλο. Εγώ βέβαια, αφού πλέον το έχω πάρει απόφαση ότι η Κινέζα έχει γραφτεί στην ιστορία ως η δεύτερη αποτυχία σε ισάριθμες σοβαρές προσπάθειες γυναικεύρεσης (πως λέμε συνεύρεση) [η πρώτη ήταν πέρσυ τέτοιο καιρό, που κυνηγούσα -ως ερωτευμενάκι- μια περίεργη ελληνο-ουκρανέζα (όλα τα λεφτά η ιστορία)] συνεχίζω την πλάκα λέγοντας πως όταν φτάσω στις 5 συνεχόμενες αποτυχίες θα αλλάξω στυλ και θα αρχίσω να φοράω ροζ φουστανάκια. Όμως, για ακόμα μια φορά, διέπρεψα στον τομέα που συνήθως τα καταφέρνω καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο, που δεν είναι παρά "η παρεξήγηση". Κι αυτό γιατί όταν είπα ότι θα γίνω γκέυ αν απορριφθώ στις 3 επόμενες προσπάθειες γυναικεύρεσης, ο μαμούχαλος ψιλοπαρεξηγήθηκε και μου έδειξε -ροζ στον ήλιο, λευκό στο σκοτάδι- πουκάμισό του, τονίζοντας πως δεν είναι πούστης. Όμως εγώ είχα πει skirts και όχι shirts και τελικά το λύσαμε το θέμα.<br /><br />Βέβαια αν μπορέσαμε να λύσουμε το παραπάνω, δεν μπορέσαμε να λύσουμε το κεντρικό πρόβλημα που είχε να κάνει με το ποιός και πότε θα πήγαινε τελικά στον Καναδά. 'Εγώ ως άτομο κολλημένο (όπως πολλοί μπορούν να επιβεβαιώσουν) είχα πάρει προ πολλού την απόφασή μου να μην κάνω πίσω, προχωρώντας βουουουουρ για Καναδά.<br />Τώρα, δηλαδή μέχρι τις 5:30 το πρωί, όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, αφού εγώ προσωπικά μπορώ να φροντίσω για τη διαμονή ενός ατόμου (εμού) πράγμα το οποίο και έπραξα...<br />Σίγουρα τα περιθώρια είναι πολύ στενά (χωρίς να είναι αδύνατο να ταξιδέψει κανείς) όμως κάτι τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται.<br /><br />Ενθουσιασμένος καθώς ήμουν λοιπόν, πήρα μια εφημερίδα στα ρώσικα, ένα εμ-πι-3 πλάιερ και ένα γιαπωνέζικο κόμικ με μετάφραση στα ισπανικά ώστε να εκμεταλλευτώ λιγάκι τις 6-6:30 ώρες του ταξιδιού<br /><br />Το θέμα είναι ότι μετά από όλη αυτή τη συζήτηση, βρέθηκα και πάλι στο πάρκο που βρίσκετα κοντά στο Χάρβαρντ, να προσπαθώ να καπνίσω το τσιγάρο που έστριψα εγώ (γιατί του Τζέησον ήταν ψιλομούφα, και η Κινέζα ήταν πολύ κομμάτια για να στρίψει. Για μια ακόμη φορά συλλογιζόμουν τους φίλους που έχω και που δεν έχω εδώ στο Χάρβαρντ. Τουςνεαρούς αμερικάνους που -κατ'εμέ- δεν συζητάνε ποτέ τίποτα σοβαρό και για την έλλειψη φίλιων φίλων κοντινών και αληθινών.<br /><br />Και επειδή το κεφάλι μου πέφτει από τη νύστα και την αϋπνία, αφήνω το πόστο τούτο μπας και προλάβω το λεωφορείο για τον Καναδά, με την ελπίδα ότι αυτές οι τάσεις φυγής που πάντα έχω μετά το πέρας οποιουδήποτε δύσκολου στόχου σ'αυτή τη ζωή δεν θα μου βγουν σε κακό...<br /><br />Canucks here I come...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-5692524856340481891?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-18281622411177297692007-05-24T22:01:00.001-07:002007-05-24T22:13:25.530-07:00Τελευταία μέρα διαβάσματος σήμερα. Τελευταία -επίσημα- μέρα του εξαμήνου άυριο. Αύριο έχουμε και το διαγώνισμα στο μάθημα decision theory και το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι προσπαθούμε πάλι να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Τρέης από 'δω, τρανσπόουζ από 'κει, άστα μάνα καλύτερα να μην δεις τι με έστειλες να μάθω...<br />Σαν να μην μας έφταναν τα προβλήματά μας λοιπόν, μάς είπε κι ο ΤιΕφ σήμερα στο επαναληπτικό μάθημα "I think this semester he went over more things than he did in the past". Μέχρι το δεύτερο διαγώνισμα λέει είχε καλύψει όλη την ύλη του μαθήματος (α ρε πούστη Μπρόκετ, δεν θα σε πετύχω, θα σε πετύχω...). Το μόνο καλό είναι ότι κάποιος ανακάλυψε ένα σάιτ με παλιά θέματα [κοίτα οργάνωση το Χάρβαρντ] και τώρα (και εννοούμε το "τώρα" του Αγγελόπουλου, που ισοδυναμεί μια μέρα και μια νύχτα) καθόμαστε να λύσουμε το SOSάκια...<br /><br />Και καθώς το ρολόι δείχνει "πρώτη πρωινή" η σκέψη για ένα φραπέ όλο και ωριμάζει (γιατί δηλαδή μόνο ο Γκιχάν θα πιεί καφέ μεταμεσονύχτιο?).<br />Και καθώς έγραφα το ποστ, δεσμεύτηκα να χτυπήσω ένα φραπέ και για τον Κλήφ.<br /><br />Αδελάντε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-1828162241117729769?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-8562784200167914482007-05-21T17:35:00.000-07:002007-05-21T18:25:37.357-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;">Δεν ξέρω ακόμα ποιό από τα δύο επηρέασε περισσότερο τον ιστολόγο και οδήγησε σε αυτή τη ημιθανή περίοδο του μπλογκ. Πρώτον είχαμε τα μαθήματα που είχαν αγριέψει πάρα πολύ (και συνεπώς δεν είχα χρόνο για συγγραφές και λογοτεχνίες) και δεύτερον είχα τον έρωτα με την κινέζα (που επηρέαζε τη διάθεσή μου, για την ακρίβεια στερώντας τη διάθεση για ιστολόγηση[ε?]). Τώρα όμως έχουν όλα τελειώσει (αναφορικά με το δεύτερο θέμα δηλαδή) και η ιστολόγηση (τελικά τη γουστάρω αυτή τη λέξη [είναι κάτι αντίστοιχο του μπλογκινγκ φαντάζομαι]) συνεχίζεται. Πριν όμως αρχίσω να παρουσιάζω τη ζωή εν Χάρβαρντ όπως αυτή αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες (γιατί τουλάχιστον είχα τη διάθεση να φωτογραφίζω όσα περίεργα έβλεπα γύρω τριγύρω) πρέπει να κάνω και μια περιγραφή του όλου -ερωτικού- σκηνικού πριν αυτό περάσει στην ιστορία μια και καλή...<br /></div><br />Και επειδή αυτή την παράγραφο την ξεκίνησα ήδη 2-3 φορές, χωρίς να ξέρω πως να παρουσιάσω το σκηνικό, αποφάσισα να ακολουθήσω τον μινιμαλιστικό δρόμο:<br />1. Κουρέτας βλέπει Κινέζα μία<br />2. Κουρέτας βλέπει Κινέζα δύο<br />3. Κουρέτας βλέπει Κινέζα τρείς<br />4. Κουρέτας αρχίζει να γουστάρει Κινέζα<br />5.Κινέζα καλή: συμπαθητική, μορφονιά, χαμογελαστή, φιλική, στητόστηθη, σωματάρα<br />6. Κουρέτας ρημάζει κήπους στο Κέημπριτζ (τόσο λουλουδικό ούτε σε επίσημο αίσθημα...)<br />7. Κουρέτας πάει για σχέση<br />8. Κινέζα απορρίπτει σχέση<br />9. Κουρέτας πάει για σεξ<br />10. Κινέζα απορρίπτει σεξ<br />11. Κουρέτας ξαναπάει για σεξ<br />12. Κουρετο-σινικό χαμούρεμα Ι<br />13. Κουρετο-σινικό χαμούρεμα ΙΙ<br />14. Κουρέτας χαρούμενος<br />15. Κουρέτας σχεδόν βέβαιος (δεδικασμένο πλέον) πάει για σεξ<br />16. Κινέζα (μη αποδεχόμενη το δεδικασμένο) απορρίπτει σεξ<br />17. Κινέζα σοβαρεύει<br />18. Κινεζο-κουρέτειος διάλογος<br />19. Κινέζα προτείνει φιλία<br />20. Κουρέτας απορρίπτει φιλία<br />20μισό. Κουρέτας ακούει "<a href="http://diaploki.blogspot.com/2006/12/blog-post_03.html">το τελευταίο ποτηράκι</a>" (και ευχαριστεί τον Νάσο)<br />21. Κουρέτας και Κινέζα δεν έχουν ξαναμιλήσει έκτοτε<br />22. Κουρέτας λυπάται. Σκέφτεται "<span style="font-style: italic;">κρίμα, την χάσαμε και μας έχασε. και ήταν καλή περίπτωση. θα ξεχαστεί όπως ξεχάστηκαν κι άλλες. θα πάψει να υπάρχει σαν να μην εμφανίστηκε ποτέ. κρίμα</span>"<br />22. Κουρέτας επιστρέφει στο ιστολόγιο (την πραγματική του αγάπη)<br />23. Κινέζα επιστρέφει στην Κίνα για internship.<br />24. end of story.<br /><br /><div style="text-align: left;">Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω με πιο αποδοτικό τρόπο. Το θέμα είναι ότι απορρίφθηκα κι εγώ όπως ο Σουρής "μετά πολλών επαίνων" αλλά προτίμησα να μην παριστάνω τον φίλο της όταν η φιλία δεν είναι αυτό που ζητάω.<br /></div><div style="text-align: left;">Πλάκα-πλάκα όμως αυτό που συνειδητοποιώ είναι ότι οι φίλοι πράγματι μου λείπουν εδώ που είμαι. Ενώ συνήθως είμαι ευπροσάρμοστος και όχι ιδιαίτερα απαιτητικός, τώρα που θέλω να συζητήσω κάποια πράγματα ή να κάνω καμιά βόλτα με άλλους αμπελοφιλόσοφους αυτοί είναι μακριά (ή μήπως εγώ είμαι μακριά?). Τέλοσπάντων, το θέμα είναι από τα εδώ παλικάρια (κινεζοαμερικάνοι στην πλειονότητα) κάτι λείπει, κάτι λείπει, μα τι λείπει? Τι να κάνω όμως, δεν έχω και πολλές επιλογές θα περιμένω 2 μηνάκια ακόμα και μετά θα τα ανταμώσω με φίλους και γνωστούς. Κάτι είναι κι αυτό...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30375586-856278420016791448?l=kouretinho.blogspot.com' alt='' /></div>Kouretinhohttp://www.blogger.com/profile/07184973713115385183noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30375586.post-65123366029290314492007-05-20T20:56:00.001-07:002007-05-20T21:09:45.504-07:00Αυτή τη φορά η επιστροφή στο μπλογκ είναι οριστική και αμετάκλητη. Λίγος παραπάνω χρόνος και πολύ παραπάνω διάθεση είναι ικανά να δώσουν νέα πνοή στο ιστολόγιο που είχε μαραζώσει λόγο μαθημάτων και κινέζας.<br />